Για να ξαναθυμηθούμε...

Ένα ιστορικό σημείωμα από τον Ζαχαρία Φθενάκη για το Αρρεναγωγείο Βραχασίου. Για να θυμόμαστε ότι κάποιοι το πάλευαν από πολύ παλιά....
Από τη Σύνταξη του Ιστολογίου

Μας λέει λοιπόν ο κ. Ζαχαρίας Φθενάκης:


Βλέποντας την καταστροφή στο παλιό σχολείο Βραχασίου, μπήκα στον κόπο να γράψω μερικές γραμμές για την ιστορία, τις οποίες παρακαλώ να δημοσιεύσετεστο blog σας.
Σας αποστέλω επίσης για δημοσίευση ορισμένα έγγραφασκαναρισμένα, που θα ήταν χρήσιμα για τους αναγνώστες σας.
Ευχαριστώ
Ζαχαρίας Φθενάκης


Οι δικές μου μνήμες


Μόνο θλίψη μπορεί να φέρoυν οι φωτογραφίες του πάλαι ποτέ αρρεναγωγείου Βραχασίου, σε όλους εμάς που κάποτε αγωνιστήκαμε, για να αναπαλαιωθεί. Το κτήριο αυτό, ένα από τα ιστορικά μνημεία του χωριού μας, ήταν για πολλά χρόνια το ένα από τα δύο δημοτικά σχολείο του χωριού.

Ενός πάλαι ποτέ ακμάζοντος χωριού, που έβγαζε επιστήμονες.
Έκλεισε όμως πριν 40 περίπου χρόνια και "ξανάνοιξε" μια δεκαετία περίπου μετά, όταν εμείς ως παιδιά της εποχής του '80 το είδαμε ως ένα χώρο-στρατηγείο, που θα μπορούσε να στεγάσει τα παιχνίδια μας.
Αρχικά άνοιξε η βορινή πόρτα.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε, θυμάμαι το νυν σύμβουλο της κοινότητας Μιχάλη Κυριακάκη και τους άλλους, να εισέρχονται στο χώρο από ένα μικρό άνοιγμα, που κατάφεραν να κάνουν στη σφραγισμένη με μπρόκες πόρτα. Αμυνόμενοι γαρ αυτοί, κι εμείς επιτιθέμενοι απ' έξω να προσπαθούμε να καταλάβουμε το σχολείο - κάστρο, σ' ένα ανελέητο "τσιριτοπόλεμο", όπου όλοι θεωρούσαν τον εαυτό τους νικητή έχοντας καταφέρει να βρέξουν τον αντίπαλο, χωρίς να υπολογίζουμε ότι τελικά όλοι καταλήγαμε με βρεγμένα ρούχα και ενίοτε με ένα χέρι ξύλο από τους γονείς μας.
Αργότερα η πόρτα άνοιγε όλο και περισσότερο, παρ' ότι οι υπεύθυνοι της εποχής είχαν φροντίσει να την κλείσουν με καρφιά για να μην μπαίνουμε μέσα.

Στη συνέχεια άνοιξε και η καταπακτή (τράπολα) που βρισκόταν μέσα αριστερά και οδηγούσε σε ένα υπόγειο με κάτι παμπάλαια θρανία, αραχνιασμένα και σκονισμένα. Στον τοίχο του υπογείου γραμμένες ακαταλαβίστικες λέξεις στα Γερμανικά, κληρονομιά της εποχής του '40. Στη νότια πλευρά του σχολείου υπήρχε υπερυψωμένη θεατρική σκηνή, στην οποία όταν ήμασταν πιτσιρίκια του δημοτικού είχαμε αποφασίσει μεταξύ μας να δώσουμε μια θεατρική παράσταση.
Μπορώ να θυμηθώ ανάμεσα στους επίδοξους ηθοποιούς, εκτός από μένα, το Νίκο τον Κυπριωτάκη, τη Μαρία τη Σουλαδάκη, τη Μαρία την Τερζάκη, το Μενέλαο το Σφακιανάκη και τόσους άλλους.
Θυμάμαι μάλιστα ότι είχαμε καλέσει και τους χωριανούς μας να δούν την παράσταση και μάλιστα είχαμε και εισητήριο.
Αργότερα και καθώς μεγαλώναμε, ο χώρος αποτελούσε άλλοτε το στρατηγείο των πολεμικών μας επιχειρήσεων, άλλοτε την πόλη με τα εμπορικά καταστήματα (θρανία) και άλλοτε το κλειστό γήπεδο ποδοσφαίρου και άλλων αθλημάτων. Μάλιστα γύρω στο 1984-1985 είχαμε διοργανώσει μέχρι και "ολυμπιακούς αγώνες" εντός του σχολείου, αλλά και στον προαύλειο χώρο. Όμως αναρίθμητες ήταν και οι περιπτώσεις, που κάποιος από μας θα πατούσε κάποια σκουριασμένη πρόκα από αυτές που βρισκόταν καρφωμένες στις παλιές ταύλες.
Μετά μεγαλώσαμε και το στρατηγείο μας πέρασε στις επόμενες γενιές. Έγινε και γι αυτούς στρατηγείο και κλειστό γήπεδο και σιγά σιγά και σταδιακά καταστρεφόταν από τη χρήση και το χρόνο.

