Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Διαχρονικές ιδιαιτερότητες Βραχασού και Σισού

Γέννημα του Αναύλοχου σε ιστορίας βάση 
είναι οι αρχαιότητες και το παλιό Βραχάσι.

Οι Βραχασώτες πάντοτε θέλουν Δημοκρατία 
γι'αυτό κι έχουν βροντόφωνη συχνά πολυφωνία.

Μικρή Μόσχα ελέγανε εκείνο το Βραχάσι
που πρωτοπόρο ήτανε εις του ΕΑΜ τη δράση.

Στον Άγιο Γεώργιο που λένε Βραχασώτη
κατά Τουρκίας έγινε η σύσκεψη η πρώτη.

Στον Άγιο Γεώργιο που λένε Σελλινάρι
βρίσκεις γεράκια κι αετούς και του Θεού τη χάρη.

Γέννημα Βραχασώτικο είναι όλο το Σίσι 
με τουρισμό ξεχωριστό και ομορφιά στη φύση.

Το Σίσι χωροταξικά είναι μια μέση λύση 
γι αυτό κέντρο απόκεντρο το 'χουν αναγνωρίσει.

Το Σίσι με τις αμμουδιές και φυσικό λιμάνι
σε ιστορία τοπική την πρώτη θέση πιάνει.

Οι γεωτρήσεις οι πολλές που βρίσκονται στο Σίσι
 υδροδοτούν φθηνότερα την κάθε είδους χρήση.

Τη ζώνη του αιγιαλού σ ολόκληρο το Σίσι 
ο δρόμος παραλιακός την έχει θωρακίσει.

Των Βέλγων οι ανασκαφές στου Μπούφου τ' ακρογιάλι 
στο Σίσι δίνουν διάσταση τουριστικά μεγάλη.

Οι Βραχασώτες στρέφουμε προς κουζουλούς το βλέμμα 
όταν βρεθούνε σε γκρεμό και πίσω έχει ρέμα...

Γ.Ν.ΜΑΡΚΑΚΗΣ - Μαρκογιώργης

Στο Βραχάσι καντάδες κάνανε και οι κοπελιές... Φωτογραφία ντοκουμέντο!


Γεώργιος Μανιουδάκης ή ''Λαέρτης'' - Βραχάσι



ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!!!

Σπάνιες φωτογραφίες του εκδότη του περιοδικού "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" Κωστή Γιανναδάκη




Πρόκειται για τον εκδότη του περιοδικού 
ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ 
Κωστή Γιανναδάκη.



Όπως αρκετοί γνωρίζουν, το περιοδικό "Νέος Κόσμος" που εκδιδόταν στην εποχή του μεσοπολέμου στο Βραχάσι, από τον συγχωριανό μας, Κωστή Γιανναδάκη. 
Στο εξώφυλλο υπάρχει εικόνα μιας κατσίκας στην εξοχή! Όλες τις εικόνες τις κατασκεύαζε μόνος με την τεχνική της ξυλογραφίας.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Η Κωστάρα και ο ... Ούγγρος!

Η γωνία του Λεμπιδογιάννη στην οποία έλαβε χώρα η μικρή μας ιστορία...


Από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες στο παλιό Βραχάσι ήταν δύο Κωστήδες Φθενάκηδες... 
Η Κωστάρα και ο Ούγγρος...*
Και οι δύο είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον και με κάνουν να τους θυμάμαι ακόμη με πολλά περιστατικά και γεγονότα στο "θέατρο" του αμαξωτού... 
Και τους θυμάμαι με πολύ αγάπη αλλά και συγκίνηση γιατί μεγάλωσα με πολλές μνήμες και με τους δυο...
Η Κωστάρα πάντα με το κουστούμι του, την γραβάτα του και το ρεπούμπλικό του, έδειχνε αρχοντάνθρωπος...  
Ψηλός και  ήρεμος άνθρωπος, αλλά και μεγάλος μυθοπλόκος... 
Έλεγε εξαιρετικές ιστορίες αν και κάποιες φορές δεν ήξερες που ήταν η αλήθεια και που η φαντασία σε συνέπαιρνε... Η αποθήκη με τις ιστορίες ήταν ανεξάντλητη ίσως και λόγω ...φαντασίας!  
Κατά τα άλλα ήταν η επιτομή του όρου Σύζυγος Διδασκαλίσης...
Ο έτερος Κωστής ο Ούγγρος ένας συμπαθέστατος τύπος που με πολύ χιούμορ, δηκτικότητα αλλά και αυτοσαρκασμό αποδομούσε τα πάντα στο πέρασμά του... 
Κάθε πρωί ο Ούγγρος κατέβαινε λοιπόν από το σπίτι του να πάρει ψωμί από της Κρίναινας το φούρνο... Ένα τριβίδι ψωμί τους έφτανε με την Κατερίνα...
Στη γωνία του Λεμπιδογιάννη κάθε πρωί κουτέλωνε με την Κωστάρα. Εκεί ήταν το σπίτι του δεύτερου και επί ένα δεκαπενθήμερο γινόταν η ίδια και η ίδια  κουβέντα...
Κωστή τι θα φάτε σήμερα του έλεγε ο Ούγγρος και η Κωστάρα τον ενημέρωσε πως στο Σίσι ο Καδής έβγαλε τορνάδες και πήρε ένα που δεν το χωρεί το ψυγείο, γιατί ήταν σχεδόν 90 πόντους!!!!
Ο Ούγγρος όχι μόνο κατάλαβε την πλάκα αλλά την πήγε ακόμη πιο πέρα...
Καλοφάγωτος του είπε και κίνησε για το φούρνο...
Την άλλη μέρα ο Ούγγρος ξαναρώτησε την Κωστάρα... 
- Κωστή ήφαγες τον τορνά; 
-Όχι βρε Κωστή δεν τον ήφαγα αλλά να δεις τι έπαθα...
- Τι έπαθες;
- Ο Τορνάς μίκρυνε στο ψυγείο και έγινε 87 πόντους...
- Ε δε δουλειά που ήπαθες!!! και συνέχισε για το φούρνο...
Η κουβέντα συνεχίστηκε και τις επόμενες ημέρες...
Ο τορνάς κατά δήλωση της Κωστάρας είχε πάρει την κατιούσα και είχε φτάσει πλέον στους 15 πόντους!!!
Την 16η μέρα ο Ούγγρος κατέβηκε αποφασισμένος να δώσει ένα ηχηρό τέλος στην πλάκα. Ρώτησε λοιπόν με νόημα την Κωστάρα...
- Κωστή που περνά σήμερο ο τορνάς;
- Άσε Κωστή σήμερο είναι μόνο 12 πόντους!!!
- Κωστή, να σου πω μια κουβέντα που σκέφτηκα με το συμπάθιο;
- Να την πεις Κωστή...
- Ξάνοιξε να τονε φάτε με τη δασκάλισσα τον τορνά, γιατί στο τέλος θα πομείνει σαν το ..."πράμα" σου! 
Και του έδειξε με το στραβό δείκτη του δεξιού του χεριού(ήτο γαβρωμένος) το κατώτερο στεατοπηγικό του υποσύστημα,  που λέει και ο Ζουράρις!!!!.
Τους έπιασαν τα γέλια και ο Ούγγρος απομακρύνθηκε από το σημείο απ'  όπου πήρε μια πανηγυρική ...ρεβάνς, κουνώντας με πολύ νόημα το κεφάλι του, μετά από τόσες ημέρες δουλέματος από το συνονόματό του....

