Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Ευχαριστίες του Πρ. Ευάγγελου Παχυγιαννάκη στον Γ. Μαμάκη για την παρουσίαση στον Κοινόν Βραχασίου του βιβλίου "365+1 ΧΑΪΚΟΥ"

Ο πατέρας Ευάγγελος, όταν πληροφορήθηκε την παρουσίαση του βιβλίου του 365+1 ΧΑΪΚΟΥ ἀπό τον κ. Γιώργο Μαμάκη, Σχολ.Σύμβουλο Α'βάθμιας Εκπαίδευσης, μας έστειλε το παρακάτω:

Ἅγιος Νικόλαος, 6 Φεβρουαρίου 2016 

Ἀγαπητέ, Φίλε Γιῶργο, χαῖρε καί ὑγίαινε πάντοτε!

Εἶναι ἀλήθεια πὼς μέ λαχτάρα περίμενα τίς ἐντυπώσεις σου ἀπό τήν ἀνάγνωση τῶν δημοσιευθέντων σκέψεών μου σέ  μορφή ΧΑΪΚΟΥ, γι’  αὐτό  καί βλέποντάς τες καταγεγραμμένες στὸ ιστολόγιο «Κοινὸν Βραχασίου» τοῦ κοινοῦ μας φίλου Νίκου Βλάχου, μέ χαρά τὶς διάβασα, ἀκολουθώντας, ἄν καὶ περιδεὴς, τόν δικό σου στοχασμό στήν ἐκτενῆ ἀναλυτική παρουσίασή τους. Φώτισες ἀρκετά τὸ στοχαστικό μυστήριο μιᾶς καρδιᾶς.
Ὁμολογῶ ὅτι ρίγησα σέ ἀρκετά σημεῖα τῆς ἀναλύσεώς σου, γιατί μέ συγκίνησε τό διεισδυτικό βάθος τῆς γυμνασμένης ματιᾶς σου σέ τέτοιου εἴδους ὑπαρξιακές καταδύσεις.  Καὶ πάντα, σέ τέτοιες περιπτώσεις εἶναι ποὺ ὄχι μόνο  συμμετέχει κανείς, ἀλλά καὶ πάσχει καί συμπάσχει καὶ γεύεται τὴν ὀδύνη τοῦ τοκετοῦ τῆς ἀναδημιουργίας. Εἶναι ἡ περίπτωση, ποὺ  ἀνα-δημιουργεῖ, πολύ δυναμικά ὅταν, μάλιστα,  ὑπάρχει συγγένεια βιωμάτων, μὲ βάση τὸν  πόνο, τὴν ἀδικἰα, τὸν πικρὸ καημὸ γιατὶ τὸ φῶς τῆς λάμπας δὲν διώχνει τὴ νύχτα, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀκατάβλητη ἐλπίδα τῆς ὀψέποτε δικαίωσης.   
Τότε εἶναι ποὺ τό ἀναγνωστικὸ περπάτημα, στοὺς λειμῶνες τῶν σκέψεων ἑνὸς στοχαστῆ, γίνεται καί ἀποκαλυπτικό καί παρήγορο καί λυτρωτικό. Γιὰ νὰ ἐπαληθεύει πάντοτε πὼς οἱ καρδιές τῶν ἀνθρώπων εἶναι ὅπως τὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα κι ὅταν ὑπάρχει χῶρος στή μιά, ποὺ  ἀναζητᾶ τὸ πλήρωμά της, τότε ἡ ἄλλη τῆς τὸ παρέχει ἀφειδόλευτα σὰν  ἀπό ρέουσα πηγή καί συμπληρώνει τὰ ἐλλείποντα εἰς πλησμονήν.
Ἀγαπητέ, Φίλε Γιῶργο!
Σοῦ εὔχομαι νὰ εἶσαι πάντοτε καλά, μὲ γνήσια φιλία, πλούσιο στοχασμό, ἐπιστημονικὴ γνώση ἀκένωτη καὶ ἀκατάβλητη δημιουργία. Πάντα ὀρθὸς, ἐλεύθερος καὶ γοργοπερπατάρης στὶς δυσπρόσιτες κορφὲς πνευματικῶν κατακτήσεων. 

Μὲ εὐχαριστίες, εὐχὲς καὶ ἀγάπη.
Πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου


Εὐάγγελος Γ. Παχυγιαννάκης

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

π. Ε. Παχυγιαννάκη: «ΕΝΙΑΥΣΙΟΝ 365+1 ΧΑΪΚΟΥ»