Προσπάθεια για την αναστήλωση - Το πρόγραμμα της ΕΟΚ


Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, η νομαρχία Λασιθίου ενημερώνει τις κοινότητες για την ύπαρξη επιδοτούμενου προγράμματος της ΕΟΚ για την αναστήλωση μνημείων (δείτε το σχετικό έγγραφο).

Το έγγραφο αυτό περιήλθε στα χέρια του Πολιτιστικού Συλλόγου Βραχασίου από την κοινότητα στις 2 Ιανουαρίου 1992.
Την περίοδο εκείνη Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Βραχασίου ήταν ο Νίκος ο Βλάχος. Εγώ ήμουν Γραμματέας και τα υπόλοιπα μέλη ήταν ο Γιώργης ο Κυριακάκης, ο Γιώργης ο Νεραντζάκης και ο Γιώργης ο Σουλαδάκης.




Το πρώτο που κάναμε τότε ήταν να ενημερώσουμε την Κοινότητα για τις δικές μας προθέσεις. Άμεσα την ίδια μέρα συνεδριάσαμε γι αυτό το θέμα.


Αντιγράφω από το πρακτικό 1/1992.
"... δεδομένου ότι υπάρχει πρόγραμμα της ΕΟΚ για αναστήλωση παλιών κτηρίων, με συμμετοχή της ΕΟΚ κατά 25%, αποφασίστηκε να σταλεί στην Κοινότητα Βραχασίου ένα έγγραφο μέσα στο οποίο θα αναφέρουμε την ανάγκη ύπαρξης χώρου για θεατρικές παραστάσεις και διαλέξεις στο Βραχάσι, και ότι λόγω της θέσης του, το αρρεναγωγείο Βραχασίου είναι κατάλληλο εφ' όσον αναστηλωθεί."






Με βάση αυτή την απόφαση εστάλη προς την Κοινότητα Βραχασίου το κείμενο που βλέπετε το οποίο στο τέλος λέει χαρακτηριστικά:

"Εμείς από τη μεριά μας, θα προσπαθήσουμε, αν μας ζητηθεί, να βοηθήσουμε και οικονομικά την αναστήλωση, μέσω των συγχωριανών μας."Μετά είδαμε μια αδράνεια από την πλευρά της κοινότητας.
Ίσως όχι από αμέλεια, αλλά από έλλειψη πίστης στην επιτυχία. Έπρεπε εξ' άλλου να βάλει και η κοινότητα το 75% της δαπάνης και ίσως αυτό να μην ήταν στις προτεραιότητες του τότε Προέδρου κ. Μαρκάκη.
Τότε ανέλαβε πρωτοβουλία ο Πολιτιστικός Σύλλογος προεξάρχοντος του Νίκου Βλάχου. Ζητήσαμε από την κοινότητα να μας επιτρέψει να ετοιμάσουμε τη σχετική μελέτη για την ΕΟΚ με μόνη υποχρέωσή της να στηρίξει την πρόταση και να την καταθέσει στην αντίστοιχη επιτροπή της ΕΟΚ. Ο πρόεδρος της κοινότητας συμφώνησε. Δεν είχε εξ άλλου και άλλη επιλογή.
Κινηθήκαμε αστραπιαία.
Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο, δεδομένου ότι η προθεσμία υποβολής έληγε στις 31 Ιανουαρίου 1992.
Ενεργοποιήσαμε αμέσως τις υπηρεσίες της νομαρχίας και ανακαλύψαμε την ύπαρξη παλιότερης μελέτης του πολ. μηχανικού Γιάννη Δαμιανάκη για την αναστήλωση του σχολείου.
Ενεργοποιήσαμε το συγχωριανό μας τότε μηχανικό της Nομαρχίας Μανώλη Πουλή και του ζητήσαμε να αναμορφώσει τη μελέτη Δαμιανάκη ως προς το οικονομικό της μέρος, δεδομένου ότι τα οικονομικά στοιχεία από την εποχή που έγινε η μελέτη, μέχρι τότε, είχαν αλλάξει.
Στη συνέχεια, με έργο κυρίως του Νίκου του Βλάχου, συντάξαμε την πρόταση-μελέτη προς την ΕΟΚ την οποία παραδώσαμε στην Kοινότητα να την καταθέσει αρμοδίως και η μελέτη τελικώς κατατέθηκε εντός των προθεσμιών.
Ακόμα θυμάμαι πόσο πολύ δε μου άρεσε, που η μελέτη Δαμιανάκη προέβλεπε το κλείσιμο της κεντρικής πόρτας του κτηρίου. Όμως δεν υπήρχαν περιθώρια για τέτοιες αναθεωρήσεις εκείνη τη στιγμή. Η πρόταση προς την ΕΟΚ έπρεπε να γίνει άμεσα πάσει θυσία.

Επιστολές στην κοινότητα και η απόρρiψη της πρότασης από την επιτροπή της ΕΟΚ
Πολύ νωρίτερα όμως από τότε, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βραχασίου υπό τη δική μας διοίκηση,
είχε στα σχέδια του δράσεις, που θα βοηθούσαν στην αναστήλωση των δημοτικών σχολείων. Ανατρέχοντας στα πρακτικά του διοικητικού συμβουλίου του Πολιτιστικού Συλλόγου Βραχασίου, που έχω στο αρχείο μου, διαβάζω στο πρακτικό αριθ. 12 του Σαββάτου 12 Οκτωβρίου 1991.
"Για το 1ο θέμα ομόφωνα αποφασίστηκε την Κυριακή 3 Νοεμβρίου το βράδυ να γίνει συζήτηση στην αίθουσα του Δημοτικού Σχολείου Βραχασίου. Θα συζητηθεί το πρόβλημα που αφορά τον κίνδυνο κατάρρευσης των τοίχων των παλαιών σχολείων, δεδομένου ότι η στέγη του ενός εκ των δύο (σ.σ. του Παρθεναγωγείου) έχει ήδη καταρρεύσει."Αυτή η κίνηση οδήγησε στη συνέχεια τον πρόεδρο της κοινότητας κ. Μαρκάκη να αποστείλει σχετικό έγγραφο στη νομαρχία ζητώντας χρηματοδότηση για την αναστήλωση του ενός εκ των δύο σχολείων, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την αναστήλωση του άλλου (βλέπε σχετικό έγγραφο).

Ο χειμώνας του 1992 πέρασε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Περιμένοντας την απόφαση της επιτροπής της ΕΟΚ, πέρασε και το καλοκαίρι.
Οπότε αρχές του φθινοπώρου (συνεδρίαση της Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 1992 (πρακτικό 8/1992)) αποφασίσαμε να επανέλθουμε με επιστολή μας προς την Κοινότητα Βραχασίου με το ίδιο θέμα.
Στο μεταξύ, και πριν προλάβουμε να στείλουμε την επιστολή, μαθαίνουμε από τρίτους, ότι η πρότασή μας για την αναστήλωση του παλιού σχολείου, απορρίφθηκε από την επιτροπή της ΕΟΚ.
Στείλαμε τότε μιά άλλη επιστολή στην Κοινότητα, την οποία μπορείτε να δείτε.

Στην ίδια επιστολή καταγγέλαμε (εκτός των άλλων) τη μετατροπή του αρρεναγωγείου Βραχασίου σε σφαγείο με κίνδυνο (όπως μας είχε πει ο αείμνηστος γιατρός και καθηγητής του Παν/μίου Αθηνών Μανώλης Κακέπης) να μολυνθεί η δεξαμενή του νερού στον Πλάτανο.
Στην επιστολή αυτή καταλήγαμε λέγοντας "Μακάρι αυτός ο χειμώνας να μην είναι ο μοιραίος χειμώνας για τα δυο Σχολεία του χωριού μας" και ευτυχώς δεν ήταν.