Ν.Ι. Βλάχος

*Τα προσωνύμια αυτά μεταφέρονται με πολύ σεβασμό στα πρόσωπα αυτά, αφού όχι μόνο τα χαρακτηρίζουν αλλά και τα κάνουν ίσως περισσότερο γνωστά από τα ίδια τα ονόματά τους... Η μεν Κωστάρα για να δηλωθεί το μπόι του και ο δε Ούγγρος για να δηλωθεί με σαρκασμό από που ήθελε να κατάγεται κατά δήλωσή του... Είναι ενδεικτικό ότι μια φορά που τον ρώτησα από που είσαι Κωστή μου απάντησε από την...Βούδα! Όχι από την Πέστη...)


Μια καντάδα στο παλιό Βραχάσι



Θα συνεχίσουμε σήμερα με μια φωτογραφία από μια παλιά καντάδα στα σοκάκια του χωριού μας...
Δεκαετία του 1950-1960...
Με την κιθάρα ο Τίτος Βουρλάκης. Δίπλα του ο Γεώργιος Φθενάκης(του χαλκιά) και δεξιά ο πατέρας μου Γιάννης Βλάχος(Γιάννης της Καλής).
Στα αριστερά δεν έχω γνώση ποιος είναι ο πρώτος. Μετά από την ενημέρωσή μου από τον Μανόλη Λεμπίδη είναι ο Μιχάλης Λεμπιδάκης(ΠΕΠΟ). 
Ο δεύτερος από αριστερά είναι ο Μιχάλης Πετσαλάκης(Σαλισβουρής) και πίσω ο Ηρακλής Κανέτος.

Οι καντάδες ήταν το μέσο για να δηλωθεί ο έρωτας προς τις κοπέλες από τους νέους της εποχής...
Είχαν κάποιες φορές και απρόοπτα αλλά πάντα είχαν ωραία τραγούδια στοχευμένα και δηλωτικά των προθέσεων που υπήρχαν...

Τι κρίμα που οι φωτογραφίες δεν έχουν ...ήχο!

Ν. Ι. Βλάχος




Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

12ο Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο

Το 12ο Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο θα γίνει στο Ηράκλειο από 21 ως 25 Σεπτεμβρίου 2016. Ο επιστημονικός θεσμός των Διεθνών Κρητολογικών Συνεδρίων, της μεγαλύτερης συνάντησης των αρχαιολογικών, ιστορικών, φιλολογικών και εθνολογικών σπουδών της Κρήτης, ξεκίνησε το 1961 από την Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών (ΕΚΙΜ) στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου για την αποκατάσταση της οποίας στη σημερινή της μορφή μερίμνησε η ΕΚΙΜ. Το Συνέδριο πραγματοποιείται ανά πενταετία, διαδοχικά σε καθεμιά από τις τέσσερις περιφερειακές ενότητες (νομούς) της Κρήτης. Τώρα επιστρέφει στην κοιτίδα του, το Ηράκλειο, και οργανώνεται πάλι –για έκτη φορά στην ιστορία του θεσμού– από τον ιδρυτή του, την ΕΚΙΜ. 

Το 12ο Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο ξεκινά την Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου, ώρα 17.00, στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Στην εναρκτήρια συνεδρία εκ μέρους της Οργανωτικής Επιτροπής θα μιλήσει ο πρόεδρός της, καθηγητής Γρηγόρης Σηφάκης. Η συνεδρία περιλαμβάνει την πρώτη ολομέλεια με ομιλητές τον αρχαιολόγο Gerald Cadogan, αντιπρόεδρο της Βρετανικής Σχολής Αθηνών, και τον Άγγελο Χανιώτη, καθηγητή αρχαίας ιστορίας και κλασσικών σπουδών στο Ινστιτούτο Προηγμένων σπουδών του Πρίνστον.

Από την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου έως και την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου οι εργασίες του Συνεδρίου θα πραγματοποιηθούν στο Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο του Ηρακλείου.

Συνολικά θα παρουσιαστούν 361 πρωτότυπες ανακοινώσεις από 514 Έλληνες και ξένους ερευνητές, κατανεμημένες σε τρία τμήματα που αντιστοιχούν στις τρεις μεγάλες χρονικές περιόδους της Κρητικής ιστορίας: την προϊστορική-αρχαία ελληνική, τη βυζαντινή-μεσαιωνική και τη νεότερη.

Γλώσσες του Συνεδρίου είναι η ελληνική, η αγγλική, η γαλλική, η γερμανική και η ιταλική και ως θεματικός άξονας έχουν οριστεί για όλα τα τμήματά του οι μετακινήσεις -ανθρώπων, ιδεών, αγαθών- με επίκεντρο, αφετηρία ή κατάληξη το νησί της Κρήτης.

Ζωτικής σημασίας για την πραγματοποίηση του Συνεδρίου είναι η υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, της Περιφέρειας Κρήτης, του Δήμου Ηρακλείου, των Ιδρυμάτων Α. & Μ. Καλοκαιρινού, των Μινωικών Γραμμών και της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτισμού, Τουρισμού και Ανάπτυξης Ηρακλείου (ΔΕΠΤΑΗ).

Ενημερωθείτε για το πρόγραμμα και τις εργασίες του 12ου ΔΚΣ από την ιστοσελίδα www.12-iccs.gr 

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

O Μιχάλης....



Έφτασα μέχρι την εφηβεία μου βλέποντας κάθε μέρα ανάμεσα σε άλλες χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες τον Μιχάλη.
Ερημίτης, ερημοσπίτης, εξαθλιωμένος, πεινασμένος, να παίρνει ό,τι του δίναμε από το περίσσευμά μας, φαγητό και ένδυση...
Καλοκάγαθος και ήρεμος...
Εξαγριωμένος μόνο όταν τον πείραζε το πλήθος...
Ο Μιχάλης έζησε πολύ στερημένος αλλά και ευχαριστημένος, ίσως, με τα ελάχιστα που είχε στη ζωή του...
Ζώντας σε μια τρώγλη, δεν ενοχλούσε, αλλά πολλές φορές απορούσα πως ζούσε...
Πως κατάφερνε να ζει σε αυτές τις συνθήκες...
Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μια φωτογραφία του και σήμερα τη δημοσιεύω...
Μιχάλη καλά να είσαι εκεί που είσαι και να συγχωρέσεις όλους όσοι ήταν κάποιες φορές αγενείς και αντικοινωνικοί μαζί σου.
Σήμερα, καταλαβαίνω πολύ περισσότερο από ποτέ πως μια κοινωνία πρέπει να περιθάλπει τις περιπτώσεις των ανθρώπων που έχουν ανάγκη...
Κρατάμε αυτό το καλοκάγαθο χαμόγελο του Μιχάλη... 
Για να τον θυμόμαστε χαμογελαστό μέσα στα πολλά βάσανα και προβλήματα επιβίωσης που είχε...

