Αναρτήσεις

Εκόνες που μιλούν από μόνες τους... Έχουν παρατήσει το Βραχάσι στο έλεός του...

Εικόνα
Οι εικόνες από την Απάνω Βρύση είναι αποκαλυπτικές της απραξίας αλλά και της εγκατάλειψης. Τι να πρωτοθυμηθει κανείς... Ήθελα και να ήξερα αυτοί που είναι Πρόεδροι, Σύμβουλοι κλπ. δεν ντρέπονται από αυτή την εικόνα; Από τις Βρύσες που δεν συντρούνται; Από την παιδική χαρά που μας υποσχέθηκε ο φέρελπις και φιλόδοξος Αντιδήμαρχος Καθημερινότητας κ. Καστελλιανάκης που δεν έχει να επιδείξει έργο στο Βραχάσι παρά τα όσα μεγαλόσχημα έχει πει κατά καιρούς...  Το γηπεδάκι για τα παιδιά του Βραχασού για να μην παίζουν στον αμαξωτό; Και πολλά άλλα που μας αναγκάζουν να επαναφέρουμε το "Κοινόν" για να υπενθυίζουμε στους άρχοντές μας τι πρέπει να κάνουν γιατί έχουν εγκαταλείψει την καλή προσπάθεια... Εμείς έξω από μηχανισμούς και συστηματάκια φρίττουμε από όλα όσα συμβαίνουν στην περιοχή μας. Και δεν είναι μόνο το Βραχάσι... Είναι το Σίσι, είναι ο Καρτσινιανός, η Αγία Βαρβάρα κ.α. Κάνουμε μια ερώτηση: Ποιός κάνει κουμάντο στην περιοχή; Ο Δήμος ή κάποιοι άλλοι; "Κοινόν"  

Μια σουρεαλιστική(για να μην την πούμε αλλιώς) εικόνα από τις "αθλητικές υποδομές" στο Βραχάσι!

Εικόνα
  Την φωτογραφία αλιεύσαμε από το χρονολόγιο του  Yiannis Pagkalos  στο FB. Είναι μια παλιά μπασκέτα - ερείπιο, σ' ένα παλιό νταμάρι - λατομείο εξόρυξης άμμου - στο Βραχάσι. Στη θέση Άμμος.  Εκείνο το γηπεδάκι δεν λειτούργησε ποτέ.  Γιατί ήταν και μακριά από το χωριό αλλά και γιατί ήταν κάπως "αυτοσχέδιο" και πρόχειρο... Ήταν τελείως ακατάλληλο με λίγα λόγια. Ποιος θα έστελνε το παιδί του στην απόλυτη ερημιά να παίξει μπάσκετ; Στο Βραχάσι, φαντάζομαι και αλλού, τα παιδιά παίζουν στους δρόμους...  Και αυτό είναι μια μεγάλη ντροπή.  Να παίζουν και να περνούν αυτοκίνητα και επιπλέον να τα κυνηγούν οι γείτονες που ενοχλούνται... Δεν υπάρχει τίποτα που να τους δίνει τη δυνατότητα να παίζουν με ασφάλεια και χαρά... Μεγάλη η ευθύνη γι αυτό στο Δήμο και στην Κοινότητα διαχρονικά, που δεν λύνουν το πρόβλημα... Ψιλά γράμματα θα μας πουν κάποιοι... Ένα Βραχάσι που πεθαίνει θέλει και γηπεδάκι μπάσκετ! Αλλά δεν τους ζητάμε να φτιάξουν και το ΟΑΚΑ.  Αυτό που τους ζητάμε είναι να αγορασ

Πότε θα γίνει η παιδική χαρά στο Βραχάσι κ.Αντιδήμαρχε;

Εικόνα
Μια ερώτηση στον κ. Καστελλιανάκη, αντιδήμαρχο καθημερινότητας... Μπορεί να μας πει πότε θα γίνει η παιδική χαρά στο Βραχάσι; Και πότε το γηπεδάκι μπάσκετ που έχει ζητήσει η Κοινοτητα στο Τεχνικό της πρόγραμμα; Και μην μας πει ότι λόγω covid έχει καθυστερήσει... Θα υπενθυμίσω με την ευκαιρία που μας είχε δηλώσει τηλεφωνικά, και το είχαμε δημοσιεύσει, μάλιστα, πως θα έφτιαχνε την παιδική χαρά στο Βραχάσι τον Ιανουάριο του 2020! Και είμαστε αισίως τον Μάιο του 2021... Αναμένουμε μια απάντηση...

Νόστιμον ἦμαρ...

Εικόνα
Όλες οι αναρτήσεις μας θα ανεβαίνουν σ' αυτή τη διεύθυνση πλέον. Κάντε ανακατεύθυνση στο παρακάτω Link και βάλτε μας στα ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ σας: https://nostimonimar-online.com Ευχαριστούμε που είστε αναγνώστες μας Από τη Σύνταξη του ιστολογίου   "Νόστιμον ἦμαρ..."

Απλά πράγματα...

Εικόνα
Διαβάζω για την προσπάθεια που γίνεται κατά καιρούς να φτιαχτούν επιχειρησιακά σχέδια για, να επαναπροσδιοριστεί η υφή της ανάπτυξης. Στα χαρτιά έστω... Οι τεχνοκράτες σ' αυτή τη διαδικασία έχουν την τιμητική τους. Όλα τα "σφάζουν" και όλα τα γνωρίζουν... Διάβασα ένα τέτοιο σχέδιο που είναι η επιτομή της περιγραφικής αποτύπωσης του αυτονόητου... Και πολλές φορές του ωραιοποιημένου αυτονόητου! Τόσο ωραιοποιημένου μάλιστα που ντράπηκα για το ότι δεν την βλέπω αυτή την ομορφιά που περιγράφεται και αυτή την αποτελεσματικότητα των ...δομών! Φοβάμαι ότι περιγράφοντας όμως το αυτονόητο χάσαμε την προοπτική, το όραμα για τον τόπο... Αυτό ως γενική εκτίμηση. Ίσως αν δεν είμαστε τόσο μετριοπαθείς να βάζαμε λίγο συναίσθημα και λίγο ψυχή στο εγχείρημα... Ποιοί θα το κάνουν όμως αυτά; Οι πολιτικοί πρέπει να πάνε παραπέρα το κείμενο αυτό που διάβασα. Nα δώσουν πνοή και όραμα στο άψυχο και στεγνά περιγραφικό τεχνοκρατικό κείμενο... Θα του δώσουν; Ας δούμε όμως τι έγ

Θύμησες...

Εικόνα
Λουλούδια που μαράθηκαν και χάσανε το χρώμα... Στα χνάρια των ονείρων μου πατεί η παντέρμη σκέψη, γλυκές στιγμές που σβήσανε να ξαναζωντανέψει. Και ξεφυλλίζει στο μυαλό σελίδες ξεχασμένες, που ’ταν με δάκρυα χαράς κι ελπίδες, ποτισμένες. Νεράιδες που τσι στοίχειωσε τση λήθης η κατάρα και πικραμένες χάθηκαν στου χρόνου την αντάρα. Συντρόφισσες παλιού καιρού, χλωμές κι αραχνιασμένες, έρχουντ’ από το παρελθόν με θλίψη φορτωμένες. Λουλούδια που μαράθηκαν και χάσανε το χρώμα, μ’ αν τ’ ακουμπήσεις τρυφερά μυρίζουνε ακόμα. Αναύλοχος Ρουσιδάκης