Αναπολώντας...


Στη φωτογραφία διακρίνεται αριστερά το πρώτο μαγαζί ο Φούρνος της Ανδρονίκης, και απέναντι κατά σειρά το σπίτι της Μαρίας της Ταμπουρατζίνας, το ανώγειο δίπλα του Ευάγγελου Διαλυνά και στο αμέσως επόμενο κτίσμα στο ανώγειο η αποθήκη του Κοντογιώργη. Ακριβώς από κάτω ήταν το Κουρείο του Μανόλη του Βηρίτη.

Μια βόλτα στο Βραχάσι του παρελθόντος είναι μια ανάσα ζωής για πολλούς από εμάς τους παλιότερους…
Τους καβρουμάδες της Κρίνενας… Τα κουλούρια τα ζεστά που έβγαιναν πρωί απόγευμα με την πανιέρα σε όλες τις γωνιές του χωριού…
Θυμάμαι κάποτε το εξοχικό στην οπίσω βρύση…
Τι απίστευτος καφενές…
Έκανες μια βόλτα και καθόσουν στην αυλή κάτω από τον παχύ ίσκιο και απολάμβανες ένα καφεδάκι, ο θεός να το κάνει καφεδάκι, μια πορτοκολάδα, ή μια ζελίτα Φλωράλ...
Και έβλεπες τα κορίτσια να βολτάρουν προς τη στροφή του δανείου και κάποτε αν ήσουν τυχερός άλλαζες και καμιά κλεφτή ματιά με κάποιο από αυτά…
Αλλά και στην πλατεία όταν καθόσουνα στο μπαλκόνι της Ελενάρας και έβλεπες το Βραχάσι αμφιθεατρικά, σε κάποιες ταράτσες κάποια κορίτσια και όχι μόνο αντάλλασσαν επίμονες παιγνιδιάρικες ματιές από μακριά…
Εκεί ήταν στρατηγικό σημείο.
Η βίγλα των ερωτευμένων και των ανήσυχων νέων…
Από εκεί είχες επόπτευση και όλης της πλατείας…
Εκεί στην πλατεία μου έρχονται στο μυαλό κάτι απίστευτοι τύποι βραχασωτών…
Ο Διαλυνάς, ένας άγιος άνθρωπος να διαβάζει στην ταράτσα του κάθε απόγευμα όταν έπεφτε ο ήλιος, ένα βιβλίο με τόση εμβρίθεια καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να ξεπεράσει την δυσκολία ανάγνωσης λόγω μειωμένης όρασης. Θυμάμαι τα ίσια μαλλιά, τα κολλημένα, να του δίνουν την όψη ενός περίεργου μα και συνάμα άγιου ανθρώπου…
Παρατηρούσα ακριβώς δίπλα και τον Κοντογιώργη που είχε μανία να φτιάχνει κατσούνες και τέμπλες… Είχε γεμίσει ένα δωμάτιο κατσούνες. Μάλλον τροφοδοτούσε τότε όλο το χωριό. Χρήσιμος άνθρωπος ο Κοντογιώργης που κάποτε - κάποτε χρησίμευε και σαν ατραξιόν… Μέχρι που εξοντώθηκε κι αυτός…
Από κάτω ακριβώς ο Μανόλης ο Βηρίτης, ο τελευταίος κουρέας του χωριού να ακονίζει την φαλτσέτα του και να απαντά στα πειραχτικά αλλά πάντα καλοπροαίρετα αστεία των πελατών του…
Θυμούμαι μια φορά που έκοψε από αβλεψία στο ξύρισμα, κάποιον, ο οποίος το αντιμετώπισε με χιούμορ ρωτώντας τον καθώς τον πλήρωνε: «Κάνει Μανόλη να τρώω τώρα τσιγαριστά;»
Και βέβαια σε εκείνη τη γωνιά της πλατείας η Μαρία η Ταμπουρατζίνα, η πιο χαρακτηριστική φιγούρα τότε της πλατείας, με την βαριά εκφορά να ερευνά εξεταστικά με το βλέμμα της τα πάντα…
Και κάθε απόγευμα, κάπου εκεί στις έξι, μια νόστιμη καλοβαλμένη και περιποιημένη κυρία, ιδίως τα καλοκαιρινά απογεύματα που έκανε την βόλτα της με το αγέρωχο περπάτημά της και τα βλέμματα των ανδρών να πέφτουν πλαγίως πάνω της…
Θυμούμαι…
Πόσες εικόνες τέτοιες έρχονται στο μυαλό…

Αναύλοχος

Σημείωση Ιστολογίου: Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στις 16/6/2009 στο ιστολόγιό μας. Το αναδημοσιεύουμε με αφορμή το δημοσίευμα για τον Ευάγγελο Διαλυνά.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

"Ζωή, θάνατος και προσευχή στον Αναύλοχο" το θέμα της Dr.Gaignerot - Driessen στο Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών!

Τα σπίτια που φτιάχνονται στο Βραχάσι

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα τα παλιά χρόνια

Γειτόνεμα στην Καραπιδιά!

Ο Βραχασώτης ποιητής Μπαμπασομανώλης για τον αποκλεισμό του Νομού μας από τις Πανεπιστημιακές Σχολές!!!

Tα κατορθώματα της Ανεζίνας (Μπαξανεζίνα )

Ο Dr. Jan Driessen θα παρουσιάσει στην Αθήνα στις 20/11 το θέμα "Το κτίριο με την κεντρική αυλή στο Μινωικό Σίσι - Νέες Ανασκαφές"

Το NATURA 2000 για το Σελλινάρι

Η αποικία, ο μόλος και οι δημόσιες σχέσεις...