Ν.Ι. Βλάχος


Το Λαογραφικό Μουσείο του Βραχασού :

Της 
Γεωργίας Λαζαράκη



Με το που φτάνεις στην εκκλησία της Ευαγγελίστρας ένας άλλος άνεμος αρχινά να φυσά. Ο ολοκάθαρος αέρας από τα Λασιθιώτικα βουνά ενώνεται με τον αέρα του Αναυλόχου και το λιβάνι της εκκλησίας και σου παίρνει τα ρουθούνια. Αφού πάρεις μια βαθιά αναπνοή με νέες δυνάμεις αρχίζεις την εξερεύνηση. 
Στα εβδομήντα μέτρα αριστερά φτάνεις στο αναπαλαιωμένο κτίριο του Εφέτη Νικολάου Λεμπιδάκη που φιλοξενεί το Λαογραφικό μουσείο του Βραχασού. Η αναπαλαίωση και η δημιουργία του μουσείου είναι ο προσωπικός άθλος των εξαίρετων κυριών Μαρίας και Αικατερίνης Λεμπιδάκη. Η περιήγηση του μουσείου σε ταξιδεύει στο χώρο στον χρόνο ευχάριστα, ξεκούραστα, αναπολώντας αλλοτινές όμορφες παλαιές αλλά και λιγότερο μακρινές εποχές. Ξαναζείς τα παιδικά βιώματα, τις σκηνές του τρύγου, του θέρους, της καθημερινής λάτρας , της κοινωνικής, επαγγελματικής και οικογενειακή ζωής. Γίνεσαι παιδί και νια, μια και ο χρόνος σε πάει αντίστροφα, τότε που είμαστε νέοι και ενώ είχαμε πολύ λίγα πράγματα στην ουσία πιστεύαμε ότι είχαμε τα πάντα.
Σπάνια νομικά και ιστορικά αρχεία μας πληροφορούν για την δομή, την διοίκηση και την σχέση του χωριού μας με το πολιτικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι. Νομικές πράξεις, αρχεία από τους αγώνες της ανεξαρτησίας, της Κρητικής Πολιτείας, της ένωσης με την Ελλάδα και φωτογραφικό υλικό είναι μερικά από τα πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα του μουσείου.
Σπάνια πολύχρωμα κεντήματα και υφαντά απείρου κάλλους καθώς και λευκές νυχτερινές ενδυμασίες μας δίνουν μια καλή εικόνα της άλλοτε καθημερινότητας της άρχουσας και αγροτικής τάξης. Η γυναικεία νυφική ενδυμασία με την κούδα μας δίνει άπειρα στοιχεία της μόδας της αισθητικής και μας κάνει να σκεφτούμε πως οι δυνατές ρίζες μας βοηθούν να ενσωματώσουμε και άλλες επιρροές χωρίς να αλοιώσουμε ή να υποβαθμίσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά. Τα ξωμπλιαστά παλιά χράμια, οι πάντες, οι πατανίες, τα λευκοκεντήματα σε ταξιδεύουν σε παλιές εικόνες του χωριού όπου οι κοπελιές καθισμένες στον αργαλειό ή στο δρόμο ετοίμαζαν την προίκα του γάμου τραγουδώντας.
Η ξενάγηση στο κατώι σε πάει πίσω στο χρόνο και στα αυθεντικά και αυθόρμητα πανιγύρια που έστηναν στο τρύγο, στο πατητήρι, στα ρακοκάζανα και στις καλοκαιρινές βεγκέρες για το σπάσιμο των αμυγδάλων. Μας θυμίζει όμως και τις δύσκολες και κουραστικές μέρες της μπουγάδας και το ασταμάτητο σούρτα - φέρτα με τα σταμνιά στον ώμο. Μια δουλειά πολύ δύσκολη, πολύ κουραστική και δυστυχώς πολύ γυναικεία.
Πρόκειται για ένα κόσμημα μουσείου στο είδος του, με άριστη ταξινόμηση, υψηλή αισθητική, άρτια συλλογή και κυρίως σεβασμό στην ιστορία και το πολιτισμό μας. Οι φίλοι της παράδοσης έχουν πολλά να θυμηθούν αλλά και να γνωρίσουν από την επίσκεψη στο μουσείο.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις ακούραστες αυτές κυρίες για το πολύτιμο δώρο που χάρισαν στην περιοχή μας και στην Κρήτη.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Επεισόδιο με κτηνοτρόφους: Ξυλοκόπησαν δημοτικό υπάλληλο και τον έστειλαν στο νοσοκομείο!

Επεισόδιο με κτηνοτρόφους: Ξυλοκόπησαν δημοτικό υπάλληλο και τον έστειλαν στο νοσοκομείο! Αιτία η απομάκρυνση ζώων, που σύμφωνα με καταγγελίες, ενοχλούσαν.
Ένα απίστευτο επεισόδιο εκτυλίχθηκε ,λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι, ανάμεσα σε δημοτικούς υπαλλήλους και κτηνοτρόφους στο Σίσι.
Σύμφωνα με πληροφορίες, συνεργείο του δήμου Αγίου Νικολάου μετέβη στο Σίσι με σκοπό να απομακρύνει ανεπιτήρητα ζώα από την περιοχή ύστερα από καταγγελίες πως ενοχλούν.
Στο σημείο έφτασαν δύο υπάλληλοι του δήμου συνοδεία αστυνομικών ωστόσο μπροστά τους βρήκαν μερικούς κτηνοτρόφους που εμπόδισαν το έργο τους και ακολούθησε φραστικό επεισόδιο. 
Πληροφορίες του cretalive αναφέρουν πως οι κτηνοτρόφοι επιτέθηκαν στον έναν υπάλληλο του δήμου και τον ξυλοκόπησαν  με αποτέλεσμα να τον στείλουν στο νοσοκομείο Νεάπολης.
Ο 50χρονος υπάλληλος ,ο οποίος και οδηγούσε το δημοτικό όχημα ,αντιμετωπίζει και πρόβλημα στην καρδιά ωστόσο πληροφορίες αναφέρουν πως η ζωή του δεν είναι σε κίνδυνο.

