Αναμνήσεις του Ηλία Φθενάκη από το Βραχάσι

Λάβαμε ένα σχόλιο με αφορμή την φωτογραφία με τους μαθητές του σχολικού έτους 1966-1967, από τον έγκριτο Δικηγόρο κ. Ηλία Φθενάκη. Ένα σχόλιο που μας φέρνει χρόνια πίσω και φωτίζει εικόνες και μνήμες μιας εποχής που μπορεί να μην είναι πολύ μακριά αλλά σίγουρα είναι τόσο διαφορετική...
Μας λέει λοιπόν ο αγαπητός Ηλίας:

"Η ανάμνηση των όμορφων εκείνων ετών (1967-1970), που συνέπεσαν με την πρώιμη παιδική μου ηλικία και την αχνή γνωριμία του χωριού μας, στην τότε αυθεντική μορφή του σε συνδυασμό με την παραδοσιακή και γνήσια παρουσία προσώπων που δεν υπάρχουν πια αναπολείται συχνότερα τις δύσκολες μέρες που περνά η πατρίδα μας.
Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που χάριν της αγάπης που έτρεφε ο πατέρας μου για τη γενέτειρά του και των συχνότατων επισκέψεων που πραγματοποιούσε στο χωριό μας, παρά τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, πρόλαβα και γνώρισα τον αυθεντικό κρητικό τρόπο ζωής, αρχικά στο τέλος της δεκαετίας του 1960, κοντά στον βρακοφόρο παππού μου και στη συνέχεια στο τέλος της δεκαετίας του 1970, οπότε μετά την ανακαίνιση της πατρογονικής μας οικίας, οι επισκέψεις μας ήταν ακόμη συχνότερες και συνδυάστηκαν με την εφηβική μου πια ηλικία.
Έτσι, αρχικά, παραμένουν αξέχαστες στο βάθος της μνήμης μου οι λότζες στη γειτονιά της Αγίας Τριάδας με τρομακτικές -για τον παιδικό μου τότε νου- ιστορίες για τον Ανάβλοχο και το Ρούσσο-Χαράκι ή οι εικόνες της γιαγιάς μου να ζυγώνει τις κότες της και τον παππού μου να χώνει τ΄αυγά τους στη ζεστή χόβολη της παραστιάς του.
Το ίδιο αξέχαστο όμως και πιο έντονο και ζωντανό παραμένει το πλήθος των αναμνήσεων απ' τις συχνότατες επισκέψεις μας κάθε Πάσχα, Καλοκαίρι και Χριστούγεννα τα έτη 1977-1980 που μεγάλες παρέες παιδιών χαιρόμασταν κάθε είδους παιγνίδι.
Από ποδόσφαιρο στην αυλή του σχολειού, μέχρι χωστού στο Πρόκι. Από ατέλειωτες βόλτες απ' το Καλυβάκι μέχρι το Σελί, με τραγούδια που τα συνόδευε το ακορντεόν του Νίκου. Παρέες και ατέλειωτες συζητήσεις στις Γούρνες με το Μιχάλη, το Μανόλη, τον άλλο Μανόλη, τον άλλο Μιχάλη, το Νίκο, το Γιώργη, το Χαρίτο και πόσους άλλους. Βραδυές στου “Κουτσού” με αξέχαστες “πλάκες” και αστεία και συναντήσεις στου Μανιαδή για βεγγέρισμα.
Αναμνήσεις που έχουν αποτυπωθεί για πάντα κι από το φωτογραφικό φιλμ των 8 χιλιοστών της μικρής κινηματογραφικής κάμεράς μου, που αποτελεί μοναδικό παράθυρο στην προ 30 ετών θέα προσώπων και πραγμάτων του χωριού μας.
Πάσχα του '78 στο Σείσι, τα κάλαντα των Χριστουγέννων του '78 απ' τα παιδιά του Βραχασιού, Πρωτοχρονιά του '79 στην κορφή του Ανάβλοχου, η 2η Ανάσταση ανήμερα το Πάσχα του '79 στο Ηρώο, το καφενείο του Πετρογιώργη με μορφές που δεν υπάρχουν πια, είναι μερικές από τις αυθεντικές λήψεις που χαράχτηκαν για πάντα στο φωτοευαίσθητο φιλμ της κάμερας και ζωντανεύουν τις αναμνήσεις. Αναμνήσεις που συνέχονται και με ζωτικά για την εποχή εκείνη θέματα, όπως η αγωνία για επίλυση του προβλήματος της ύδρευσης του χωριού μας.
Αναμφίβολα, όσα πρόλαβα να γνωρίσω στο χωριό μας, σε πρόσωπα και πράγματα, το θεωρώ καλή τύχη, αφού η ενηλικίωσή μου συνέπεσε με το πέρασμα της εποχής του τόπου απ' την αυθεντικότητα στο σύγχρονο καταναλωτικό τρόπο ζωής. Ταυτόχρονα μου δίνεται η δυνατότητα να μεταφέρω τις χαραγμένες εκείνες όμορφες εικόνες στα παιδιά μου, που δε θα γνωρίσουν ποτέ τις λότζες, τα καλντερίμια του χωριού μας, τις παραστιές και τους σταμνοστάτες, το χαρουπομάζεμα, το λιοτρίψιμο με τις μαντήλες, τους γέροντες με τις βράκες και τα ξομπλιαστά γιλέκα, τους αργαλιούς και τα εργαστήρια, το μαγαζί του Κωστάκη, το φούρνο της Ανδρονίκης και τα ζαχαρωτά ψωμάκια του, τον κήπο της Φιφής και φυσικά τις μεγάλες παιδικές παρέες στην κουτσουπιά και στα σκαλιά της Σοφίας Θεού.
Αξέχαστες δηλαδή εικόνες που δεν υπάρχουν πια!

