Αναρτήσεις

Γιανναδάκης Μανώλης ο μπαρουτοκαπνισμένος Οπλαρχηγός Μεραμβέλλου από το Βραχάσι

Εικόνα
Ο Εμμανουήλ Γιανναδάκης ήταν Οπλαρχηγός από το Βραχάσι με σπουδαία δράση κατά των Τούρκων.
Γεννήθηκε στα 1786 στο Βραχάσι και έζησε μέχρι το 1888.
Υπήρξε ένας από τους πιο γενναίους αγωνιστές και διακρίθηκε σ’ όλες τις μάχες που έγιναν στην ανατολική Κρήτη.
Οπλαρχηγός της Επαρχίας Μεραμβέλλου είχε μυηθεί από το 1817 στη Φιλική Εταιρία και έγινε Βλάμης(Αδελφοποιτός).
Κατά την επανάσταση του 1821 ήταν υπασπιστής και σύμβουλος του Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Διακρίθηκε σε πολλές μάχες για την ανδρεία του και ειδικά στην πολιορκία του Μεσολογγίου.
Για τις υπηρεσίες του στην πατρίδα του παραχωρήθηκε έκταση 2.000 στρεμμάτων στο Ναύπλιο, τα οποία παραχώρησε αμέσως στην Μπουμπουλίνα για να ναυπηγήσει δύο καράβια για τον Αγώνα κατά των Τούρκων!

Τα ετοιμόρροπα κτίσματα και η βρύση που δεν τρέχει...

Εικόνα
Με αφορμή την χθεσινή μας ανάρτηση για το "Πώς ερημώνουν τα χωριά"  και την ποιητική προσέγγιση του Λυραρογιάννη, μας ήρθαν κάποια σχολια στο fb τα οποία πέραν της ποιητικής ποσέγγισης μας προσγειώνουν στην πραγματικότητα.

Μας λέει λοιπόν ο Xristos Konstantinidis ένας άνθρωπος που έχρεται πολλά χρόνια στον τόπο μας και τον αγαπά ότι: "μέχρι και τα νερά σταμάτησαν στον Πλάτανο. Τώρα είναι αργά για δάκρυα Στέλλα!!!"

Επίσης ο ΑΝΑΥΛΟΧΟΣ ΡΟΥΣΙΔΑΚΗΣ: "Καλημέρα Νίκο. Καλή η ποίηση. Δεν λέω. Άλλωστε κι εγώ ασχολούμαι αλλά για να πρσγειωθούμε και λίγο, αυτός ο τοίχος που στέκει ακόμη είναι επικίνδυνος. Περνούν αυτοκίνητα και πεζοί από κάτω. Μεταξύ αυτών κι εγώ. Ελπίζω να μη θρηνήσουμε θύματα."

Και οι δύο έχουν δίκιο.  Απόλυτο δίκιο.
Το ότι δεν τρέχει η βρύση νερό είναι ένα έγκλημα. Ένα ιστορικό έγκλημα!!!  Το Βραχάσι δημιουργήθηκε έγινε γιατί υπήρχε αυτή η πηγή.  Εμείς την κλείσαμε!!! Αν τιμούσαμε την ιστορία μας αυτή η ιστορική βρύση θα έτρεχε τώρα...  Πόσο δύσκ…

Πως ερημώνουν τα χωριά...

Εικόνα
Πως ερημώνουν τα χωριά και πως παραμελούνται
Και πως αδειάζουν γειτονιές και μπλιο δεν κατοικούνται!
Κι ανέ περάσεις ταχινή, άθρωπο δεν μπαντίχνεις,
κι αν είναι αργά, δε φαίνεται φέξη στο παραθύρι,
κι αν είναι αποδιαφώτιστα, μπλιο πετεινός δεν κράζει,
κι αν είναι Σαββατόβραδο, καμπάνα δε σημαίνει.
Κι ανέ περάσεις ‘πο σκολειό, η πόρτα του κλειστή ‘ναι,
Δάσκάλοι δεν περιπατούν ούτε παιδάκια παίζουν.
Κι αν πας σε βρύση, δε θωρείς γυναίκες στο νομπέτι,
Η μια να πηαίνει για νερό κι άλλη για μπουγάδα…

Γιάννη Βάρδας

Το Ρούσο Χαράκι ως διαχρονικός χώρος διαφημίσεων!!!