ΠΗΓΗ: CRETALIVE

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΠΑΘΟΣ

Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

Ένα από τα πάθη, που καταδυναστεύουν τον άνθρωπο με συνέπειες καταστροφικές στο εγγύτερο και ευρύτερο περιβάλλον του είναι η διχόνοια. Όπου αυτό το πάθος βρει έδαφος και ριζώσει, φέρνει την καταστροφή και τον θάνατο. Είναι σαν ένα καταραμένο δέντρο, που δεν έχει πάνω του, καμιά χάρη, καμιά δροσιά, ακόμη και τα άνθη του και οι καρποί του γεμάτα φαρμάκι. Μαύρες, σκληρές αγκίδες το συνοδεύουν παντού από τη ρίζα ως την κορφή και τα ξεκλώναρά του κι η δυσοσμία της έχθρας το συνοδεύει. 
Γενεσιουργός αιτία της διχόνοιας είναι ο εγωισμός. Ο εγωισμός, όταν συνταιριάσει με τη ζήλια, γεννοβολάει τον φθόνο και το μίσος. Κι όταν αυτό το δαιμονισμένο συντροφάτο στρογγυλοκαθίσει στην καρδιά του ανθρώπου, δημιουργεί την καταστροφή και τον όλεθρο.  Το πρώτο που κάνουν αυτά τα διαβολόπαιδα του εγωισμού, του μίσους και του φθόνου είναι να διώξουν, ό, τι μια γλυκιά, ουράνια αρετή, προσπαθεί να φέρει και να στολίσει στην ψυχή του ανθρώπου, και στην κοινωνία ολόκληρη και αυτή είναι η αρετή της ομόνοιας.
Πρώτο και έσχατο αίτιο της διχόνοιας είναι το συναίσθημα της ανωτερότητας. Ο αναλογισμός «γιατί αυτός και όχι εγώ!» είναι η ψυχολογική αρχή, που δημιουργεί το συναίσθημα μιας απροσδιόριστης «ανωτερότητας». Και αυτό, ακριβώς, το συναίσθημα της υπεροχής, είναι που δημιουργεί τη βάση μιας απροσδιόριστης και θολής «ανωτερότητας», πάνω στην οποία οικοδομείται η διχόνοια. Το συναίσθημα αυτής της θολής «ανωτερότητας», δημιουργεί στον άνθρωπο αυτό που στην Ψυχολογία ονομάζεται «σύμπλεγμα κατωτερότητος» (inferiority complex). Αυτό το σύμπλεγμα είναι η συνισταμένη της παθογένειας αυτών των ανθρώπων που δεν ομονοούν, δεν τα βρίσκουν με τον εαυτόν τους και με τους συνανθρώπους τους κι αρέσκονται μόνο να βρίσκονται σε διχοστασίες και έριδες.
  Αντίθετα, η ομόνοια είναι το ευλογημένο δένδρο, που φύεται και μεγαλώνει μέσα στον ανθόκηπο των όμορφων κι ευγενικών καρδιών. Ριζώνει στο περιβόλι της αγάπης και τρέφεται με την αγάπη. Τέρπει και ξεκουράζει τον άνθρωπο που το φιλοξενεί και χαροποιεί τους γύρω του. Αγαλλίαση, χαρά και ειρήνη σκορπά, ωφελεί και ομορφαίνει τα πάντα. Ακόμη κι όταν αγέρηδες ζήλιας, κακεντρέχειας, εγωισμού και εμπάθειας ορμούν κατεπάνω του, εκείνο ατάραχο τα δέχεται όλα αυτά και μπροστά στο δικό του άρωμα της συγγνώμης και της αγάπης εξαφανίζονται.
Αυτές οι διαλογικά αντίθετες καταστάσεις η διχόνοια και η ομόνοια υπάρχουν πάντοτε μέσα στη ζωή του ανθρώπου από τα παμπάλαια χρόνια και αντιμάχονται η μια την άλλη. Δυστυχώς αυτή που υπερισχύει συνήθως είναι η «διχόνοια η δολερή», κατά τον ποιητή. Γιατί τα όπλα της είναι ισχυρότερα, από τα όπλα της ομόνοιας∙ επειδή υποδαυλίζουν και εξάπτουν τα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου, που ορμούνε ακάθεκτα ενάντια στις δυνάμεις του καλού. Η ομόνοια αμύνεται ευεργετικά με τις ανώτερες αξίες της ζωής, την ευγένεια, τη διαλλακτικότητα, την καρτερικότητα, την ευεργετικότητα και την αγάπη. Και όταν η ομόνοια υπερισχύσει, τότε είναι που οικοδομούνται τα κάστρα του πολιτισμού και της ευποιίας. Και είναι πολύ εύστοχη η γνωστή λαϊκή θυμοσοφική ρήση: «η ομόνοια χτίζει σπίτι κι η διχόνοια το χαλάει!»
Το φαινόμενο της διχόνοιας των Ελλήνων μας είναι ήδη γνωστό από τα πανάρχαια χρόνια στα Ομηρικά έπη. Κατοπινά, χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας του Έλληνα, ο οποίος συνήθως πάνω από τις φιλοδοξίες και τα συμφέροντά του δεν βάζει τίποτε άλλο, ήταν και ο περίφημος Αλκιβιάδης, που αμαύρωσε την προσωπικότητά του και αναίρεσε ό, τι καλό προσέφερε στους συμπατριώτες του κι έγινε ένα ιστορικό παράδειγμα προς αποφυγή. Κι όμως, ο Αλκιβιάδης αποτελεί και σήμερα το κλασικό αρχέτυπο του Έλληνα.
Άλλο παράδειγμα είναι των απογόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που η διχόνοιά των σε διάστημα λιγότερο από ένα αιώνα, έγινε αφορμή να παραδοθεί η  κυριαρχία της αυτοκρατορίας στους Ρωμαίους!
Αργότερα, μετά την μοναδική στρατιωτική εποποιία, νικώντας τον πάνοπλο και πολυάριθμο στρατό και στόλο των Περσών, στη συνέχεια καταστραφήκαμε μόνοι μας με τον εξοντωτικό τριακονταετή εμφύλιο Πελοποννησιακό Πόλεμο!
             Το 1823, μόλις δύο χρόνια μετά την αγιασμένη Επανάσταση του 1821 ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ οπλαρχηγών και «καλαμαράδων» και παρά λίγο για τινάξομε στον αέρα με τον δυναμίτη της διχόνοιας, ό, τι με αγώνες και αίματα αποκτήσαμε.
            Μετά την εποποιία του ’12 και ’13, πάλι μετά δέκα χρόνια ο Εθνικός Διχασμός 1919-1922, έγινε αφορμή να χάσομε την πανάρχαιη κοιτίδα του Ελληνισμού, την Μικρά Ασία. 
            Το 1940-1945 γράψαμε νέο έπος με την αντίσταση κατά των Γερμανών. Αμέσως, όμως, μετά, ξεκινήσαμε τον γνωστό καταστροφικό Εμφύλιο Πόλεμο, του οποίου τις συνέπειες υφιστάμεθα μέχρι σήμερα!
            Η διχόνοια και η «φαγωμάρα» ανάμεσα στους Έλληνες ζει και βασιλεύει παντού. Την βιώνουμε, όχι μόνο σε όλους σχεδόν τους τομείς του δημόσιου βίου, αλλά ακόμη και στον ιδιωτικό μας βίο. Πόσες φορές ασήμαντες αιτίες δεν έγιναν αφορμή  να ενσκήψει διχόνοια και να διαλυθούν οικογένειες, και μεταξύ συγγενών να εξελιχθεί σε βαθύ μίσος, οδηγώντας σε αποτρόπαια εγκλήματα και βεντέτες; Η εμπάθεια, το κομματικό μίσος, η ιδιοτέλεια και ο αγιάτρευτος εγωισμός, στέκονται τείχη αξεπέραστα απέναντι στην ομόνοια, την ενότητα και την συνοχή μιας οικογένειας, ενός χωριού, ενός δήμου και ευρύτερα ενός έθνους, που συνεχώς οδηγεί έναν λαό σε μεγάλες εθνικές δοκιμασίες και συμφορές.
            Ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος διερωτάται: Μα, τέλος πάντως, δεν θα διδαχθούμε ποτέ από αυτό τον επάρατο διχασμό, που καλλιεργεί και προάγει το καταστροφικό πάθος της διχόνοιας; Ο λόγος του Θεού και στο σημείο αυτό προλέγει: «πᾶσα βασιλεία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτὴν ἐρημοῦται, και πᾶσα πόλις ἤ οἰκία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτήν οὐ σταθήσεται» (Ματθ.12.25). Αλλά και η λαική σοφία αποφαίνεται: «Ἡ ὁμόνοια χτίζει σπίτι κι ἡ διχόνοια τὸ χαλάει»! Σε μας επαφίεται αν θα γράψομε την προσωπική μας ιστορία ως χτίστες ή ως χαλαστές! Η εκλογή είναι δική μας.  

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Γιώργης Ξυράφης: Ο κρητικός οργανοποιός του Σισού


Πανέμορφα , υπέροχα μουσικά όργανα περιμένουν τους επαγγελματίες και τους μαθητευόμενους μουσικούς, τους φίλους της παράδοσης και της μουσικής να τ' υιοθετήσουν και να σκορπίσουν τη μαγευτική μουσική τους σε όλους τους μουσικόφιλους.
Πανέμορφες χειροποίητες Κρητικές λύρες, λαούτα, μαντολίνα κιθάρες απείρου κάλλους και φινέτσας παρασκευασμένες με δεξιοτεχνία, μεράκι και προπάντων με μεγάλη αγάπη από τον συμπατριώτη μας τον κύριο Ξυράφη. Εδώ τα λόγια περιττεύουν. Η προσπάθεια του συμπατριώτη μας δεν είναι μόνο άξια συγχαρητηρίων αλλά και παράδειγμα προς μίμηση. Εδώ το ξύλο του σφεντάμου, της τριανταφυλλιάς , της μουριάς ,του λιβανέζικου κέδρου, του έλατου,του έβενου παίρνουν ζωή και είναι έτοιμα να σκορπίσουν τις θεϊκές κοντυλιές τους σε όλους μας. Το εργαστήριο βρίθει από ζωή. Κομμάτια ξύλων συνθέτουν τα μουσικά όργανα που είναι στα σκαριά και θα συνεχίσουν να δέχονται υπομονετικά όλες τις απαραίτητες παρεμβάσεις έως το τελικό στάδιο όπου ο δημιουργός θα θαυμάσει πρώτος το έργο του. 