του

Γ. Μαμάκη


Για μια εισέτι φορά η αισθητική του γραπτού λόγου γίνεται  δεοντολογία. Τουτέστιν ο άξονας συγγραφής και ανάγνωσης του  νέου ποιητικού πονήματος με τίτλο «ΕΝΙΑΥΣΙΟΝ 365+1 ΧΑΪΚΟΥ» του π. Ε. Παχυγιαννάκη. Πρόκειται για έναν ακάματο τεχνίτη του λόγου. 
Τώρα  καλλιεργεί την λογοτεχνική του γλώσσα με τον ιδιαίτερα αφαιρετικό, λιτό, συλλογιστικό και γαλήνιο τρόπο και το ύφος του Χαικού. 
Το ιδιαίτερο αυτό στυλ ποίησης παραπέμπει τον αναγνώστη σε μια αισθητική ξεχωριστή. Αυτό απαιτεί ιδιαίτερη πνευματική προσπάθεια, η οποία με τη σειρά της, προϋποθέτει ανάλογο ψυχισμό από την μεριά του ποιητή. Για να κάνεις αυτή την τέχνη, για να «κελαηδήσουν οι στιγμές, που λύνουν τους κόμπους της σιωπής» πρέπει να καίγεσαι μέσα σου!  
 «ΕΝΙΑΥΣΙΟΝ 365+1 ΧΑΪΚΟΥ»: υδρία υπερουσιών. Στίχοι με έντονη πνευματικότητα. Λόγος βαθιά φιλοσοφικός και συνάμα κινητικός. Βαθιά ενδοσκοπικός, εσωτερικός. Απογυμνώνει της ψυχής τα κοιτάσματα με τέχνη και γενναιοδωρία. Με συμβολισμούς άχρονους για έναν κόσμο αθέατο, εσωτερικό και για τούτο αναγκασμένο να εκφραστεί μέσω της ποίησης – αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει. 
Πιο εσωτερική τώρα η ποιητική φωνή του π. Ευάγγελου με έντονη αυτοναφορικότητα στους «δρόμους μιας ζωής αφανέρωτης θλίψης». Πρόκειται για ποίηση υπαρξιακή κατ’ ουσίαν. Διυλίζεται από βιώματα και εμπειρίες και γεγονότα και περιστατικά της δημόσιας αλλά κυρίως της ιδιωτικής σφαίρας που «ξεφυλλίζεται σαν το κρεμμύδι». Ο εαυτός και ο άλλος, ο φίλος και ο εχθρός, το σημαντικό και το μάταιο, το γνωστό και το άγνωστο, το ορατό και το αόρατο, το φως και το σκοτάδι, ο σταυρωμός και η ανάσταση, το Χριστός Ανέστη και το φραγγέλωμα, ο υπερόπτης και το πληγωμένο ελάφι, η δημοκρατία και το κυνοβούλιο... Βαθύτατα ποιητική, πολιτική, φιλοσοφική, θεολογική, παραβολική και πολυεπίπεδη είναι πια η βιωμένη γνώση πως «και η ποίησις μια αγιοσύνη είναι»! 
Ο χρόνος αλλάζει τον άνθρωπο.  Αλλάζει και τον τρόπο έκφρασής του. Ανοίγει ο στίχος και χωρά το βίωμα. Κι εκεί που κάποτε μίλαγε για τον πόνο του ανθρώπου, τον αγώνα του για μια καλύτερη ζωή, έρχεται τώρα να συμπεριλάβει όλα αυτά μέσα στον προσωπικό τόνο. Όλα όσα συμβαίνουν γύρω του μοιραία εισχωρούν στην τέχνη του. Και εκείνος  τα φιλτράρει δημιουργικά και φτιάχνει τους στίχους του. Οι λέξεις του χορεύουν ρυθμικά, πολιορκούν την αναπνοή μας. Απλώνονται σαν πλοκάμια στη συνείδησή μας. 
Ο πατήρ Ευάγγελος μάς εξομολογείται με ειλικρίνεια και αυθορμησία, κουβεντιαστά, χαμηλόφωνα, αλλά και ρυθμικά, με λυρική και κάποτε δραματική διάθεση, τους καημούς, τις αγωνίες, τις πίκρες και τις χαρές αλλά και τις μύχιες προσδοκίες και ελπίδες του που όμως δεν είναι μόνο δικές του. Και σηκώνεται με όση δύναμη τού έχει μείνει ορθός «σαν αλεξικέραυνο στην καταιγίδα». Στην «ηλιοβροχή απλώνει τις έγνοιες του για να στεγνώσουν».
Σε βοηθάει, σε καθοδηγεί, αποκαλύπτοντάς σου λέξη με τη λέξη, στίχο με τον στίχο κάθε διαδρομή της σκέψης του όπου πλανάται αθέατο αλλά αναζωογονητικό το πνεύμα, θαρρείς και είναι ήσυχος άνεμος που δεν τον βλέπεις, ασφαλώς, ούτε συχνά και τον ακούς, μονάχα αισθάνεσαι να σού πολιορκεί με ανάλαφρες ανατριχίλες την ύπαρξη.