Εικόνα
Όλοι οι Βραχασώτες έχουμε δει κατά καιρούς τι γράφει στο Ρούσο Χαράκι(ύψωμα 580μ.). Την δεκαετία του 1980-1990 έγραφε ΠΑΣΟΚ. Μετά ΔΗΚΚΙ και μετά μετά ΔΗΜΟΣ ΒΡΑΧΑΣΙΟΥ. Αυτό που ίσως δεν ξέρουμε εμείς οι νεώτεροι αλλά ξέρουν ή θα θυμούνται οι παλαιότεροι ότι για πρώτη φορά γράφτηκε στο Ρούσο Χαράκι μια διαφήμιση για ένα περιοδικό. Ο Κωστής Γιανναδάκης, στον οποίο έχουμε αναφερθεί πολλές φορές από το ιστολόγιό μας, είχε γράψει τότε στο Ρούσο Χαράκι το όνομα "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" που ήταν και το όνομα του περιοδικού ποικίλης ύλης που εξέδιδε ο ίδιος στο Βραχάσι.

Σε τούτες τις ράχες...

Εικόνα

Σιωπηλά καμπαναριά...

Εικόνα
...Τὸ μικρὸ καμπαναριό σου σ᾿ ἑνὸς δέντρου τὰ κλαριά, ποὺ φυτρώνει ἐκεῖ σιμά σου, κρύβει πάντα τὴ θωριά.,,, Μαρία Πολυδολυρη_ Θεός

Σε τούτες εδώ τις πλαγιές...

Εικόνα

Ένα κλαδί βασιλικός...

Εικόνα
Ένα κλαδί βασιλικός  μαράθηκε στ' αυτί μου,  μα μου θυμίζει τσι στιγμές,  που πέρασες μαζί μου. 
ΑΝΑΥΛΟΧΟΣ ΡΟΥΣΙΔΑΚΗΣ

Ρήματα κλειστά και σκοτεινά…

Εικόνα
Αν έπαιρνα ξανά τους δρόμους, αν ξεκίναγα την περιπλάνηση, θα ευχόμουν να κατέληγα σε ένα “τόπο” που η ψυχή του δεν θα ήταν κλειδωμένη. Για να μην αισθανθώ, ξανά, ότι τα ίχνη που αφήνουμε είναι λιγότερο σημαντικά για τους άλλους, απ΄ όσο εμείς τα λογαριάζουμε.
Αλλά επειδή η ποίηση τα έχει πει όλα, και για τους τόπους, για τις νίκες ή τις ήττες μας ή σχεδόν όλα, αποτελεί πάντα μια καταφυγή:

«…Όμως χρόνια τώρα μετέωρος κουράστηκα
Κι έχω ανάγκη από γης που αυτή μένει κλειστή και κλειδωμένη
Μάνταλα πόρτες κρυφακούσματα κουδούνια· τίποτε. Α
Πιστευτά πράγματα μιλήστε μου! Κόρες που εμφανιστήκατε κατά καιρούς
Μέσ' απ' το στήθος μου κι εσείς παλαιές αγροικίες
Βρύσες που λησμονηθήκατε ανοιχτές μέσα στους αποκοιμισμένους κήπους
Μιλήστε μου! Έχω ανάγκη από γης
Που αυτή μένει κλειστή και κλειδωμένη
Έτσι κι εγώ, μαθημένος όντας να σμικρύνω τα ιώτα και να μεγεθύνω τα όμικρον
Ένα ρήμα τώρα μηχανεύομαι· όπως ο διαρρήκτης το αντικλείδι του
Ένα ρήμα σε -άγω ή -άλλω ή -εύω
Κάτι που να σε σκοτεινιάζει από τη …