Η εργασία είναι δύσκολη χρειάζεται επιμονή και υπομονή αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει και τον καλλιτέχνη κατασκευαστή και τον υποψήφιο κάτοχο αυτού του αριστουργήματος.
Ας αγαπήσουμε τους ανθρώπους που μοχθούν καθημερινά προσπαθώντας να επιβιώσουν και συνάμα να κρατήσουν ζωντανή την παράδοση μας. Η στήριξη μας είναι καθήκον και υποχρέωση στους προγόνους μας , στα παιδιά μας στον τόπο μας.


Γεωργία Λαζαράκη

Ευχαριστήριο για την επιτυχία των εκδηλώσεων «Πολιτιστικές Συναντήσεις» στο Βραχάσι


Θερμής υποδοχής και ανταπόκρισης έτυχαν και φέτος οι «Πολιτιστικές Συναντήσεις» που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βραχασίου «Ο Αναύλοχος», γεγονός που θεμελιώνει τις βάσεις για μια ακόμη καλύτερη συνέχεια.
Το τετραήμερο των εκδηλώσεων πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στο Βραχάσι από τις 18 έως τις 21 Αυγούστου και περιελάμβανε συναυλία από τον Στέλιο Πετράκη και το Κουαρτέτο Κρητικής Μουσικής, έκθεση ζωγραφικής της Rosemarie McGuire, τιμητική εκδήλωση για τον Αλέκο Κακέπη, ανάβαση στον Αναύλοχο με ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο, καθώς και παρουσίαση της ιστορικής έρευνας «Η Κρήτη και οι Κρήτες μέσα από τη μουσική παράδοση», από τη φιλόλογο-αρχαιολόγο Μαρία Κυριακάκη.
Το ενδιαφέρον του κόσμου, που εκφράστηκε μέσα από την προσέλευση, τα θερμά λόγια και το ενθουσιώδες χειροκρότημα, ήταν η μεγαλύτερη επιβράβευση μιας συλλογικής προσπάθειας που συνεχίστηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, με στόχο να αναδειχθούν η πολιτιστική κληρονομιά, η ιστορία, οι πνευματικές, καλλιτεχνικές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, ταυτόχρονα με τις φυσικές του ομορφιές.
Συστατικό στοιχείο της επιτυχημένης διοργάνωσης, η συντονισμένη προσπάθεια πολλών ανθρώπων που συμμετείχαν, εργάστηκαν και συνεισέφεραν σε διάφορους τομείς, «αγκαλιάζοντας» το εγχείρημα και  προσφέροντας από τον χρόνο, τη γνώση, την εμπειρία και… την ψυχή  τους. Τους ανθρώπους αυτούς αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει από καρδιάς ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βραχασίου. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ», λοιπόν:
– Στον Στέλιο Πετράκη και όλα τα μέλη του Κρητικού Κουαρτέτου, Θανάση Μαυρόκωστα, Αντώνη Σταυρακάκη και Γιώργο Σταυρακάκη, για τη θερμή αποδοχή της πρόσκλησής μας, την ξεχωριστή μουσική βραδιά και το σπουδαίο χορευτικό θέαμα που μας χάρισαν.
– Στη Rosemarie McGuire, που μας έδωσε τη δυνατότητα να θαυμάσουμε τα εμπνευσμένα από τις ανασκαφές στο Σίσι έργα τέχνης της, μέσα σ’ έναν χώρο ξεχωριστής σημασίας για τον τόπο, το κτίριο του παλιού Αρρεναγωγείου.
– Στην Ειρήνη Στρατηγοπούλου, τον Αριστοτέλη Ποταμιάνο και τις κόρες τους, Αθηνά και Μαριάννα, οι οποίοι έδωσαν στην έναρξη των εκδηλώσεών μας έναν μοναδικό μουσικό -και όχι μόνο- χαρακτήρα.
– Στον Μανώλη Γ. Διπλαράκη, που μας έδωσε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τον ποιητικό του λόγο, μέσα από την απαγγελία της Κατερίνας Φθενάκη, την οποία επίσης ευχαριστούμε.
– Στον Αλέκο Κακέπη, για τα μελωδικά παραδοσιακά και βυζαντινά ακούσματα που μας προσέφερε κι εφέτος, αλλά και για τη σημαίνουσα, διαχρονική του παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου.
– Στον Γιώργο Βλάσση για τη σημαντική συνεισφορά του στη διοργάνωση της εκδήλωσης προς τιμήν του Αλέκου Κακέπη, αλλά και για την εξέχουσα μουσική και χορευτική του συμμετοχή στις φετινές «Πολιτιστικές Συναντήσεις».
– Σε όλους τους συμμετέχοντες στην ξεχωριστή τιμητική εκδήλωση για τον Αλέκο Κακέπη και ειδικά στους Κωστή Μουδάτσο, Μανώλη Γιανναδάκη, Μπάμπη και Πέτρο Κακεπάκη, Μανώλη Χατζημάρκο, Γιάννη και Μαρία Βλάσση, στον Μιχάλη Κακέπη και στο χορευτικό συγκρότημα του Πολιτιστικού Συλλόγου Φουρνής.
– Στη Florence Gaignerot-Driessen και την ομάδα της για την περιήγηση στον Αναύλοχο, την ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο και κυρίως για το εξαιρετικό διδακτικό – διαδραστικό πρόγραμμα που ετοίμασαν για τα παιδιά.
– Στη Μαρία Κυριακάκη για τη σπουδαία ιστορική έρευνα που ετοίμασε και μας παρουσίασε και σε όλους όσοι συμμετείχαν και εργάστηκαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η εκδήλωση και ειδικά στους Γιώργο Κυριακάκη, Γιώργο Φουλεδάκη, Μανόλη Νεραντζάκη, Μιχάλη Ροβίθη και Γεωργία Ροβίθη.
– Στον οργανοποιό Γιώργο Ξυράφη για τα μουσικά όργανα που παραχώρησε στους μουσικούς που συμμετείχαν στις εκδηλώσεις, καθώς και για την ευγενική του κίνηση να προσφέρει για το κοινό των εκδηλώσεων και την ενίσχυση του Πολιτιστικού μας Συλλόγου ένα παραδοσιακό μουσικό όργανο.
– Στη Δήμητρα Βασιλάκου για τη δημιουργική της συμβολή στην προβολή των εκδηλώσεων και για τις πρωτότυπες ιδέες και προτάσεις της.
– Στους χορηγούς μας για τη στήριξή τους και κυρίως την Αθηναϊκή Ζυθοποιία, καθώς και την «idea plus – Γραφικές Τέχνες» και τον Αντώνη Φούσκη, το super market «Φαιστός – Παραβολιάση», το Coba Cafe, τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Βραχασίου και το οβελιστήριο «Stam Stam».
Ιδιαίτερα ευχαριστούμε τον Δημήτρη Σουλαδάκη, τον Μανόλη Νεραντζάκη, τον Γιώργο Νεραντζάκη και τον Γιώργο Τζανάκη, χωρίς τη συνεργασία των οποίων οι εκδηλώσεις δεν θα μπορούσαν να είχαν πραγματοποιηθεί με την ίδια επιτυχία, ενώ θα ήταν παράλειψη να μην εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας, μαζί με ένα θερμό «καλωσόρισμα», στους ταλαντούχους νέους και νέες που συμμετείχαν για πρώτη φορά στις εκδηλώσεις μας.
Κλείνοντας το ευχαριστήριο αυτό «σημείωμα», θα θέλαμε να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στον Πρωτοπρεσβύτερο Ευάγγελο Γ. Παχυγιαννάκη, τον οποίο τιμούμε κι ευχαριστούμε για την παρουσία του, τον λόγο του και τα βαθύτερα νοήματα αυτών, όπως και για εκείνα που περικλείονται στην ποιητική του «Αναφορά στο Βραχάσι», που μας αφιέρωσε και κρατάμε ως «οδηγό» για τη συνέχεια.
Και πάλι ένα μεγάλο «ευχαριστώ» σε όλους για τη στήριξη της προσπάθειας, που κατορθώνει να «ανθίζει» σε μια περίοδο κρίσης, φανερώνοντας πως η «συστράτευση» στην υπεράσπιση του πολιτισμού και των αξιών μπορεί, και καταφέρνει να επαναπροσδιορίσει τον ρου των πραγμάτων και την πορεία μας…