Άνοιγμα λογαριασμού. Τι απέγιναν άραγε τα χρήματα;
Το ενδιαφέρον του Πολιτιστικού Συλλόγου συνεχίστηκε και με το νέο του Διοικητικό Συμβούλιο, που προέκυψε στις εκλογές της 3ης Ιανουαρίου 1993.


Στις εκλογές αυτές δεν έθεσε υποψηφιότητα ο Νίκος ο Βλάχος.
Επανεξελέγησαν όμως οι υπόλοιποι τέσσερις του απερχόμενου διοικητικού συμβουλίου και εξελέγει επίσης και ο Μιχάλης ο Πετσαλάκης.
Μιά από τις κινήσεις που κάναμε, με απόφαση που πήραμε στις 28 Φεβρουαρίου 1993, ήταν να ανοίξουμε λογαριασμό στο ταχυδρομικό ταμιευτήριο για να μαζέψουμε χρήματα από του συγχωριανούς μας για την αναπαλαίωση των παλιών σχολείων και των κελιών του Αγ. Γεωργίου Βραχασώτη.
Αντιγράφω από από το σχετικό πρακτικό (Πρακτικό 5/1993):
"Για το 6ο θέμα αποφασίστηκε να ανοίξει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βραχασίου στο ταχυδρομείο Βραχασίου, λογαριασμό, στον οποίο θα μπορεί να καταθέτει όποιος θέλει χρήματα, για την αναπαλαίωση των δύο παλιών σχολείων Βραχασίου και των κελιών του Αγ. Γεωργίου Βραχασώτη.
Για το άνοιγμα του λογαριασμού ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βραχασίου θα διαθέσει απ' το ταμείο του 20000 (είκοσι χιλιάδες) δραχμές."Αποφασίσαμε παράλληλα να στείλουμε επιστολές στους απόδημους Βραχασώτες να τους ενημερώσουμε γι αυτή μας την ενέργεια.


Οι επιστολές συντάχθηκαν (δείτε σχετικό κείμενο), ο λογαριασμός άνοιξε (αριθμός λογαριασμού 57603), αλλά αυτός που ανέλαβε να φροντίσει να βρει ονόματα και διευθύνσεις των απόδημων Βραχασωτών, ουδέποτε μερίμνησε να το κάνει.
Συνεχώς επανερχόμασταν στο θέμα σε κάθε επόμενη συνεδρίαση.
Παίρναμε διαβεβαιώσεις ότι θα μεριμνήσει να βρει τις διευθύνσεις, αλλά σε κάθε επόμενη συνεδρίαση διαπιστώναμε οι υπόλοιποί ότι καμιά ενέργεια δεν είχε γίνει.
Η επιστολή άλλαζε συνεχώς ημερομηνία αποστολής για πολλούς μήνες και εν τέλει δε θυμάμαι αν απεστάλη και καθόλου.
(Όποιος θέλει περισσότερες λεπτομέρειες μπορεί να ανατρέξει στο πρακτικό συνεδριάσεων Δ.Σ. 8/93, της 21ης Ιουνίου 1993).
Πάντως η σχετική ανακοίνωση μπήκε στις εφημερίδες και τελικώς κάποιοι έμαθαν για το άνοιγμα του λογαριασμού και κατέθεσαν κάποια ποσά.
Ειδικότερα ο γιατρός Εμμ. Κακέπης κατέθεσε στο λογαριασμό το ποσό των 100000 δραχμών για την αναστήλωση του αρρεναγωγείου Βραχασίου, εις μνήμη των γονέων του (δείτε το σχετικό έγγραφο που του στείλαμε).
Επίσης κατέθεσε το ποσό των 10000 δραχμών ο γιατρός Κώστας Τουτουντζάκης (δείτε την επιστολή του).
Δε θυμάμαι για άλλα ποσά αλλά μόνο με αυτά τα δύο ποσά συν τις 20000 δραχμές του συλλόγου, το ποσό ήταν της τάξης των 130000 δραχμών.
Αποτιμώμενο σε ημερομίσθια, (αν λάβει κανείς ότι το ημερομίσθιο τότε ήταν της τάξης των 5000 δραχμών), το ποσό αυτό αντιστοιχούσε σε 26 ημερομίσθια. Αν θεωρήσουμε ότι το σημερινό ημερομίσθιο είναι της τάξης των 40 ευρώ, το ποσό αυτό θα αναλογούσε σε περίπου 1000 ευρώ.
Όπως έμαθα πολύ αργότερα, έγινε ανάληψη του ποσού αυτού από τον εν λόγω λογαριασμό, χωρίς ωστόσο το ποσό αυτό να διατέθει για την αναστήλωση των σχολείων, όπως ήταν η επιθμία των δωρητών.
Τίθενται λοιπόν τα παρακάτω πολύ εύλογα ερωτήματα:
Ποιός ήταν αυτός που έκανε αυτή την ανάληψη, με ποιά απόφαση διοικητικού συμβουλίου έγινε αυτή η ανάληψη και τι έκανε τα χρήματα;
Ας ψάξουν οι υπεύθυνοι του πολιτιστικού συλλόγου να το βρουν. Έχουν υποχρέωση εξ άλλου. Όμως είναι τουλάχιστον ανήθικο, αν όχι ποινικά κολάσιμο, τα χρήματα που προορίζονταν γι αυτό τον ιερό σκοπό, που δόθηκαν από τους συγκεκριμένους ανθρώπους γι αυτό και μόνο το συγκεκριμένο σκοπό, να χρησιμοποιήθηκαν για οποιαδήποτε άλλη χρήση και μάλιστα χωρίς τη συγκατάθεση των δωρητών.
Η κίνηση αυτή από τους υπεύθυνους του πολιτιστικού συλλόγου ισοδυναμεί με εξαπάτηση των δωρητών και κατάχρηση.
Όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε, ούτε κανείς ενδιαφέρεται για την τύχη αυτών των χρημάτων. Κατά την άποψή μου θεωρώ καθήκον του Πολιτιστικού Συλλόγου Βραχασίου να βρει ποιός καταχράσθηκε το ποσό, να φροντίσει να επιστραφεί στο ακέραιο, και να διατεθεί αποκλειστικά και μόνο για τον ιερό σκοπό που προοριζόταν.

