Η Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων στον Άγιο Νικόλαο με τη ματιά του Αρχιτέκτονα


Η ενημέρωση του ιστολογίου σε προηγούμενη ανάρτηση για τον ξενώνα ηλικιωμένων της ΕνορίαςΑγίας Τριάδος στον Άγιο Νικόλαο, δίνει την αφορμή να σταθούμε, έστω και για λίγο, μέρες σαν αυτές, μέρες γιορτινές και μέρες κρίσης οικονομικής και κοινωνικής, σε ένα εγχείρημα που ξεκίνησε ως όραμα από ένα Ιερωμένο, τον Ευάγγελο Παχυγιαννάκη. 
Δεν θα πω πολλά για τον Πρωτοπρεσβύτερο και συγχωριανό μας. 
Δεν χρειάζεται άλλωστε όταν μιλούν έργα όπως η Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων Ενορίας Αγίας Τριάδος Αγίου Νικολάου.
Τη μονάδα  που εμπνεύστηκε και ολοκλήρωσε με επιμονή και ακατάβλητη προσπάθεια μέσα σε λίγο σχετικά χρόνο και με τη συνέργεια πολλών επώνυμων και ανώνυμων ανθρώπων.
Είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση αυτή η Στέγη Ηλικιωμένων, σε μια εποχή που αποδεικνύεται σε πείσμα όσων λέγονται, ότι η κοινωνία και αντοχές έχει και μπορεί να βοηθά τους ανθρώπους της. 
Μια προσπάθεια που αποδεικνύει επίσης ότι όταν μπαίνει ένας καλός και σπουδαίος στόχος και υπάρχουν οι άνθρωποι που μπορείς να εμπιστευθείς ότι μπορούν να τον προσεγγίσουν και να τον επιτύχουν, η κοινωνία δίνει και την εμπιστοσύνη της και την υλική συνδρομή της.
Δεν θέλω να πω περισσότερα. 
Θα αφήσω την αφήγηση στον αγαπητό Οδυσσέα Σγουρό, ο οποίος ως Αρχιτέκτονας με σύμμαχο την ξεχωριστή πνευματική του συγκρότηση  σχεδίασε και επιμελήθηκε το εγχείρημα της οικοδόμησης του χώρου.

Ν. Ι. Βλάχος

ΧΩΡΟΣ ΤΡΥΦΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ

μαζί με μια μικρή υπόγεια κρύπτη


Οδυσσέας Σγουρός
Ένα οικόπεδο ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο στις παρυφές της παλιάς πόλης, κοντά σε μια από τις δυο βασικές αρτηρίες εισόδου στην πόλη. Ο ακάματος ζήλος ενός ιερέα ποιητή που γράφει και αφιερώνει χάι κου και μια κινητοποίηση ανθρώπων πολύχρονη συνέβαλαν καθοριστικά στη δημιουργία μιας εγκατάστασης που φανερώνει το περίσσευμα της συλλογικής έγνοιας.
Πριν από χρόνια εξόριζαν τους διαφορετικούς σε ξερονήσια, έστηναν γκέτο για τους πάσχοντες ή κολαστήρια για όσους βίωναν την εσχατιά της ανθρώπινης κατάστασης. Στοίβαζαν τους γέρους σε παραπήγματα ή τους φυλάκιζαν σε ιδρύματα χωρίς μια στάλα φως που δεν ήταν βέβαια από καλύτερα από τα τσαντίρια μες στη λάσπη που ζουν ακόμη και σήμερα οι κάθε λογής πλάνητες και τσιγγάνοι της λάμπουσας Ευρώπης.
Η Σπιναλόγκα των λεπρών  έκλεισε το 1957 αλλά εμείς εξακολουθούμε με πολλούς τρόπους να επαναθεμελιώνουμε πολλές σπιναλόγκες κάθε τόσο μέσα μας.



Η μονάδα αυτή υπήρξε μια εξαιρετική ευκαιρία για μια μαθητεία και προσωπική σε όλα εκείνα που εξακολουθούν να συνθέτουν τους καθημερινούς αποκλεισμούς που στοιχειώνονται πάνω στην αδιαφορία και την προκατάληψη. Θυμάμαι στα πρώτα διαβάσματά μου τη γοητεία που ασκούσε πάνω μου ο ξενώνας ηλικιωμένων του Άλβαρ Άαλτο όχι μόνο για τη μοναδική του αρχιτεκτονική αλλά κυρίως γιατί αντιπροσώπευε το κτίσιμο μιας ιδέας για τον «άλλο», για τους ξεχασμένους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.
Μια μεγάλη αυλή στραμμένη στην ανατολή για να μπαίνει άφθονο πρωινό φως και να διώχνει τη θλίψη, άνετοι και εύκολοι χώροι για τις κινήσεις κάθε είδους, ένας χώρος κοινής δραστηριότητας κοντά και πάνω στην αυλή, πολλές ράμπες και χρώματα φωτεινά και γενναιόδωρα, μια ελάχιστη συμβολή του σχεδιασμού σε αυτούς που γέννησαν τον κόσμο μας. Και μια μικρή εκκλησία σαν κρύπτη σχεδόν που μόλις διακρίνεται ο θόλος της στη μεγάλη αυλή – ανοικτό θέατρο συμβάντων – τόπο για να σμίγουν οι ένοικοι με την κοινότητα. Μια υπέροχη μικρή συλλογή από έργα τέχνης χαρισμένα από καλλιτέχνες ντόπιους να γεμίζει τους χώρους, κοντά σε μια διαρκή αλήθεια που μόνο αυτή μπορεί να εκφράζει «…Η αγάπη είναι ο μόνος τρόπος κάτι να γνωρίσουμε…»(Ν. Εγγονόπουλος)

Ο.Σγουρός/Οκτ.2007
http://www.odysseas-sgouros.gr/

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

Ο αγαπημένος 'Αγιος του καλοκαιριού

Ο Βραχασώτης Μανόλης Γιανναδάκης

Φωτογραφία από το 1925 του πρώτου αυτοκινήτου της γραμμής Ηρακλείου - Νεαπόλεως στο Βραχάσι!

Για τον Γιάννη που έφυγε νωρίς...

Ο δρόμος του Βραχασού έχει τη δική του μεγάλη ιστορία!

O Μπάρμπα Γρηγόρης

Πολιτιστικές Συναντήσεις Βραχάσι 2017 από τον Π. Σ. Βραχασίου "Ο ΑΝΑΥΛΟΧΟΣ"

Τρεις εκπληκτικές φωτογραφίες από το Δημοτικό Σχολείο στο Σίσι!!!