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Θεομητορικός χαιρετισμός, εν αγάπη

Π Α Ν Α Γ Ι Α
«Ἡ ἐκκύπτουσα ὡσεί Ὀρθρος» ( Άσ. Ασμ. 6.10)

Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

Μια σπάνια εικόνα, η Παναγία η Ένθρονος,
χαρακτηριστικό δείγμα της Κρητικής Σχολής
βρίσκεται στην Ενορία της Παναγίας στο Βραχάσι


            Μέσα στις πάμπολλες προεικονίσεις της Παναγίας μας, που αναφέρονται τυπολογικώς στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, είναι και ο Όρθρος. Η Παναγία χαρακτηρίζεται ως Όρθρος, στο βιβλίο Ἆσμα Ἀσμάτων. Είναι η γυναίκα για την οποία ομιλεί ο Σολομὼν: «Τίς αὕτη ἡ ἐκκύπτουσα ὡσεὶ ὄρθρος, καλὴ ὡς σελήνη, ἐκλεκτὴ ὡς ὁ ἥλιος, θάμβος ὡς τεταγμέναι;»  Ποια είναι Εκείνη που έρχεται και είναι σαν το χάραγμα της αυγής, όμορφη σαν τη σελήνη, εκλεκτή σαν τον ήλιο και εκθαμβωτική σαν μια δέσμη από ολόφωτες ακτίνες;
Ο ποιητής με προφητικό στοχασμό ενοράται μέσα στη νύχτα που κυριαρχεί  Εκείνη που έρχεται να φέρει το φως. Η ασέληνη νύχτα ήρθε κάποτε μέσα στον παράδεισο με την παρακοή, την ανταρσία, την άρνηση μετοχής στην αγάπη του Δημιουργού Θεού κι έφερε τον εφιαλτικό κόσμο του σκότους, της φθοράς και του θανάτου. Τώρα το σκοτάδι έχει προχωρήσει πολύ κι οι φυσικοί νόμοι μας καθορίζουν πως λίγο πριν ξημερώσει το σκοτάδι γίνεται πυκνότερο. Κι αυτή την κρίσιμη ώρα ο ποιητής στέκεται εκστατικός, βλέποντας με το προφητικό του μάτι, τον ουρανό να αυγάζει.
Η πρώτη Εύα με το δικό της ασέληνο σκοτάδι έφερε, μέσα στου παραδείσου τη φεγγοβολιά, τη σκοτοδίνη και την αηδία, τη φρίκη και τα φοβερά αδιέξοδα, τα  καρκινογόνα κύτταρα, που αντιμάχονται το φως και φέρνουν το σκοτάδι. Έκτοτε ο άνθρωπος ζαλισμένος και έντρομος έχασε τον βηματισμό του και σκουντουφλά μέσα στα σοκάκια του χρόνου, ραγισμένος, τραυματισμένος εσωτερικά από τα πάθη του και την τραγική αναζήτηση του απολεσθέντος φωτός.  
Ο ποιητής μέσα σ’ αυτή την ομίχλη, που  κυριαρχούν τα πάθη και η φρικαλεότητα του τρόμου και του θανάτου, βλέπει την Νέα Εύα, που έρχεται, σαν Όρθρος,  να διώξει το πνιγηρό σκοτάδι και ν’ αφανίσει τ’ αποτυπώματα της Αδαμικής παρακοής - να φέρει το νέο παραδεισένιο Φως της Παναγιακής ομορφιάς. Αυτή είναι η Παναγία, «Ἡ ἐκκύπτουσα ὡσεί ὄρθρος». Το τρισχαριτωμένο πλάσμα του Θεού, που γίνεται το όργανο, το πνευματικό όχημα για να έρθει το φως ξανά στη ζωή, δημιουργώντας τον νέον Παράδεισο, την Εκκλησία. Και το φως αυτό δεν είναι υλικό, ούτε έχει σχέση με κάποια πνευματική υπόσταση, αλλά είναι ένα πρόσωπο  το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, όπως προσδιόρισε ο Ίδιος τον εαυτόν Του: Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ιωάν.8.12).
Στην αρχαία πατερική και αγιογραφική θεολογία είναι προσφιλής η αναλογική εικόνα του φωτός για να εικονίσει το μέγα μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Χριστού και της αχράντου Μητρός Του. Άς θυμηθούμε το τροπάριο του κανόνος του Ακαθίστου: «Ὄρθρος φαεινός, χαῖρε ἡ μόνη, τὸν ἥλιον τέξασα Χριστόν, φωτὸς κατοικητήριον∙ χαῖρε το σκότος λύσασα…» Χαίρε φωτεινή αυγή, που έφερες τον ήλιο στον κόσμο και αναδείχθηκες κατοικητήριο του νοητού φωτός. Χαίρε συ που απόδιωξες το νοητό σκοτάδι…  Στη θεοϋπόστατη σάρκα της Παναγίας ερόδισε η αυγή του μεγάλου μυστηρίου και διαγράφηκε το προμήνυμα της σαρκώσεως του Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ο Μέγας της δικαιοσύνης Ήλιος ήλθε σαν φως, ντυμένος τη φωτεινή σάρκα της θεοχώρητης Νύμφης και Μητέρας Του. Στο μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Χριστού είναι όλα φωτοφάνεια και φωταύγεια. Όλα είναι φως, γιατί φως είναι η θεότητα και η δόξα του εξανθρωπίσαντος Θεού.
Η Θεοτόκος, στην οποία κατοίκησε πνευματικά το φως, έλυσε τα σκοτάδια της αγνωσίας και της πλάνης «καὶ οἱ καθήμενοι ἐν σκότει εἶδον φῶς μέγα» (Ματθ.4.16)∙ είδαν τον Θεό, το όραμα του Οποίου είχαν χάσει από το οπτικό πεδίο της ψυχής τους με την επενέργεια των δυνάμεων της αποστασίας. Η Παναγία είναι Εκείνη, που όταν «ἦλθεν τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου» (Γαλ.4.4) σαν ορθρινή ανταύγεια και γλυκοχάραμα ζωής, έγινε ο σηματοδότης του μεγίστου Φωτός, «ἡ καλλονή τοῦ Ἰακώβ, ἥν ὁ Δεσπότης ἠγάπησεν καὶ ἡ αὐγὴ ἡ τὸν ἥλιον φέρουσα», «ἡ φεραυγὴς χελιδὼν, ἡ νοητὴ ἀνατολή, ἐκ λαγόνων τὸν Χριστὸν ἀνατείλασα», «ἡ ἐκ χειμῶνος, νοητὸν ἔαρ φέρουσα…», «ἡ φωταυγὴς νεφέλη καὶ ὑπέρλαμπρος», όπως μεταξύ των άλλων εξυμνεί την Παρθένον Μαρία ο ευσεβής κάλαμος του οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.
Στην πίστη της αγίας μας Εκκλησία η Παναγία είναι η γέφυρα που μας ενώνει με τον Χριστό και την Εκκλησία Του, είναι ο Όρθρος της ζωής μας, που μας αποκαλύπτει το φωτοπλημμύριστο πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού και φλογίζει με τις πρεσβείες της την ελπίδα της σωτηρίας μας.  Είναι Αυτή που ύστερα από την εδώ διακονία της στο έργο της σωτηρίας του κόσμου και του ανθρώπου την κάλεσε κοντά Του ο Κύριος με αυτά τα όλο τρυφερότητα λόγια Του: «Ἀνάστα, ἐλθὲ ἡ πλησίον μου, ἡ καλή μου, ἡ περιστερά μου... δεῖξόν μοι τὴν ὄψιν σου, καὶ ἀκούτισόν με τὴν φωνήν σου, ὅτι ἡ φωνή σου ἡδεία, καὶ ἡ ὄψις σου ὡραία»… (β´ 10-13).