Αυτά που δύσκολα τα ομολογεί κανείς, τα πιο καλά φυλαγμένα, μπαίνουν μέσα σε στίχους, ντύνονται με την πρόσφορη αλληγορία, κι έτσι προστατευμένα επαρκώς από τα άσχετα βλέμματα και τις επιπόλαιες αναγνώσεις αφήνονται σίγουρα πλεούμενα στα ταραγμένα τα νερά για να βρουν αποδέκτη. Και ο ταχυδρόμος σφάλισε τον σάκο και έφυγε καλπάζοντας η άμαξα. Πάει σε άλλους κόσμους… 
Ο πατήρ Ευάγγελος συγκατανεύει: πρέπει κάποιος να βρίσκεται κάθε φορά «να μιλάει για όλα αυτά». Πρόκειται για μια ποίηση που ρισκάρει να μιλήσει και κυρίως να «εννοήσει πολλά με τα λίγα, συνήθως σκόρπια,  που λέει». Και αυτά που εννοούνται είναι απολύτως συγκεκριμένα και άμεσα. Όμως, ελάχιστοι μπορούν να τα παρατηρήσουν, να τα συναισθανθούν στις πραγματολογικές τους διαστάσεις και κυρίως  να τα σχολιάσουν ποιητικά. 
Πρόκειται για παλιές δύσκολες στιγμές. Για επίμονα στατικές καταστάσεις. Για συμπεριφορές «εξοστρακισμού» που απαιτούσαν, ενδεχομένως υπό την απειλή «εχθρότητας», αρκετή ορθοφροσύνη για να μην τούς αντισταθείς και αρκετή εθελοτυφλία για να τις αγνοήσεις. Οι περιγραφές απέναντι στον «ασώματο πια τρόμο» ανατριχιαστικές. Λόγια  σαν τροχισμένα μαχαίρια και κοφτερά δρεπάνια απέναντι σε «κεραυνούς αναλγησίας», σε κρούσεις εχθρότητας. Απέναντι σε βράχους, σκληρούς κάποτε. Τυφλωμένους στον ρεμβασμό της «εξουσίας». Χαντακωμένους όμως πια από τον «αφρό» της θάλασσας. 
Πώς έγιναν όλα αυτά; 
Πώς έληξαν; 
Πετρωμένοι οι λήξαντες χρόνοι!
Χαμένο πια και το κίνητρο της δράσης! 
Πολλές φορές είναι αλήθεια υπάρχουν στην ζωή μας άνθρωποι που το φέρσιμό τους όντως είναι «σαν περγαμηνή του Νείλου, δεν διαβάζεται».  Που τα χέρια τους  μοιάζουν με πυρπολημένους μίσχους στο εμπρηστικό πρωινό. Που δεν μπορούν να ‘διαβάσουν’ σωστά τα κοινωνικά σήματα ή να δώσουν τις κατάλληλες απαντήσεις. Έτσι μάταια, θύτες και θύματα ταυτόχρονα οι ίδιοι του εαυτού τους, ψάχνουν αντίστροφα να βρουν νερό στην ανομβρία. Και το κάνουν με έναν τρόπο που πιθανόν να δίνει την αίσθηση μιας επίκτητης κακότητας ή μιας μαθημένης αβοηθησίας θα τολμούσα να πω.
 Οι αρχαίοι μύθοι των «υποβολιμαίων παιδιών των νεράιδων» που αλλάζουν μωρά ανθρώπων με δικά τους, τα οποία ήταν πολύ όμορφα, παράξενα όμως και απόμακρα από τους ανθρώπους, είναι πιθανό να κατονομάζουν τέτοιες καταστάσεις  ανθρώπων. Ανθρώπων που συνιστούν κομμάτια ενός μπερδεμένου πάζλ από δυνατότητες, αδυναμίες, δεξιότητες και δυσκολίες. Ενός πάζλ που γίνεται ακόμη πιο μπερδεμένο όταν οι άνθρωποι αυτοί επιδεικνύουν εξαιρετικές ικανότητες, επαγγελματική επιτυχία ή και κάποια εικόνα στοιχειώδους κοινωνικής προσαρμογής. 
 Αυτό το μπερδεμένο πάζλ όμως δεν είναι απλά ένα κέλυφος του ατόμου. Είναι διεισδυτικό σε κάθε πτυχή του. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης. Είναι ένας  συνολικός τρόπος εκδήλωσης συμπεριφορών. Δεν χωρίζεται από το πρόσωπο. Αν και είναι κάτι το φυσικό, δεν γεννιέται μ’ ένα φυσιολογικό τρόπο για να συντονιστεί, χωρίς ειδική εκπαίδευση, από μόνο του. Αναπτύσσει, αν παραμείνει ανεξέλεγκτο, δικούς του τρόπους κατανόησης. Είναι μια διαχρονική συνθήκη. Η δυσκολία βρίσκεται στην περίπτωση αυτή κυρίως  στην απόκτηση κοινωνικής κατανόησης, η οποία ρυθμίζει τη συμπεριφορά  και ότι η δυσκολία αυτή, στην επιφάνεια, δηλαδή στη συμπεριφορά, άλλοτε εκφράζεται αποφεύγοντας την επαφή (αποµόνωση), άλλοτε επιδιώκοντάς την αλλά µε αδιάκριτους τρόπους και άλλοτε µε το να τη δέχονται αλλά µε