Μια γνώμη για το Αρρεναγωγείο στο Βραχάσι

Εικόνα
Χωρίς να θέλω να παρέμβω σε κανένα επίπεδο στην διαδικασία που ακολουθείται για την αναπαλαίωση του Αρρεναγωγείου στο Βραχάσι, το οποίο έχει παραχωρηθεί στην Βελγική Αρχαιολογική Σχολή από το Δήμο Αγίου Νικολάου και με αφορμή τα δημοσιεύματα που αναφέρουν ότι ξεκινάει η διαδικασία αδειοδότησης, θα ήθελα να εκφράσω μερικές σκέψεις...
Η αναζήτηση χρημάτων για την αναπαλαίωση του κτιρίου - κατά την άποψή μου - δεν μπορεί να στηριχτεί μόνο στις αθρόες και σπερματικές συνεισφορές και σε μικροποσά που ο κάθε ένας δίνει σε αυτή τη δύσκολη οικονομική συγκυρία...
Με λίγα λόγια θα πρέπει να αναζητηθούν χορηγοί.
Για το σκοπό αυτό θα ήταν χρήσιμο, όπως συμβαίνει σε όλες τις ανάλογες πετυχημένες προσπάθειες, να συγκροτηθεί ένας πλήρης φάκελος ο οποίος θα περιλαμβάνει:
1. Την ιστορική διαδρομή του κτιρίου και πως αυτό εντάσσεται στην ιστορική πορεία του του τόπου, όχι μόνο ως σχολείο αλλά και ως χώρος φυλάκισης πατριωτών κλπ.
2. Τη σκοπιμότητα και τους στόχους της προσπάθειας.
3. Τη συμβολή και τη…

Ξεκινά η προσπάθεια ανεύρεσης χρημάτων για το παλιό σχολειό στο Βραχάσι

Εικόνα
Διαβάζουμε στο Vrachasi Old School restoration Project

"Είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε την υπογραφή συμβολαίου συνεργασίας με την τεχνική εταιρεία Europlan, που θα αναλάβει τις μελέτες και εργασίες ανακαίνισης του Αρρεναγωγείου Βραχασίου. Όσοι θέλετε να ενισχύσετε την προσπάθεια της EBSA, παρακαλώ επικοινωνήσετε μαζί μας είτε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (info@ebsa.info), είτε τηλεφωνικά (210 3647102)."

Επίσης στη διεύθυνση:

https://www.gofundme.com/2mdrkas?utm_source=internal&utm_medium=email&utm_content=campaign_link_t&utm_campaign=welcome

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Εικόνα
Ήτανε όμορφη, θαρρώ, η ιστορία, που μας διηγήθη, κάποιο βράδυ, ένας παππούς. Γέμισε θλίψη, την καρδιά μας, κι απορία,
μα μας ταξίδεψε σε τόπους μακρινούς.

Μιλούσε κι έλεγε για μια μεγάλη αγάπη, που ’ζησε, κάποτε, σε άλλες εποχές. Παιδί τη διάβασε σ’ ένα παλιό κιτάπι, μα τη διηγούνταν, σαν να είχε γίνει χθες.
Πειρατικό ’ταν το καράβι που ’χε πιάσει  σε κάποιο απόμακρο λιμάνι του νοτιά, ποιας καταιγίδας την οργή να ’χε περάσει κι ήταν, στα ξάρτια του, κουρέλια τα πανιά.
Ένα κορμί ’ταν στο κατάστρωμα πεσμένο, με το κεφάλι μπερδεμένο στα σχοινιά, κρατούσ’ ακόμη το σπαθί του ματωμένο, σημάδι, τ’ άνισου και άγριου καυγά.
Λένε, πως ήταν μαγεμένος, απ’ τα κάλλη  κάποιας νεράιδας σ’ ένα έρημο νησί, στην τρυφερή της, πεθυμούσε, την αγκάλη, να γέρνει, πάντα, και να  κλέβει ένα φιλί.
Έπνιγε ο πόνος, μες στο δάκρυ, τη ματιά της, όταν κυλούσε από το μάγουλο καυτό, ξέσκιζε ο φόβος, σα γεράκι, την καρδιά της. Έφταν’ η ώρα για το μαύρο χωρισμό.
Μα είχε, πάντα, στην καρδιά του φυλαγμένα τα λόγια κείνα, που της δίνανε ζωή κ…

