Αναπολώντας...


Στη φωτογραφία διακρίνεται αριστερά το πρώτο μαγαζί ο Φούρνος της Ανδρονίκης, και απέναντι κατά σειρά το σπίτι της Μαρίας της Ταμπουρατζίνας, το ανώγειο δίπλα του Ευάγγελου Διαλυνά και στο αμέσως επόμενο κτίσμα στο ανώγειο η αποθήκη του Κοντογιώργη. Ακριβώς από κάτω ήταν το Κουρείο του Μανόλη του Βηρίτη.

Μια βόλτα στο Βραχάσι του παρελθόντος είναι μια ανάσα ζωής για πολλούς από εμάς τους παλιότερους…
Τους καβρουμάδες της Κρίνενας… Τα κουλούρια τα ζεστά που έβγαιναν πρωί απόγευμα με την πανιέρα σε όλες τις γωνιές του χωριού…
Θυμάμαι κάποτε το εξοχικό στην οπίσω βρύση…
Τι απίστευτος καφενές…
Έκανες μια βόλτα και καθόσουν στην αυλή κάτω από τον παχύ ίσκιο και απολάμβανες ένα καφεδάκι, ο θεός να το κάνει καφεδάκι, μια πορτοκολάδα, ή μια ζελίτα Φλωράλ...
Και έβλεπες τα κορίτσια να βολτάρουν προς τη στροφή του δανείου και κάποτε αν ήσουν τυχερός άλλαζες και καμιά κλεφτή ματιά με κάποιο από αυτά…
Αλλά και στην πλατεία όταν καθόσουνα στο μπαλκόνι της Ελενάρας και έβλεπες το Βραχάσι αμφιθεατρικά, σε κάποιες ταράτσες κάποια κορίτσια και όχι μόνο αντάλλασσαν επίμονες παιγνιδιάρικες ματιές από μακριά…
Εκεί ήταν στρατηγικό σημείο.
Η βίγλα των ερωτευμένων και των ανήσυχων νέων…
Από εκεί είχες επόπτευση και όλης της πλατείας…
Εκεί στην πλατεία μου έρχονται στο μυαλό κάτι απίστευτοι τύποι βραχασωτών…
Ο Διαλυνάς, ένας άγιος άνθρωπος να διαβάζει στην ταράτσα του κάθε απόγευμα όταν έπεφτε ο ήλιος, ένα βιβλίο με τόση εμβρίθεια καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να ξεπεράσει την δυσκολία ανάγνωσης λόγω μειωμένης όρασης. Θυμάμαι τα ίσια μαλλιά, τα κολλημένα, να του δίνουν την όψη ενός περίεργου μα και συνάμα άγιου ανθρώπου…
Παρατηρούσα ακριβώς δίπλα και τον Κοντογιώργη που είχε μανία να φτιάχνει κατσούνες και τέμπλες… Είχε γεμίσει ένα δωμάτιο κατσούνες. Μάλλον τροφοδοτούσε τότε όλο το χωριό. Χρήσιμος άνθρωπος ο Κοντογιώργης που κάποτε - κάποτε χρησίμευε και σαν ατραξιόν… Μέχρι που εξοντώθηκε κι αυτός…
Από κάτω ακριβώς ο Μανόλης ο Βηρίτης, ο τελευταίος κουρέας του χωριού να ακονίζει την φαλτσέτα του και να απαντά στα πειραχτικά αλλά πάντα καλοπροαίρετα αστεία των πελατών του…
Θυμούμαι μια φορά που έκοψε από αβλεψία στο ξύρισμα, κάποιον, ο οποίος το αντιμετώπισε με χιούμορ ρωτώντας τον καθώς τον πλήρωνε: «Κάνει Μανόλη να τρώω τώρα τσιγαριστά;»
Και βέβαια σε εκείνη τη γωνιά της πλατείας η Μαρία η Ταμπουρατζίνα, η πιο χαρακτηριστική φιγούρα τότε της πλατείας, με την βαριά εκφορά να ερευνά εξεταστικά με το βλέμμα της τα πάντα…
Και κάθε απόγευμα, κάπου εκεί στις έξι, μια νόστιμη καλοβαλμένη και περιποιημένη κυρία, ιδίως τα καλοκαιρινά απογεύματα που έκανε την βόλτα της με το αγέρωχο περπάτημά της και τα βλέμματα των ανδρών να πέφτουν πλαγίως πάνω της…
Θυμούμαι…
Πόσες εικόνες τέτοιες έρχονται στο μυαλό…

Αναύλοχος

Σημείωση Ιστολογίου: Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στις 16/6/2009 στο ιστολόγιό μας. Το αναδημοσιεύουμε με αφορμή το δημοσίευμα για τον Ευάγγελο Διαλυνά.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!