µια στάση παθητική. Συνήθως τα  ενδιαφέροντα είναι περιορισμένα, οι  ενασχολήσεις καταναγκαστικές και  επαναληπτικές  με ανελαστικότητα στη σκέψη, με έντονες ρουτίνες και στερεότυπους τρόπους, με περιστασιακές προσκολλήσεις και  εµµονές, με στοιχεία ευκολοπιστίας στα όρια της κοινωνικής αφέλειας,  με υπερ-αντιδράσεις που παίρνουν συχνά ένα χαρακτήρα υποχρεωτικότητας, με πολύ επικριτική και αναίσθητη στάση απέναντι στα συναισθήματα των άλλων, με εσωτερικές λέξεις μιας νευρικής ενέργειας που στέλνουν τις σκέψεις στο χάος. Τότε ακριβώς χρειάζονται «κοινωνικούς μεταφραστές» για να προχωρήσουν ή  αποσύρονται. Είναι οι στιγμές που οι συνομιλίες  προκαλούν ταραχή ακριβώς όπως όταν μιλώντας για ένα πράγμα  πηγαίνουν σε ένα άλλο θέμα. Μόλις πιαστεί το αντικείμενο της συζήτησης ή μιας κατάστασης (κάτι που γίνεται γρήγορα) χάνεται το ενδιαφέρον και η κουβέντα ή το ενδιαφέρον στρέφεται σε κάτι άλλο. Υπάρχει η αίσθηση μιας  ηθοποιίας που παίζει ένα ρόλο κατά περιόδους καθώς  θέλοντας να κάνει και να πει ένα πράγμα, συγχρόνως θα πρέπει να ελέγχει τις πραγματικές του σκέψεις.
 Η ομιλία είναι ιδιαίτερη, πομπώδης, μονότονη από άποψη “χρωματισμού” και τονισμού των λέξεων, με επαναλαμβανόμενα λεκτικά σχήματα, με αποφυγή βλεματικής επαφής, επιρρεπή στην απόσπαση της προσοχής, σχεδόν  ρομποτική κάτι που συμπληρώνεται από μια  ασυνήθιστη ευαισθησία στους ήχους, στο φως και στην σωματική εγγύτητα και επαφή. 
Αυτά συνυπάρχουν με ασυνήθιστες εκδηλώσεις σε σχέση µε τον πόνο, την αφή, τη γεύση, την διατροφή, την όσφρηση και επίσης σε σχέση µε τις οπτικές και τις ακουστικές προσλήψεις οι οποίες δημιουργούν µια αγχώδη ετοιμότητα και υπερδιέγερση. Συνήθως οι άλλοι αγνοούνται ως πρόσωπα και υπόκεινται σε μια αδίστακτη εκμετάλλευση στο πλαίσιο μια συνεχούς διαδραμάτισης ενός θριάμβου  εναντίον τους.
Ορισμένες βέβαια γνωσιακές ιδίως πτυχές µπορεί να είναι πολύ ισχυρές, όπως είναι οι µνηµονικές ακολουθίες, οι οπτικές προσλήψεις, η παρατηρητικότητα µε έµφαση στη λεπτομέρεια, η νοημοσύνη, η δυνατότητα για επεξεργασία πληροφοριών αυτόματα και γρήγορα. Η ρευστή  αιτιολόγηση και ο διαλογισμός δίνουν τη δυνατότητα διαμόρφωσης εννοιών και επίλυσης προβλημάτων χρησιμοποιώντας μη οικείες για τους άλλους  πληροφορίες και διαδικασίες. κ.λ.π.
 Όλα αυτά όμως βρίσκονται σε διάσταση µε τις δεξιότητες για κοινωνική κατανόηση, συναλλαγή, ευρύτερη επικοινωνία και συµµετοχή. Μία αναπτυξιακή ασυγχρονία δυσκολεύει το να γίνει η ενορχήστρωση, θα λέγαµε, των δεξιοτήτων, η οποία δίνει ρυθµό και απόδοση στην  συνολική εξέλιξη.  Η ζωή τότε δεν είναι εύκολη υπόθεση ούτε για το ίδιο το πρόσωπο ούτε και για τον περίγυρό του ο οποίος δεν μπορεί να κατανοήσει και να αποδεχτεί συναισθηματικές εντάσεις, δύσκολες συμπεριφορές κ.λ.π. Τότε είναι που το άτομο θέλει ακριβώς να αποσυρθεί και να απελευθερώσει όλο το μίγμα πόνου, να κρυφτεί και να είναι ασφαλές.  Είναι σαν να έχει ένα κρυμμένο μυστικό, το οποίο οι περισσότεροι δεν είναι σε θέση ποτέ πλήρως να καταλάβουν. Η ζωή του είναι ένα τεράστιο πάνω και ένα τεράστιο κάτω…