Σε διαδικασία έκδοσης οικοδομικής άδειας το Αρρεναγωγείο Βραχασίου

Εικόνα
Όπως μας έχει ενημερώσει εδώ και αρκετές μέρες ο αρχαιολόγος και επικεφαλής των ανασκαφικών προσπαθειών της Βελγικής Αρχαιολογικής Σχολής στο Σίσι κ. Jan Driessen, έχουν προχωρήσει οι διαδικασίες με την εταιρία Europlan για την έκδοση οικοδομικής άδειας αναπαλαίωσης του παλαιού Αρρεναγωγείου Βραχασίου.
Όπως έχουμε σχετικά αναφέρει και στο παρελθόν το σχολείο έχει παραχωρηθεί στη Βελγική Αρχαιολογική Σχολή από το Δήμο Αγίου Νικολάου(ΕΔΩ) και θα χρησιμοποιηθεί ως πολιτιστικό και ερευνητικό κέντρο για την εκτέλεση του ανασκαφικού έργου της στην περιοχή του χωριού μας.

Αναλυτικά το project:
VrachassiSchoolFINAL2013.03.07 by Nikolaos Vlachos on Scribd

"Οι ρίζες με τραβούσανε σε τούτα τα χώματα. Τα χώματά μου..."

Εικόνα
Του
Μανόλη Γιαλουράκη

...Το αυτοκίνητο είχε αφήσει τα Μάλια, μείνανε πίσω και δύο ξεμοναχιασμένοι ανεμόμυλοι. Χώθηκε κάποτες στα βουνά κι άρχισε να τα σκαρφαλώνει, το κοκκινόχωμα το σημαδεύανε χαρουπιές, φυτρώνανε κι άγριοι θάμνοι. 
Μερικές μυγδαλιές ορθώνανε τη λυγερή παρουσία τους, στο βάθος η θάλασσα έσμιγε τον ουρανό, κάπου ξεχώριζε ο δρόμος που πήγαινε στο λιμανάκι του Σίσι.  Το λιμανάκι δεν τό 'βλεπες το μάντευες αντικρύζοντας στο βάθος τη θάλασσα και μια λουρίδα γης που χάραζε τον κατά κει δρόμο.  Αριά και που, χαμένο κι ολομόναχο ασπρίζει κάποιο ξωκκλήσι, παραιτημένο στη μοίρα του.  Η γη έχει σκάσει διψασμένη, πουθενά δεν άκουσα κελάρυσμα νερού, το χώμα έχει σβολιάσει.  Ψηλά, πέρα, οι ελιές ριζώσανε στις πλαγιές, καταπράσινες πηχτές βούλες μιας αόρατης σπάτουλας σ' ένα καμβά κοκκινόγκριζο.  Μια γυναίκα οδεύει καταμόναχη, σηκώνει στη ράχη μιαν αγκαλιά κλαδιά ξερά, αναρωτιέμαι αν τη σκεβρώσανε τα χρόνια για το βάρος.
Λίγα γιδοπρόβατα βόσκουνε πιο κει, ένα παιδί τα προσέχει καθισμ…

Μια στάση στο Σελλινάρι

Εικόνα
Στάση στο Σελλινάρι για προσκύνημα στον Άγιο Γεώργιο - 1960.  Η φωτογραφία προέρχεται από το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.)