Η προτελευταία πράξη του δράματος

Μετά το 1994 μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων που ασχολούμασταν επί της ουσίας με τα πολιτιστικά, φύγαμε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο για να ιδρύσουμε το Κέντρο Πολιτιστικής και Κοινωνικής Παρέμβασης Βραχασίου.
Ίσως τελικά ήταν λάθος μας αυτή η κίνηση, παρά τα όσα δίκια είχαμε γι αυτή την αποχώρηση.
Μετά τη δική μας αποχώρηση, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βραχασίου πολύ γρήγορα ακολούθησε πτωτική πορεία και κανείς ξανά δεν ασχολήθηκε με τα παλιά σχολεία. Κατά την ίδια περίοδο η κοινότητα Βραχασίου έβγαλε από τη στέγη του αρρεναγωγείου τα κεραμίδια που υπήρχαν, για να στεγάσει τα κιόσκια του περίβολου του δημοτικού σχολείου.
Το παλιό σχολείο από τότε (πάνω από δεκαετία) έχει μείνει στο έλεος του Θεού, του καιρού και των ανθρώπων.
Παράλληλα η κοινότητα αναστήλωσε το παρθεναγωγείο και το κράτησε κλειστό για πολλά χρόνια, παρά τις δικές μας αιτήσεις να μας το παραχωρήσει κατά καιρούς για συγκεκριμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Βλέπετε, ουδείς εξ ημών υπήρξε αρεστός στον κ. Μαρκάκη εκείνη την περίοδο.