 Είναι τότε που λόγω έλλειψης διαισθητικής κοινωνικής γνώσης και ενσυναίσθησης, δηλαδή αδυναμίας σωστής ερμηνείας των προθέσεων κάποιου, «πάντα το δέρνουν, τυραννικές μάστιγες, οι υποψίες» με αποτέλεσμα να παρεξηγείται συχνά καθώς είναι αρκετά ευαίσθητο στην κριτική και καταλήγει συνήθως σε επιθετικές καταχρηστικές συμπεριφορές χωρίς ωστόσο να αντιλαμβάνεται πάντα τις συναισθηματικές ή άλλες επιπλοκές που έχει η συμπεριφορά του στον περίγυρο. Τότε το «Γιατί;», της υπαρξιακής διερεύνησης στην αναζήτηση, γεννά ερωτήσεις όπως: «Γιατί, βρίσκεται σε ακανθώδεις πορείες βίου;», «Γιατί, ως πρόσωπο άλλοτε σκοτίζεται και άλλοτε φωτίζεται με ακρότητα;», «Γιατί, εμφανίζεται δυναμικά και αποσύρεται δυναμικότερα;», «Γιατί το Εγώ του, κινείται ανομοιόμορφα ανάμεσα στο υπέρ-Εγώ και στο ουκ-Εγώ;», «Γιατί, έχουν εμπλακεί στην λογική του, οι όροι Νους, Λογική, Ψυχή, Καρδιά;», «Γιατί πάντα το “θέλω” είναι πέρα από το ίδιο το ‘’θέλω’’;», «Γιατί, στο ‘’δεν θέλω’’, βαραίνει πιο πολύ το ‘’δεν’’;», «Γιατί, η Βούληση ταυτίζεται με την εναλλαγή της ψυχολογίας του;», και τέλος, «Γιατί δεν μπορεί όλα αυτά να τα Δει και να τα Ερμηνεύσει;». 
 Και όταν οι προσωπικές του αντιδράσεις και οι κοινωνικές αντιδράσεις των γύρω δεν είναι αυτές που ενδείκνυται, ένας σημαντικός τύπος της προσωπικής αντίδρασης είναι η ανάπτυξη δευτερευουσών αρνητικών καταστάσεων. Τούτο γιατί πολύ λογικά, προκαλείται η αντίδραση του υποκειμένου, που αμυνόμενο στο κάθε διερευνητικό βλέμμα, επαναστατεί και αντιδρά πολλές φορές με ακρότητα. Έτσι, αντί να υπάρξει αποτέλεσμα, εντείνεται και ανακυκλώνεται η υπαρξιακή απογύμνωση και ο υπαρξιακός μηδενισμός εκμηδενίζοντας κάθε προοπτική ανάκαμψης. 
Το εγώ γίνεται τότε ο «άλλος, ο μεγάλος Άγνωστος, ο εαυτός μου!». 
Το αποτέλεσμα τραγικό: «άφιλος άνθρωπος ως δέντρο άφυλλο σε ξερό κάμπο» που συμβιβάζεται συνθηκολογώντας με το πάθος να παραμένει απροσδιόριστο μέσα του σε διάσταση και διάρκεια παρελθοντική, παροντική και μελλοντική. Τότε ακόμη και το γεγονός ότι η «αλήθεια μπορεί να παίξει  με τους όρκους του» ή ότι «δεν μπορεί να δει το φως του Σταυρού που ο ίδιος χάρισε!» είναι απλώς ένα σύμπτωμα, ένα επιφαινόμενο στην περίπτωσή μας.
Για να κατανοήσουμε όμως αυτόν τον αυτοκαταστροφικό τρόπο ύπαρξης ενός σφραγισμένου ανθρώπινου φαινομένου, που πηγάζει από την διαρκή σύγκρουση της εσωτερικότητας και της εσωτερικότητας των ενεργειών αυτής της ύπαρξης αρκεί  να αποκωδικοποιήσουμε με κατανοητική διάθεση τους παρακάτω στίχους: «Θέλω να καταλάβω τον εαυτό μου. Θέλω να γκρεμίσω τα τείχη μου. 
Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο. Είναι πόνος. Δεν μπορώ. Κάθε πέτρα που πέφτει προκαλεί πόνους και φέρνει νέα συναισθήματα. 
Ο πανικός είναι κοντά, έρχεται! Ψάχνω το στήριγμα μου. Μόνος μου δεν το μπορώ.  Θέλω να κλοτσήσω το τείχος αλλά δεν μπορώ. Πρέπει να ξαναδοκιμάσω πάλι. Δεν μπορώ. Είμαι μια μαριονέτα της ζωής που με κατευθύνουν άλλοι, αλλά λανθασμένα. Εγώ δεν μπορώ πια να πάω. Και αρχίζω από την αρχή. Δεν υπάρχει μαριονέτα. Δυστυχώς αυτός είμαι εγώ!».
Το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον σαν μονάδα ανταπόκρισης των συγκεκριμένων συμπεριφορών καλείται να «δει» την εικόνα της πολιτισμικής ή μη προόδου στα μάτια  αυτού του  είδους του ανθρώπου. Σαν βρεθεί στο δρόμο άλλου ανθρώπου, δεν ωφελεί να πάρει κανείς πέτρα και να ρίξει προσωπόληπτους χαρακτηρισμούς. Και αν δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο, ας σταθεί και ας του χαμογελάσει με το πιο ζεστό χαμόγελο της ψυχής του, αφήνοντάς τον να περάσει. Αν μπορέσει έστω για λίγο να κατανοήσει τη ζεστασιά αυτή θα μείνει εκεί και θα έχει λυτρώσει τον εαυτό του και τους άλλους, γιατί πλέον θα είναι μια Υπαρξιακή Οντότητα! 