O Κωστής Γιανναδάκης

Εικόνα
Του Γεωργίου Ιεραπετρίτη
Ένας νεαρός Βραχασώτης (Σισώτης) που περιέγραψε τα γεγονότα της εποχής του και στιγμάτισε τα κακώς κείμενα στα εκδιδόμενα περιοδικά του ‘Ο νέος Κόσμος’, ήταν ο Κωστής Γιανναδάκης που θα προσπαθήσω με λίγα λόγια να σας περιγράψω, έχοντας ιδίαν γνώση κυρίως για τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Ο Κωστής Γιανναδάκης ήταν γιος του Μανώλη και της Εργίνας Γιανναδάκη και αδερφός του Δημήτρη.  Γεννήθηκε στο Βραχάσι γύρω στα 1910, ήταν συνομήλικος και φίλος με τον θείο μου αδερφό της μητέρας μου Χαράλαμπο Παχυγιαννάκη και γείτονες.  Ο πατέρας του ήταν δημοδιδάσκαλος και η μητέρα του αγράμματη αλλά νοικοκυρά και πολύ βασανισμένη.
Την θυμάμαι γριούλα και παιδάκι εγώ την εποχή της κατοχής από τους Ιταλούς να ασχολείται με τις γεωργικές εργασίες στο Σίσι και το βραδάκι περπατώντας, με τον κουβά στο ένα χέρι γεμάτο με χόρτα που συχνά μάζευε από τα χωράφια και με το άλλο τραβώντας την κατσίκα της που είχε για το γάλα.
Θυμάμαι ένα περιστατικό που μας έλεγε, ότι περνών…

Ο Ούγγρος (Κώστας Φθενάκης) με τις πονηρές ιστορίες του

Εικόνα
Του Γεώργιου Ιεραπετρίτη
Ήταν λίγα χρόνια μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και στο σπίτι του Δημοσθένη Βαμβασάκη στη Βαγιά, είχε βρεθεί όλη η γειτονιά και οι φίλοι τους για να τους συμπαρασταθούν στο   θάνατο  του πενθερού του, πατέρα της γυναίκας του Βασιλικής, γνωστού με το ψευδώνυμο (Κατσουράνης). Γινόταν το πορθιάτικο όπως λεγόταν το φαγητό που προσφερόταν μετά την κηδεία.  Εκεί παραβρέθηκα παιδάκι κι εγώ με τη μητέρα μου, αφού με την οικογένεια Βαμβασάκη και τον θανόντα είμαστε μια πόρτα στην Αγία Βαρβάρα που ήταν το Μετόχι μας.  Επίσης παραβρέθηκε και η οικογένεια του Λευτεροδημήτρη με την πεθερά του γριά Ξυράφενα.  Το πορθιάτικο ήταν αρακάς με ελιές κρεμμύδια και ραπανάκια.  Μετά το φαγητό οι παρευρισκόμενοι, για να απαλύνουν τον πόνο στους πενθούντες άρχισαν τις διάφορες ιστορίες του χωριού.  Ξέχασα ν΄ αναφέρω ότι στην παρέα ήταν και ο Κωστής Φθενάκης(Ούγγρος) ένας από τους καλύτερους χιουμορίστες και δημιουργούς τέτοιων κατάλληλων για την περίπτωση ιστοριών. Κάποιος από την π…

Τα τελώνια του Αστράτηγου εν δράσει

Εικόνα
Ήταν η εποχή που τέλειωνε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος γύρω στα 1944 και οι Γερμανοί ετοιμαζόταν να αδειάσουν τα μέρη μας.  Πολλοί χωριανοί, έμεναν στο Σίσι, άλλοι εργαζόμενοι στα κτήματά τους και άλλοι μορφωμένοι κι ανήμποροι για γεωργικές εργασίες, αλλά λάτρεις του καθαρού αέρα και της αλμύρας της θάλασσας.  Ένας από αυτούς ήταν και ο Κωστής Γιανναδάκης, πτυχιούχος δικηγόρος αλλά ουδέποτε δικηγορήσας.  Ασχολιόταν περισσότερο με τη δημοσιογραφία εκδίδοντας διάφορα περιοδικά.  Η κατοικία του στο Βραχάσι ήταν απέναντι από την δικιά μας, όπου έμενε ο αδελφός του Δημήτρης με τη μητέρα του Εργίνα.  Ένα πρωινό γύρω στις 11 μας επεσκέφθη, όπως συνήθιζε να κάνει όταν ερχόταν στο χωριό, μια και η σχέσεις μας οικογενειακές ήταν πολύ καλές.  Η μητέρα του καθημερινά ερχόταν στο σπίτι μας προσπαθώντας να επουλώσει τη μοναξιά της και να ζητήσει κάποια βοήθεια από τη μητέρα μου και τη φιλενάδα της, γιαγιά μου Ευθαλία.  Η όψης του φαινόταν τρομαγμένη σαν να ήθελε κάπου να βρει συμπόνια και παρηγο…