Η τελευταία πράξη και ερωτήματα


Μετά το 1997 άνοιξε ένα άλλο κεφάλαιο στην ιστορία του χωριού. Μια επανάσταση που οδήγησε στην ίδρυση της κοινότητας Βραχασίου, η οποία, καλώς ή κακώς, είχε ως παρενέργεια να μην μπει μια πέτρα πάνω στη άλλη.
Ο πανδαμάτωρ χρόνος από την άλλη έκανε ακριβώς το αντίθετο.
Γκρέμιζε την μια πέτρα μετά την άλλη και δυστυχώς το αποτέλεσμα είναι σήμερα οδυνηρό. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια τραγική πραγματικότητα.
Ένα μισογκρεμισμένο ερίπειο, που μόνο η εντοιχισμένη πινακίδα του μας υπενθυμίζει ότι εκεί κάποτε υπήρχε σχολείο, που ανακαινίστηκε το 1912.
Τι άραγε να μπορεί να γίνει τώρα για να αναστηλωθεί αυτό το μνημείο του χωριού μας;
Από πού να εξασφαλισθούν τα κονδύλια, όταν από το τρίτο κοινοτικό πλαίσιο δεν πήραμε μία δεκάρα τσακιστή;
Και από την άλλη είναι από τις πρώτες προτεραιότητες της κοινότητας η αναστήλωσή του, τη στιγμή που δεν υπάρχουν προσβάσιμοι αγροτικοί δρόμοι, που δεν υπάρχει βιολογικός καθαρισμός, που δεν υπάρχουν σχέδια πόλης, που δεν υπάρχουν χρήματα κτλ, κτλ κτλ;;;

Προτάσεις
Μια λύση ίσως θα ήταν να ανατρέξουν οι καθ' ύλην αρμόδιοι στις ίδιες τεχνικές, που χρησιμοποιήσαμε κι εμείς, όσο ασχολούμασταν με τα πολιτιστικά.
Να ανακαλύψουν αντίστοιχα προγράμματα αναστήλωσης (αν υπάρχουν ακόμα), να βρουν τη μελέτη Δαμιανάκη και να την αναμορφώσουν (παράκληση δική μου, να μην κλείσει η κεντρική πόρτα του κτηρίου, όπως προβλέπει η μελέτη), να αναζητήσουν πηγές χρηματοδότησης με άνοιγμα νέων λογαρισμών για κατάθεση χρημάτων, να ενεργοποιήσουν όλους τους απόδημους που οι μνήμες τους και μόνο θα τους ξεσήκωναν να καταθέσουν τον οβολό τους.
Να ενεργοποιηθούν ακόμα οι πολιτιστικοί σύλλογοι της περιοχής και να πραγματοποιήσουν εκδηλώσεις τα κέρδη των οποίων να διατεθούν αποκλειστικά για την αναστήλωση των σχολείων.
Να δημιουργηθούν ερανικές επιτροπές για τη συλλογή χρημάτων. Να ζητηθεί από την εκκλησία η δική της συμμετοχή και προφανώς να συμμετέχει και η κοινότητα.
Το ζητούμενο είναι βεβαίως ποιός θα τα κάνει όλα αυτά.
Όμως ας μη δώσω απαντήσεις εγώ σε όλα τα ερωτήματα.
Στο συγκεκριμένο blog βλέπω και γράφουν αρκετοί σκεπτόμενοι, τόσοι πολλοί, που διερωτώμαι αν πράγματι όλοι αυτοί είναι μέλη της κοινωνίας του Βραχασίου.
Ας καταθέσουν λοιπόν κι αυτοί τις δικές τους προτάσεις.

Ζαχαρίας Φθενάκης
fthenak@iesl.forth.gr

Για τους αναγνώστες που ίσως δε γνωρίζουν, "τσιριτοπόλεμος" είναι το παιχνίδι στο οποίο η κάθε ομάδα εκτοξεύει νερό κατά της αντίπαλης με χρήση των λεγόμενων "τσιριτομπούκαλων". Τα τσιριτομπούκαλα ήταν συνήθως άδεια πλαστικά ελαστικά μπουκάλια από απορρυπαντικά κουζίνας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

Η θέση μας για ένα δυσάρεστο περιστατικό

Ο αγαπημένος 'Αγιος του καλοκαιριού

Ο Βραχασώτης Μανόλης Γιανναδάκης

Ένας σπουδαίος Βραχασώτης πιανίστας απόψε στο Βραχάσι

Για τον Γιάννη που έφυγε νωρίς...

Ποια είναι τα πρόσωπα των μαθητών της φωτογραφίας του 1965

Τρεις εκπληκτικές φωτογραφίες από το Δημοτικό Σχολείο στο Σίσι!!!

O Μπάρμπα Γρηγόρης

Πολιτιστικές Συναντήσεις Βραχάσι 2017 από τον Π. Σ. Βραχασίου "Ο ΑΝΑΥΛΟΧΟΣ"