Ο π. Ευάγγελος με το ιμάτιο του «εξόριστου» περιγράφει σαν «πληγωμένο ελάφι» οδυνηρές πραγματικότητες τέτοιων συναντήσεων χωρίς να τις αρνείται. Ξεδιπλώνει σωστικά τα αισθήματά του και την πικρία τους, ταπεινώνεται, μεριάζει και κυρίως προσεύχεται. Προσεύχεται πολύ. Όταν τόν επισκέπτεται «ο πόνος στον Γολγοθά του»   προσεύχεται για να γίνει δεκτός ως «ένα άχυρο στην Φάτνη», να «ντυθεί ξανά με το φως το πρώτον».  Ραγίζει, αλλά δεν θρυμματίζεται. Ο ηθικός του πυρήνας παραμένει αλώβητος. Είναι η κατανόηση και η συμπόνια. Είναι η καταλαγή. Είναι ακριβώς ο ηθικός, ο έλλογος πυρήνας που  σώζει από την συντριβή και τόν συνεχίζει έλλογο, κοινωνικό, ηθικό, Ανθρώπινο.
Έτσι, με πολύ αγάπη γίνεται θάρρος ο κατατρεγμός. 
Ο θυμός γαλήνη. 
Οι πέτρες του μυαλού στρογγυλεύουν την ορμή τους, ώσπου να σβήσουν σε μια ήρεμη καθολική καθημερινή αμμουδιά. 
Έτσι, σαλπίζει  η εκεχειρία των αίθριων φωνών. 
Το μοιραίο λύνεται. Η κάθαρση είναι δεδομένη.  «Η ζωή μοσχοβολά ελπίδα». 
Το παρελθόν δεν είναι παντοτινό. Τα σπίτια υψώνονται και πέφτουν, γίνονται «θαλπωρή του ήλιου». Ξεφτίζουν. Χαλούν. Στην θέση τους, όμως, ανοίγει μια παράκαμψη. Δεν υπάρχει πια φόβος για τα τραύματα και ό,τι βγαίνει από εκεί μέσα. 
Η ανάμνηση γίνεται σωστική και ο καημός αθώος. 
Ο π. Ευάγγελος έχει πονέσει σε έναν μακρύ αγώνα πνεύματος συνειδητά και ασυνείδητα. Έχει ματώσει σε σφαγερές ματιές. Έχει πληγές από ανελέητα ραπίσματα. 
Ωστόσο τώρα πλέον γνωρίζει κάτι από το φοβερό μυστικό… Ο Γνώστης, με «αδαπάνητο τον πλούτο της γνώσεως» δεν φοβάται την πορεία. Και δεν φοβάται, γιατί είναι πλέον ο Άνθρωπος, που έχει χαλιναγωγήσει  το Άγνωστο. Και καθώς  και «οι Άγιοι διδάσκουν -«ου γαρ είδασι…», ο π. Ευάγγελος «προσευχόμενος» βρίσκει τελικά τη δύναμη να ακυρώσει «τα συρματοπλέγματα». 
Λαξεύει στο μάρμαρο «νέες ελπίδες». Μετατρέπει το «κώνειο σε αναψυκτικό».   Ειρηνοφρονεί «στου μίσους τα χαλάσματα»!  
Ο π. Ευάγγελος με «διάφανο βλέμμα, καθρέπτη του έσω της ψυχής κόσμου» «σπουδάζει τ’ αλφαβητάρι της συγνώμης» για τον εαυτό του και για όλους μας γνωρίζοντας πολύ καλά ότι οι άνθρωποι πολλές φορές ξεχνάµε αλλά δεν συγχωρούµε ή συγχωρούµε αλλά ποτέ δεν ξεχνάµε, ενώ ο Θεός µπορεί και τα δύο.
Ίσως δεν πρέπει  να ξεχνάµε πάντοτε παρά µόνο τότε όταν θέτουµε εν αµφιβόλω την ίδια µας τη συγχώρηση. Κάθε άνθρωπος όμως είναι ο εαυτός σου, κοινωνείς µε αυτόν γι’ αυτό  αν τον αφήσεις ασυγχώρητο θα µείνεις εσύ ασυγχώρητος και όχι απαραίτητα  αυτός. 
Αν, τελικά δεν φθάσεις στην αυτογνωσία της συγχώρησης που πραγµατώνεται όταν συγχωρείς τον άλλο, δεν θα καταφέρεις  να συνειδητοποιήσεις ποτέ τι σηµαίνει για σένα η συγχώρηση του Θεού. 
Ακόµα και ο εχθρός σου που σε έβλαψε, εσύ καλείσαι να τόν συγχωρήσεις  για  να συγχωρηθείς. 
Μέσα στο πλαίσιο αυτό,  ο π. Ευάγγελος με τον «καλό λόγο, νόστιμο ψωμί της καθαρής συνείδησης» αφήνεται στον Θεό «ως οίδας και ως θέλεις». 
Μάς καλεί να ξαποστάσουμε «στο  περιβόλι των προσευχών του»  και εύχεται για τον εαυτόν του (και για όλους μας) «καλήν απολογίαν». 
«Οι νεκροί δεδικαίωνται (της αμαρτίας)» ούτως ή άλλως! 