Ο θαυμάσιος χορός των Βραχασωτών

Εικόνα
Την εκπληκτική φωτογραφία βρήκαμε στο Βραχασώτικο Σπίτι της Μαρίας και Αικατερίνης Λεμπιδάκη! 
Ένας χορός στις πρώτες δεκαετίες του 20 αιώνα με τους Βραχασώτες και τις Βραχασώτισες να φορούν τις παραδοσιακές στολές τους.
Είναι μια φωτογραφία που ανάμεσα στις άλλες πληροφορίες που εμπεριέχει, μας δείχνει τους άντρες με άσπρα πουκάμισα και τις γυναίκες με άσπρο μαντήλι και φορέματα!!
Μια φωτογραφία που είναι βέβαιο ότι τραβήχτηκε στο Βραχάσι. Ίσσως στην πλατεία ή στην αυλή της Ευαγγελίστριας, ενώ πίσω διακρίνεται το χαρακτηριστικό πλάι της Κολόκυθας!!!
Οι παλιές φωτογραφίες, πάντα ή σχεδόν πάντα, κρύβουν ένα μυστήριο που σε αναγκάζει να ταξιδέψεις πίσω και να βρεις την κρίσιμη πληροφορία που θα συνθέσει το νόημα τους, τη λύση του μυστηρίου... 
Ή όπως αλλιώς το λέει πολύ εύστοχα ο Θανάσης Νιάρχος στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ: 
"...η φωτογραφία είναι μια μεγάλη αφαίρεση, μια εύθραστη περίληψη που σε "αναγκάζει" με την αραιή πληροφορία να διορίσεις τις έννοιες, να βρεις τον ιστό που θα σ…

Ένα κρατικό έγγραφο που μας αποκαλύπτει τη συνεπή ιδεολογική στάση ενός ανθρώπου στο Βραχάσι

Εικόνα
Έχουμε γράψει πολλές φορές σ΄ αυτό το ιστολόγιο πως οι μικρές ιστορίες, αυτές που δεν έγιναν ποτέ πρωτοσέλιδα ή ευρύτερα γνωστές είναι πολλές φορές οι πιο σημαντικές... Μια τέτοια ιστορία έφτασε στα χέρια μας από ένα καλό φίλο. Μια ιστορία, μέσα από ένα έγγραφο, το οποίο το παραθέτουμε αυτούσιο και χωρίς σχολιασμό, ενός ανθρώπου από την Κατοχή μέχρι το 1952.  Μια εποχή δηλαδή που περιλαμβάνει τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον εμφύλιο και τα πρώτα βήματα του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους... Ένα έγγραφο που όταν το διαβάσαμε μας διαπέρασε ανατριχίλα... Αισθανθήκαμε διαβάζοντάς το γιατί η Ελλάδα και η κοινωνία μέσα από το βαθύ διχασμό της σε πολλές στιγμές της ιστορίας της έκανε πολύ δύσκολη τη ζωή των παιδιών της... Η ιστορία μιας ζωής σαν αυτή που περιγράφεται στο εν λόγω έγγραφο και αφορά ένα Βραχασώτη, ο οποίος ανήκε στην Αριστερά, ένα Βραχασώτη που έμεινε πιστός στις αξίες και τους προσανατολισμούς του σε δύσκολες εποχές.  Μια ιστορία που είναι χρήσιμη για να καταλάβουμε τι έχει συμβεί ισ…

Το θρυλικό μαντολίνο του Ούγγρου!!!!