Αυτή την είσοδο της Παναγίας εις τα ουράνια σκηνώματα γιορτάσαμε πρότριτα με την αγία Μετάστασή Της. Ας την παρακαλέσομε να έρχεται πάντοτε ως Όρθρος να φωτίζει τη σκοτεινιά της ζωής μας. 

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΒΡΑΧΑΣΙ

Πρωτ. Ευαγ. Παχυγιαννάκης

Νιώθω περήφανος αετός, Βραχάσι μου, για σένα,
ποτέ δεν σ’ απαρνήθηκα κι ας βρίσκομαι στα ξένα.

Νιώθω περήφανος αετός, σαν τον αετό «πετρίτη»,
γιατί ποτέ δεν έχτισα φωλιά σαν τον σπουργίτη.

Πάντα ψηλά την έχτιζα στο πιο ψηλό κλωνάρι,
γιατί ’χα σύμμαχο τρανό τον Άγιο καβαλάρη.

Τον Βραχασώτη  Άγιο και τον  Σελλιναριώτη,
γι’ αυτό ποτέ δεν έχασα τη δύναμη την πρώτη.

Φωθιά ’ν ο λόγος του Θεού και δεν μπορεί να σβήσει,
ώσπου να βρει άλλες καρδιές να τις φωταγωγήσει.

Πάντα στσι πιο ψηλές κορφές θέλω να σεργιανίζω,
μα πάλι εδώ στον τόπο μου με μνήμες να γυρίζω.

Τώρα ξανά στα πέτρινα σοκάκια του χωριού μου,
έρχομαι για να ξαναβρώ τη δύναμη του νου μου.

Στου Βραχασού τα ορφανά  έρημα  καλντερίμια,
γυρίζω τώρα και θωρώ παλιού καιρού  συντρίμμια.

Μα πάλι αναντρειώνομαι  και σαν την ηλιαχτίδα ,
έρχεται μες στο στήθος μου μια ζωντανή ελπίδα.

Και λέει: - απ’ τα χαλάσματα  πάλι θα δούμε φώτα
και το Βραχάσι ζωντανό θα γίνει σαν και πρώτα.

Όνειρα πρώτα και στερνά στου φεγγαριού τη χάση
μέσα μου θα ’στε ζωντανά με ρίζες στο Βραχάσι.

Γραμμένο για την τιμητική εκδήλωση, του Πολιτιστικού  Συλλόγου Βραχασίου «Ο ΑΝΑΒΛΟΧΟΣ», που έγινε για τον Αλέκο Κακέπη, συνταξιούχο εκπαιδευτικό, στο Επάνω Σίσι (Γεράκι), αφιερώνεται στον Πολιτιστικό Σύλλογο Βραχασίου.  Άγιος Νικόλαος Λασιθίου, 19 Αυγούστου 2016
Ευάγγελος Γ. Παχυγιαννάκης, Πρωτοπρεσβύτερος.                                                        

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Βασιλιάς Ληρ…

«Μην μπαίνεις ποτέ ανάμεσα στο δράκο και στη λύσσα του…» λέει ο Βασιλιάς Ληρ με συμβουλευτικό υπαινιγμό.
Η εξουσία, του επιτρέπει ακόμη να πολιτεύεται, να παραμένει νηφάλιος, να δίνει την κατεύθυνση. Είναι νωρίς ακόμα...
 Δεν υποψιάζεται ακόμη τι θα γεννήσει η μεταβίβαση της εξουσίας του στους επιγόνους.
Από την παράσταση «Ο Βασιλιάς Ληρ»
του Εθνικού Θεάτρου
με τον συγκλονιστικό Δημήτρη Καταλειφό
στο ρόλο του Βασιλιά. *


Όσοι βλέπουν τα χειρότερα να πλησιάζουν και το εκφράζουν, απομακρύνονται βίαια από το Βασιλιά που δεν διστάζει ακόμη και να εξοστρακίσει το παιδί του, το οποίο αμφισβητεί τις νομοτέλειες που θέτει η βούληση του.
Η εξουσία άλλωστε περιορίζει τη σκέψη, τυφλώνει το νου και οι κόλακες, που βρίσκονται πάντα στο «κατάλληλο» μέρος, εντείνουν το αίσθημα της εκ των ένδον προδοσίας, που πάντα πονάει πολύ. Ακόμα και όταν εκεί οδηγεί μια υπέρτατη πλάνη...
Τελικά, η εξουσία και το Κράτος μοιράζεται σε δυο βασίλεια.
Οι κόρες, που δημαγωγικά υποσχέθηκαν τα πάντα στον “εύπιστο” Πατέρα - Βασιλιά, μοιράστηκαν τα πλούτη, την εξουσία, τα πάντα…
Εκείνος κρατά τον τίτλο και μερικούς πιστούς στρατιώτες. 
Άλλωστε ακόμη και η έκπτωτη εξουσία χρειάζεται ένα τίτλο για να ξεχωρίζει από τους πολλούς και μια αυλή…
Ο Σαίξπηρ, ως μαγικός τεχνίτης της απόδοσης των μεταβολών και των μεταπτώσεων, άφησε στη συνέχεια να κυλήσει η ιστορία και να αναδειχθούν τα ανάγλυφα της ψυχής.
Η ψυχή που αρχίζει να περιπλανιέται στα σκοτάδια και στους δαιδάλους της εξουσίας…