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

ΣΤΟΝ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟ ΕΡΗΜΙΤΗ ΑΓΙΟ

Του

Πρωτ. Ευάγ. Παχυγιαννάκη
 Η θαυματουργή εικόνα του Αγίου Γεωργίου στο Σελλινάρι. 
Στο πάνω μέρος αριστερά και στο κάτω δεξιά (όπου εικονίζεται το θεριό) φαίνονται τα σημάδια από τις μπάλες των Τούρκων. 


Πάντα η εικόνα βρισκότανε στο μικρό ομώνυμο εκκλησάκι, που έχτισε ο μοναχός από τη Ρόδο, του οποίου το όνομα διασώζει η παράδοση με το εξής δίστιχο:

              ΄΄Ο Νικολης ο Ροδίτης, το κοντόπλαστρο αντρίτσι,

                πού 'μπαινε κι εμετρούντανε κι ήβγαινε κι επελέκα΄΄. 

      Σήμερα η εικόνα φυλάσσεται από τους μοναχούς και εκτίθεται σε προσκύνηση μόνο κατά τις εορτές του Αγίου, 23 Απριλίου και 3 Νοεμβρίου.

       Γι' αυτόν τον λησμονημένο ερημίτη άγιο έγραψα το παρακάτω ποίημα, δημοσιευμένο στο βιβλίο μου για το Σελλινάρι.

ΣΤΟΝ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟ ΕΡΗΜΙΤΗ ΑΓΙΟ

Ποτὲ τὸ Τάλαντον δὲ σ’ ἔκραξε γι’ ἀγρύπνια,
οὔτε τὸ σήμαντρο γιὰ Ὄρθρο
γιὰ Σπερνὸ κι Ἀπόδειπνο.
Ἀκοίμητη, ‘κοσιτετράωρη δοξολογιὰ ἡ ζωή σου.
λησμονημένε, Ἐρημίτη, Ἅγιε…
Στοῦ θείου συνεπαρμένος τὶς κορφές,
μακριὰ ἀπ’ τοῦ κόσμου τὶς βοές,
καὶ μὲς στὸν κόσμο ὁ στοχασμός σου.
Μὲ τῆς ψυχῆς τὴ δροσοβόλα φλόγα
ἔσμιξες τὰ ἀστέρια καὶ τὸ φῶς,
στῆς μοναξιᾶς,
τῆς σιωπῆς τὴ στέρηση,
ποὺ τά ’χει ὅλα.
Καὶ τῶν δακρύων σου οἱ καταρράκτες
σμίξανε μὲ τοῦ χείμαρρου τὸ ρέμα.
Κι ὅλα, πουλιὰ καὶ σκίνοι καὶ γκρεμοί,
ξαστερωμοὶ κι ἀστρόβλητοι αἰθέρες
γινόταν προσευχή!
Καὶ καταιγίδες καὶ διωγμοὶ καὶ στεναγμοί,
τὸ στέρφο ἐπελεκοῦσαν γυμνοκόρμι,
μὲ τὸ καλέμι τὸ σκληρὸ τῆς ’πομονῆς.
Λησμονημένε, Ἐρημίτη, Ἅγιε…
Γιὰ σένα, ποιὸ ἀνθρώπινο θὰ γράψει συναξάρι;
Θυμίαμα ποιὸ χέρι θὰ σοῦ φέρει καὶ κερί;
Οὔτε τῶν κοσμικῶν ἡ ἱκεσία,
οὔτε τῶν Μοναχῶν τὸ ἅγιο Δίπτυχο.
Ἀρκεῖ τὸ συναξάρι τοῦ Θεοῦ
καὶ τῆς ψυχῆς σου ἡ ἀκοίμητη λαμπάδα,
ποὺ καίει καὶ πρεσβεύει ὑπὲρ ἡμῶν.

Γιὰ τὸ θαυματουργὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, τὸ τοπωνύμιο «Σελλινάρι» καὶ τὴν Ἱστορία τῆς Μονῆς, κατὰ τὴν παράδοση κ.λπ., μπορεῖ νὰ βρεῖ κανεὶς στὸ ὁμώνυμο βιβλίο μας, α΄ ἔκδ. 1971, Ἅγιος Νικόλαος, β΄ ἔκδ., Ἅγιος Νικόλαος 1990 καὶ γ΄ ἔκδ. ἐμπλουτισμένη, Νεάπολη Κρήτης, 2005.  Ἐπίσης, μπορεί νὰ βρεῖ γιὰ πνευματικὴ ὠφέλεια Παρακλητικόν Κανόνα στὸν Ἅγιο Γεώργιο, ἔκδ. Ἅγιος Νικόλαος 2002,.