Εικόνα
Αυτό είναι το θρυλικό μαντολίνο του μακαρίτη του Κωστή Φθενάκη ή Ούγγρου!!!
Το εντόπισε ο φωτογραφικός  φακός του συνεργάτη του Ιστολογίου Άρη Ροβίθη και ήταν η αφορμή που γυρίζει το χρόνο πολλές δεκαετίες πίσω.
Αυτό το μαντολίνο είναι ένα όργανο που ευθύνεται για πολλές καντάδες στο Βραχάσι αλλά και για γλέντια που έκαναν στα πάνω μαγαζιά που ήταν στη Μεσοχωριά ή αλλιώς Ντάμπια ή στο πηγάδι...  Εκεί ήταν 4 μαγαζιά από το 1950 ως το 1960.  Του Μιχάλη του Κατσαπόξου, του Ζουράρη του Δημήτρη(του Βυριτάκη του πατέρα), του Μιχάλη Φθενάκη ή Βιολή και του Διπλαρά, του πατέρα του καθηγητή Γιάννη Διπλαράκη.  Εμείς δεν τα προλάβαμε αλλά εκεί έκαναν τα σαββατοκύριακα τις χοροσπερίδες τους οι χωριανοί μας.  Ένα συγκρότημα της εποχής απάρτιζαν οι:  Νικήτας ο Σαρλής από την Κάλυμνο που έπεζε βιολί.  Μανώλης ό Βλάχος που έπεζε βιολί .   Κωστής  Ούγγρος μαντολίνο. Ασκομαντούρα έπαιζε ο Αντώνιος Βλαχάκης ή Βλαχαντώνης, Τραγουδούσε ο Σπανογιώργης και η Μαυρίνα η Μαντελένενα στους γάμους. Αυτά συνέβαι…

Tα τελώνια του Αστρατήγου

Εικόνα
(Από τους θρύλους του Βραχασού)
Της Γεωργίας Λαζαράκη
Κατεβαίνοντας από την Καραπιδιά και σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου ο παλιός πλακόστρωτος δρόμος χωριζόταν στα δύο.
Στην βορειοδυτική πλευρά με κατεύθυνση προς τον Άγιο Πέτρο ο δρόμος περνούσε μπροστά από το εξωκκλήσι του Αστρατήγου. Το εγκαταλελειμένο απόμερο και φτωχικό εκκλησάκι ήταν κρυμμένο από τα δέντρα και ριζωμένο στην μικρή λαγκαδιά ξεχασμένο από τον Θεό και τους ανθρώπους . Ελάχιστοι οι προσκυνητές και ακόμα λιγότεροι οι πιστοί για ν' ανάψουν το φτωχικό καντηλάκι . Όσο για τα παιδιά ούτε λόγος να γίνεται .
"Φύλαγε τα ρούχα σου νάχεις τα μισά ."  " Γύρευε τη δουλειά σου να μην γραντίσουμε*" μου έλεγε η μάννα μου και πάντα μασούσε τα λόγια της .
Στα ψηλά κυπαρίσσια , που κυριαρχούσαν στον χωματένιο περίβολο, οι κοράκοι με τις φωνές τους έδιναν ένα απόκοσμο ρεσιτάλ στο, ήδη, παρεξηγημένο εκκλησιδάκι.  Αν συνέβαινε να περάσεις προς το τέλος της ημέρας , η εικόνα του τοπίου σου άλλαζε σχεδόν αυτομ…

Φωτογραφία από το 1926 του πρώτου αυτοκινήτου της γραμμής Ηρακλείου - Νεαπόλεως στο Βραχάσι!