Αθήνα, 5.5.2010
Ηλίας Φθενάκης
Δικηγόρος

Σχόλια

Ο χρήστης ΚΟΙΝΟΝ ΒΡΑΧΑΣΙΟΥ είπε…
Τι μας θύμισες βρε Ηλία!!!
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Όμορφες εικόνες που δημιουργούν νοσταλγία για εκείνο το Βραχάσι.

Κ.Κ.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Υπάρχει και ένα φιλμ Ηλία από το "έργο" που γυρίσαμε με την κάμερα αυτή στους μύλους και στις ταράτσες των σπιτιών της γειτονιάς σου;
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Ασφαλώς και υπάρχει. Χαίρομαι που το θυμάσαι. Ποιος είσαι; Οι πρωταγωνιστές ήταν συγκεκριμένοι. Είχαμε περιορισμένο "καστ" αλλά ωραίες ιδέες αν μάλιστα σκεφτείς ότι μιλάμε για 32 χρόνια πίσω.

Δυστυχώς πολύ θλιβερή ημέρα η σημερινή, σηματοδοτεί τις δύσκολες μέρες που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας στο παγκόσμιο στερέωμα, όπου αντί να προβάλλεται για το κυριότερο παραγωγικό προιόν που διαθέτει, δηλαδή τις τουριστικές υπηρεσίες, που μπορεί να διαθέσει χάριν της φυσικής ομορφιάς της και της μοναδικής πολιτιστικής κληρονομιάς της, βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των διεθνών ΜΜΕ ως μια χώρα αποκλίνουσα της ευρωπαικής προοπτικής και της ευνομούμενης τάξης.

Ηλίας
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Έχεις δίκιο Ηλία.
Όλα αυτά προσδιορίζουν ένα ζοφερό ορίζοντα...
Και ελπίζω πως τις απώλειες στον τόπο θα μπορέσουμε να τις αντιμετωπίσουμε με κάποιο τρόπο, έστω και δύσκολα...
Ήμουν πολύ κοντά σε όλα αυτά που έγιναν σήμερα και εύχομαι να μην τα ξαναζήσουμε...
Πάντως η αφήγησή σου κέντρισε και τη δική μου μνήμη και έβγαλε από το πηγάδι πολλές στιγμές. Όμως αυτή της "ταινίας"...

Νίκος Βλάχος
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Νίκο, ασφαλώς ήσουν κι εσύ από τις πρωταγωνιστές της ταινιούλας καθώς και μιας άλλης (μαζί με το Μιχάλη) στην οποία απεικονίζεται η αναφερόμενη στην αφήγησή μου "2η Ανάσταση στο Ηρώο το Πάσχα του '79".
Δεν προλάβαμε τις προάλλες στη σύντομη συνάντησή μας στο Σείσι να πούμε περισσότερα, πάντως οι πρόσφατες διακοπές μου το Πάσχα στο Λιμάνι, ήταν απ' τις ομορφότερες (βοηθούντος και του ανοιξιάτικου καιρού) και μου αφύπνισαν εκείνες που περιγράφω ήδη.
Βλέπεις ότι όποιος έχει στη μνήμη και τα ρουθούνια του την οσμή του όμορφου παρελθόντος το αναπολεί πάντοτε ευχάριστα και επιδιώκει να ξαναζήσει παρόμοιες στιγμές σ΄ένα αγαπημένο τόπο με μοναδικά προτερήματα.
Ηλίας.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Αυτή η παρέα που λέει ο Ηλίας ήταν από τις πιο δεμένες που υπήρχαν. Πως όμως σήμερα και αυτή είναι τόσο διαλυμένη;

Κ
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Μη στενοχωριέστε Ηλία μας αυτά συμβαίνουν παντού και σε όλες τις εποχές.
Το 1949 ο συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ,όταν διάβασε το βιβλίο "ΤΟ ΔΕΎΤΕΡΟ ΦΎΛΟ " Της Σιμόν ντε Μποβουάρ,που μόλις είχε κυκλοφορήσει,οργισμένος είπε πως "γελοιοποιεί τη Γαλλία".Οπότε δεν έχομε τη πρωτιά, προηγήθηκαν οι Γάλλοι.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Αγαπητοί μου φίλοι