Ο Άη Γιώργης στο Σελλινάρι- Φωτογραφίες

Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στο Σελλινάρι
Το εκκλησάκι και η νέα εκκλησία που έχει χτιστεί ως βαπτιστήριον.


Το νέο καμπαναριό

Μια πέτρινη πλάκα με φιιλτεχνημένη όλη την ιστορία του Σελλιναριού.

Μια πανοραμική εικόνα

Το καμπαναριό

Ψηλά το μνήμα του Αγιασμένου

Κεράκια στη χάρη του Αγίου Γεωργίου






Η θαυματουργή εικόνα του Αγίου Γεωργίου


Παλιές φωτογραφίες από το Σελλινάρι









Οι πρώτοι Δήμοι της Κρήτης στα 1879. Οι δήμοι στο Μεραμπέλλο... Όταν ο Δήμος Αγίου Νικολάου αναφερόταν ως λιμένας του Δήμου Κριτσάς και το Βραχάσι Δήμος!!!



Με την ψήφιση από τη Γενική Συνέλευση του δημοτικού νόμου, αλλά και άλλων νομοθετημάτων, ολοκληρώθηκε η μεταρρύθμιση που είχαν συμφωνήσει επαναστάτες και Υψηλή Πύλη, συμφωνία η οποία αποτυπώθηκε στη Σύμβαση της Χαλέπας. Μετά την επικύρωσή τους από το Σουλτάνο, ο Γενικός Διοικητής Ιωάννης Φωτιάδης πασάς ενημέρωνε τους Κρήτες για την ολοκλήρωση της μεταρρύθμισης και την ενεργοποίηση των νέων νόμων.
Με μια δίγλωσση προκήρυξη, που είχε ημερομηνία 12 Ιουνίου 1879, ο Φωτιάδης καλούσε χριστιανούς και μουσουλμάνους να βοηθήσουν στην εφαρμογή των 16 νόμων που είχαν ψηφιστεί από την αρχή της χρονιάς. «Φέροντες ταύτα εις γνώσιν των κατοίκων της νήσου, πεποίθαμεν ότι δια του εγνωσμένου προς τους νόμους σεβασμού αυτών θέλουσι  συνδράμει αποτελεσματικώς την Γεν. Διοίκησιν εις την πιστήν εφαρμογήν των νέων
μεταρρυθμίσεων, εξ ης προσδοκάται η παρά πάντων ποθουμένη ευημερία και πρόοδος της νήσου», έγραφε ο Γενικός Διοικητής.

ΤΜΗΜΑ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

ΜΕΡΑΜΒΕΛΛΟΝ

Η Επαρχία Μεραμβέλλου διαιρείται εις του εξής εξ Δήμους:

1.  Δήμος  Βραχασίου,  έχων έδραν το ομώνυμον χωρίον και περιλαμβάνων τα χωρία Βραχάσιον, Μύλατον, Λατσίδα και τα μετόχια Κοτσαργιανός, Κουνάλι, Τσαπή, Αγ. Αντώνιον και Ανώγεια.

2. Δήμος  Νεαπόλεως,  έχων έδραν την ομώνυμον κωμόπολιν και περιλαμβάνων τα χωρία Νεάπολιν, Βουλισμένην και τα χωρίδια Κουρούνα, Ομφαλιάν, Μακρυγέννισσαν, Αγ. Σοφίαν, Φινοκαλιάν, Κουδουμάλους, Αγ. Νικόλαον, Ανθομάνδραν, Ρωμανόν, Αμυγδαλιάν, Σούβλον, Αδραβάστον, Πέτρον, Περωνίδας, Ξηρά Ξύλα και Παράμπελα.

3. Δήμος Χουμεργιάκου,  έχων έδραν το ομώνυμον χωρίον και περιλαμβάνων τα χωρία, Χουμεργιάκον, Λίμναις, Πλατυπόδι, Ληκυθιανά, Βρύσαις, Έξω Λακκόνια και τα μετόχια Αμυγδάλους, Αρκουδιάν και Ζένια.

4. Δήμος Φουρνής, έχων έδραν το ομώνυμον χωρίον και περιλαμβάνων τα χωρία Φουρνή, Καστέλιον, Επάνω χωρίον, Δοργιαίς, Καρύδι, Σχοινιαί, Βρουχάν, Λούμαν, Ελούντα, Πιναίς, Σέλαις, Σκουράν και τα μετόχια Κεράμου, Δοργιών, Καρδαμούτσα, Αρωνίου.

5. Δήμος Σπιναλόγκας, έχων έδραν το ομώνυμον χωρίον.

6. Δήμος Κριτσάς, έχων έδραν το ομώνυμον χωρίον και περιλαμβάνων τα χωρία Κριτσά, Μέσα Λακώνια, Τάμπιαις, Κρούσταν, Πάν, Καλόν Χωρίον και τον λιμένα του Αγ. Νικολάου.


H ιστορική μάχη στο Σελλινάρι στις 25 Νοεμβρίου 1827



Πηγή: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ Ι.Δ.ΜΟΥΡΕΛΛΟΥ, τ. Β.