Εικόνα
Η λεζάντα της φωτογραφίας: "το πρώτον αυτοκίνητον γραμμής Ηρακλείου-Νεαπόλεως, κατά την διέλευσιν του εκ Βραχασίου τη 18-4-1926. Ιδιοκτήτης Γεωργ.Μ.Διαλυνάς". 
Μια ακόμη φωτογραφία από το παρελθόν. 
Απεικονίζει το πρώτο αυτοκίνητο της Γραμμής Ηρακλείου - Νεαπόλεως. 
To δρομολόγιο αναγράφεται στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου.
Πρόκειται για το λεοφωρείο(;) της εποχής που φτάνει μέχρι τη Νεάπολη. 
Περίεργο το ότι δεν συνδέεται και ο Άγιος Νικόλαος, που από το 1904 αποτελεί έδρα του Νομού. 
Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με μαρτυρία που υπάρχει στον τοπικό τύπο και την έχουμε δημοσιεύσει παλαιότερα ο δρόμος από το Βραχάσι έχει διανοιχτεί από τα μέσα του 1925. 
Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά ΕΔΩ

Σημείωση: Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Νικ. Παπαδάκη, την οποία μας έχει στείλει στο Ιστολόγιο ο Γ. Λεβεντογιάννης.

Ποια είναι τα πρόσωπα των μαθητών της φωτογραφίας του 1965

Εικόνα
Μια εξαιρετική φωτογραφία μας έστειλε ο αγαπητός φίλος Γιάννης Στεφανάκης του Εμμ. και μας πηγαίνει πίσω στα 1965, όταν οι μαθητές του Βραχασού πήγαιναν με τα πόδια στο Γυμνάσιο της Νεάπολης...
Ήταν η εποχή που φορούσαν ακόμη πηλίκια και κοντά παντελόνια οι περισσότεροι...
Δύο από τους έντεκα φωτογραφήθηκαν ασκεπείς ίσως γιατί με αυτό τον τρόπο δήλωναν την επαναστατικότητά τους. Ένας εξ αυτών μας πήρε τηλέφωνο και μας είπε την λεπτομέρεια, ότι το πηλίκιο το άφηνε σε μια ...κουφαλιαρά ελιά κάθε μέρα!!! Όλες οι εποχές είχαν την δική τους έκφραση...
Τη φωτογραφία αυτή δημοσιεύσαμε χθες και είχαμε πολλά μηνύματα και τηλεφωνήματα από συγχωριανούς και μη για να μας εξηγήσουν ποιοί είναι οι εικονιζόμενοι...
Μας πήραν ακόμη και κάποιοι που είναι στη φωτογραφία και αναγνώρισαν τον εαυτό τους, αλλά είχαν και εκείνοι μια δυσκολία να αναγνωρίσουν το σύνολο των συμμαθητών τους...
Αν και δεν αποτελεί μακρινό παρελθόν αυτή η φωτογραφία παραμένει ένα μικρό άλυτο μυστήριο...
Αποκαλύπτουμε λοιπόν ποιο…

Ο Σταυρός και τι σηματοδοτεί στο Σελλινάρι

Εικόνα
Στην εθνική οδό Ηρακλείου Λασιθίου, στην νότια πλευρά της χαράδρας Χαυγά, βρίσκεται η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Σελλινάρι μια από τις σημαντικότερες και πιο γνωστές Μονές της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου.
Το προσωνύμιο της Μονής προέρχεται από το ομώνυμο τοπωνύμιο, του οποίου η πρώτη μνεία ανάγεται τον 17ο αι.
Σε έγγραφο του 1638 αναφέρεται η κοντινή, κατεστραμμένη σήμερα, Μονή του Αγίου Πέτρου στη θέση Σελλινάρι του χωριού Βραχάσι.
Για την προέλευση του ονόματος έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες.
Η παράδοση θέλει το επίθετο με τη γραφή Σεληνάρης, μια από τις γραφές που χρησιμοποι ούσαν παλαιότερα, να προέρχεται από τη σελήνη παραπέμποντας στην κατασκευή του Ναού τη νύχτα, υπό το φως της σελήνης.
Σήμερα έχει επικρατήσει η γραφή Σελλινάρι, αφού είναι αποδεκτή η ετυμολογία του τοπωνυμίου από τις λέξεις Σελλί(διάσελο, ορεινό πέρασμα) και νερό.
Η Μονή ιδρύθηκε το έτος 1961 γύρω από τον ομώνυμο Ναό, ο οποίος αποτελούσε ήδη, από τον πρώιμο 20ο αιώνα ένα σημαντικό προσκύνημα. Η ί…