Θα σας γράψω απόψε γιατί δεν μπορώ να κανω αλλιώς.
Και θα καταλάβετε το γιατί...
Αυτή η αφήγηση αλλά και τα σχόλια που ακολούθησαν αν και χάθηκαν στην κακιά βουή των ημερών, ήταν ένα αεράκι που φύσηξε και μας πήρε λίγο τις έγνοιες.
Τι αξιόλογα παιδιά που βγάζει το Βραχάσι!
Και τι γνήσιο συναίσθημα είναι αυτό που ώριμο και αγνό έρχεται να μιλήσει σε όλους όσοι καταλαβαίνουμε πίσω από την κάθε λέξη τι σχηματοποιείται...
Αυτό το Ιστολόγιο μας έχει δώσει πολλές τέτοιες λέξεις που μας ταξιδεύουν συχνά...
Το Βραχάσι αγαπητοί μου είναι πρωτίστως ένας χώρος που γένησσε ανθρώπους φιλοπρόοδους, ανθρώπους που έβλεπαν τα βουνά απέναντι και η σκέψη τους έκανε τεράστια άλματα.
Ανθρώπους που ίσως να έφυγαν αλλά είναι πάντα παρόντες με τον δικό τους τρόπο.
Ανθρώπους που μένουν εδώ και μάχονται για αυτόν τον τόπο.
Και να που ο Ηλίας, ο Νίκος, ο Μιχάλης, ο άλλος Μιχάλης, ο Μανόλης, ο άλλος Μανόλης, ο Χαρίτος κ.α. έκαναν την παρουσία τους αισθητή μέσα από μια αφήγηση που μας χάρισε ένα υπέροχο άρωμα από το χωριό που αγαπήσαμε και αγαπάμε.
Κι αν το πληγώσαμε κάποια στιγμή αυτή η γνήσια αγάπη μπορεί να το γιατρέψει.
Δεν θέλει πολλά.
Και κυρίως δεν θέλει λεφτά!
Η αγάπη μας μόνο να βρει το δρόμο να ξανασμίξει τους ανθρώπους...
Να ξανακάνει τους ανθρώπους να τραγουδήσουν εκείνο το αλησμόνητο τραγούδι που είπαν κάποτε κάποιοι από αυτούς!
Δεν θα τους το θυμίσω βέβαια γιατί θα καταλάβουν ότι η καντάδα τους συγκίνησε λάθος κορίτσι.
Αλλά αυτά συμβαίνουν...

Μια φίλη των - τότε - παιδιών για τα οποία συνεχίζω να είμαι περήφανη αν και δεν τους το είπα ποτέ...
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Με τόσο δυναμικό που διαθέτει το Βραχάσι, μπορεί να φέρει τον κόσμο πάνω κάτω. Προς στιγμήν όμως, είναι το ίδιο άνω - κάτω. Εδώ και πολλά χρόνια... δυστυχώς.

Ανένταχτος
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Αν δεν ήταν ένδοξο αυτό το παρελθόν, σήμερα δε θα συζητούσαμε γι αυτό, μόνο κι μόνο επειδή ανακαλεί παιδικές μνήμες. Το Βραχάσι ήταν κάποτε κεφαλοχώρι, ακόμα και στις κατοπινές εποχές της πρώιμης παρακμής του. Σήμερα το καταντήσαμε ενα ασήμαντο χωριουδάκι και ως τέτοιο θα το παραδώσουμε στον Αγ. Νικόλαο. Με λίγα λόγια "περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις". Αυτή η φράση μας ταιριάζει συγχωριανοί μου.
Ας ελπίσουμε, οι υγιείς δυνάμεις του τόπου μας να βρουν το κουράγιο να ξαναδείξουν το μεγαλείο του χωριού και να διεκδικήσουν έτσι το κομμάτι της πίτας, που δικαίως του αναλογεί στο αυριανό σχήμα, υπό το σχέδιο Καλικράτης. Αν μπορέσουν κι αυτές βέβαια, έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, και μη χειρότερα ...

Ανένταχτος
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Θα ήταν καλό, όποιος αναγνωρίζει τα πρόσωπα, να τα αναφέρει στο ιστολόγιο. Καλό θα ήταν έτσι για την ιστορία.

Ανένταχτος

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Ο Μιχάλης Πεδιώτης με τον Γιώργη Γουλιδάκη!!! Μια σχέση αγάπης και μίσους!

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

Τι μαγειρεύουν πάλι αύριο, μου λέτε;

Φωτογραφία από το 1925 του πρώτου αυτοκινήτου της γραμμής Ηρακλείου - Νεαπόλεως στο Βραχάσι!

Ο Μανόλης Ιεραπετριτάκης πήρε το πτυχίο της Νομικής Σχολής σε ηλικία 75 χρονών!

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

O Μιχάλης....

Ο Ζαχαρίας Φασουλάς δίνει συνέντευξη στο Βραχάσι το 1992