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Βιβλιοπαρουσίαση

Η  ΜΑΧΗ  ΤΩΝ  ΒΡΥΣΩΝ

Πρωτοπρεσβυτέρου Ευστρατίου Βλαχάκη



Γράφει ο 
Πρωτ. Ευάγγελος Παχυγιαννάκης

Οι Βρύσες είναι ένα αρχοντοχώρι του Επάνω Μεραμβέλλου. Χτισμένο αμφιθεατρικά στη βορειοανατολική πλευρά της «Καβαλαράς», σε υψόμετρο 400 μ.  βιγλίζει τον Μεραμπελλιώτικο κάμπο και ατενίζει κατέναντι τον Τίμιο Σταυρό και την αρχαία Δρήρο. Δυτικά αγναντεύει μια φέτα γαλάζιου στο ξάνοιγμα προς τον Καλαρείτη και τη Μίλατο. Το γραφικό εκκλησάκι του Προφήτου Ηλία στολίζει και στεφανώνει το χωριό και με την πλούσια ιστορία του μας  μεταφέρει σε εποχές, όπου η Φορτέτζα των Ενετών και της αρχαίας «Καραγίνας» έπαιξε τον τελαυταίο της ρόλο την 6η Αυγούστου με τη Μάχη των Βρυσών. 
           Τα αρχαία χρόνια είχαν εγκατασταθεί οι Μινωίτες πάνω από το σημερινό χωριό στην αγροτική περιοχή «Δράσι» όπου έχουν βρεθεί αξιόλογα  αρχαιολογικά ευρήματα της Υστερομινωικής εποχής (1375-11ΟΟ π.Χ.) και βρίσκονται στα μουσεία του Αγίου Νικολάου και του Ηρακλείου.  Το πρώτο όνομα του χωριού πρέπει να ήταν «Καραγίνα». Οι άνθρωποι διάλεξαν τον απόμερο αυτό τόπο για το χωριό τους, για να ξεφύγουν τις επιθέσεις των Δωριέων και των μετέπειτα εχθρικών επιθέσεων από λαούς ξένους ή και εντοπίους κατά τις μεταξύ των Κρητικών πόλεων διενέξεις.
            Το χωριό με το όνομα Βρύσες αναφέρεται το 1577 από τον Fr. Barozzini, από τον Καστροφύλακα με 209 κατοίκους, από τον Βασιλικάτα το 1630, στην τούρκικη απογραφή του 1671 με 63 χαράτσια, και αργότερα, με άλλα χωριά της περιοχής το 1881 καταγράφεται στον δήμο Χουμεριάκου με 503 χριστιανούς κατοίκους. Σήμερα είναι ένα από τα πιο εύρωστα χωριά του Επάνω Μεραμπέλλου με Πολιτιστικό Σύλλογο, του οποίου η παρουσία γίνεται έντονη στις διάφορες τοπικές πολιτιστικές εκδηλώσεις και. εκκλησιαστκές εορτές. Ιδιαίτερα οι Βρύσες ευτύχησαν να έχουν τα τελευταία χρόνια μια Ενορία συγκροτημένη, της οποίας η παρουσία στον εκκλησιαστικό και πολιτιστικό τομέα οφείλεται εν πολλοίς στον Ιερέα – Διδάσκαλο Ευστράτιο Βλαχάκη.
Ο  παπά-Ευστράτιος, ένας ευλαβέστατος κληρικός (χειροτονήθηκε από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Πέτρας Δημήτριο το 1964) και ως ευλαβέστατος Κληρικός και ευσυνείδητος δάσκαλος υπηρέτησε την Εκκλησία και την Παιδεία, με υποδειγματική καθαρότητα βίου και συνειδήσεως. Τώρα εφησυχάζει από την ενεργό υπηρεσία των δύο αυτών λειτουργημάτων, χωρίς φυσικά να σχολάζει, γιατ΄ ’ναι καμωμένος από εκείνη την στόφα των παλιών Ιερέων και Διδασκάλων, που ήταν υφασμένη από Χριστό και Ελλάδα, δηλαδή για προσφορά δίχως όρια. Δεν ασχολήθηκε τυπικά μόνο με τα καθήκοντα των δύο υπηρεσιών τα οποία ευόρκως ως λειτουργήματα διακόνησε, αλλά ασχολήθηκε και με την τοπική ιστοριογραφία και τη συλλογή λαογραφικού υλικού, καρπός των ιστορικών μελετών του οποίου υπήρξαν δύο κυρίως ιστορικές μελέτες. «Τα Κρεμαστά», ιστορική μελέτη για την Ιερά Μονή Κρεμαστών, έκδ. 2007, και το υπό παρουσίαση βιβλίο, «Η Μάχη των Βρυσών», έκδ. του Πνευματικού Πολιτιστικού Κέντρου Νεαπόλεως Κρήτης, έκδ. 1999 και επανέκδ. 2013.
Το βιβλίο αποτελείται από 78 σελίδες και διαρθρώνεται ως εξής: «Λίγα λόγια για τον αναγνώστη». «Δύο θαυματουργές Εικόνες (πρόκειται για την «πυρποληθείσα Εικόνα του Αφέντη Χριστού» και την «πυροβοληθείσα Εικόνα της Παναγίας»). Ακολουθεί το «Ιστορικό πλαίσιο», το οποίο εισάγει τον αναγνώστη στην καθαυτό υπόθεση της ιστορικής μελέτης και ακολουθούν τα κεφάλαια: «Αντίδραση του Κρητικού λαού», «Η επανάσταση του 1866-69», «Ο Ομέρ Πασάς στην Κρήτη», «Η Μάχη των Βρυσών», «Το Πανηγύρι της Λευτεριάς, Κυριακή, 6 Αυγούστου 1867», «Οι ωμότητες των Τούρκων συνεχίζονται», «Η Μάχη στη Μονή Κρεμαστών», «Η Εκκλησία κιβωτός της Εθνικής μας Κληρονομιάς», «Ιστορική Μαρτυρία», «Αποτελέσματα της διπλής Μάχης των Βρυσών». Ακολουθεί η παρουσίαση και ο σκοπός της α΄ έκδοσης (1999) του βιβλίου με πρωτοβουλία της Ενορίας και του Εξωραϊστικού Συλλόγου Βρυσών, καθώς και γνώμες Ιστορικών. Έπεται το κεφάλαιο «Καθιέρωση της Επετείου για τον εορτασμό με Προεδρικό Διάταγμα» και κλείνει το βιβλίο με το Τυπικό και την Τάξη της Δοξολογίας «ἐπί τῇ ἐπετείῳ τῆς Μάχης τῶν Βρυσῶν». Ένας παλιός  Χάρτης του Νομού Λασιθίου, με σημειωμένα πάνω του τις κυριότερες πόλεις και χωριά του Νομού, κλείνει το αισθητικά ωραίο, καλοτυπωμένο και ωφέλιμο αυτό βιβλίο.
Το βιβλίο αυτό του Ιερέως και Διδασκάλου παπά-Ευστρατίου είναι ένας έπαινος κι ένα υπόδειγμα μαζί. Στο πρόσωπό του επαινείται ο παπάς και ο δάσκαλος και στα πρόσωπα των δύο φορέων της πίστεως και της πατρίδος υπομνηματίζονται το χρέος, η τιμή, η αγάπη και το καθήκον, αρετές που πρέπει να κοσμούν τους δύο αυτούς λειτουργούς της πίστεως και των οραμάτων του ‘Έθνους, αλλά και να στολίζουν κάθε αληθινό πολίτη αυτής της χώρας, όπου και αν τον έχει τάξει βιγλάτορα η ζωή.
Με τέτοιους παπάδες πόσα από τα τιμαλφή του Έθνους δεν διαφυλάχθηκαν σε ιστορίες, υπομνήματα  και ενθυμήματα γραμμένα στα ξώφυλλα εκκλησιαστικών βιβλίων και με τέτοιους συνειδητοποιημένους δασκάλους, χωρίς ράσο, δεν διασώθηκαν σε λαϊκή παιδαγωγική ανέκδοτα, παροιμίες, θρύλοι και παραλογές  δημοτικών τραγουδιών!
Ευλαβικά σκύβομε και φιλάμε το χέρι τέτοιων Ιερέων και Διδασκάλων, που φωτίζουν τον δρόμο μας και τον δρόμο των παιδιών μας και δεν αφήνουν να κυριαρχήσει το σκοτάδι της αμάθειας και της καταστροφικής αλλοτρίωσης, που στο όνομα πολλές φορές του προοδευτισμού  και της ασύνετης ξενομανίας, προσπαθεί να κόψει το νήμα της Ιστορίας του τόπου που γεννηθήκαμε και να σκεπάσει τα ιστορικά βήματά του με το σάβανο της λήθης.
Ταπεινά συγχαίρομε τον αγαπητό μας παπά – Ευστράτιο, ομογάλακτο αδελφό και συνιστάμε εκθύμως το υπό παρουσίαση βιβλίο του, που συμβάλλει σημαντικά στην τοπική ιστοριογραφία. Και ευχόμεθα, να του χαρίσει ο Κύριος πολλά τα έτη της συνταξιοδοτήσεώς του, να μας προσφέρει και άλλους πνευματικούς καρπούς από τον πλούσιο αμητό των θησαυρισμάτων του.    
Ευάγγελος Γ. Παχυγιαννάκης
Πρωτοπρεσβύτερος

Του Οικουμεν. Θρόνου