Αναπολώντας...


Στη φωτογραφία διακρίνεται αριστερά το πρώτο μαγαζί ο Φούρνος της Ανδρονίκης, και απέναντι κατά σειρά το σπίτι της Μαρίας της Ταμπουρατζίνας, το ανώγειο δίπλα του Ευάγγελου Διαλυνά και στο αμέσως επόμενο κτίσμα στο ανώγειο η αποθήκη του Κοντογιώργη. Ακριβώς από κάτω ήταν το Κουρείο του Μανόλη του Βηρίτη.

Μια βόλτα στο Βραχάσι του παρελθόντος είναι μια ανάσα ζωής για πολλούς…
Τους καβρουμάδες της Κρίνενας… 
Τα κουλούρια τα ζεστά που έβγαιναν πρωί απόγευμα με την πανιέρα σε όλες τις γωνιές του χωριού…
Θυμάμαι κάποτε το εξοχικό στην οπίσω βρύση, του Γιωργάκη…
Τι απίστευτος καφενές…
Έκανες μια βόλτα και καθόσουν στην αυλή κάτω από τον παχύ ίσκιο και απολάμβανες ένα καφεδάκι, ο θεός να το κάνει καφεδάκι, μια πορτοκολάδα, ή μια ζελίτα Φλωράλ...
Και έβλεπες τα κορίτσια να βολτάρουν προς τη στροφή στο Δάνειο και αν ήσουν τυχερός άλλαζες και καμιά κλεφτή ματιά με κάποιο από αυτά…
Αλλά και στην πλατεία όταν καθόσουνα στο μπαλκόνι της Ελενάρας και έβλεπες το Βραχάσι αμφιθεατρικά, σε κάποιες ταράτσες κάποια κορίτσια και κοπελιές αντάλλασσαν επίμονες παιγνιδιάρικες ματιές από μακριά…
Εκεί ήταν στρατηγικό το σημείο...
Η βίγλα των ερωτευμένων και των ανήσυχων νέων…
Από εκεί είχες επόπτευση και όλης της πλατείας…
Εκεί στην πλατεία μου έρχονται στο μυαλό κάτι απίστευτοι τύποι Βραχασωτών…
Ο Διαλυνάς, ένας άγιος άνθρωπος να διαβάζει στην ταράτσα του κάθε απόγευμα όταν έπεφτε ο ήλιος, ένα βιβλίο με τόση εμβρίθεια καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να ξεπεράσει τη δυσκολία ανάγνωσης λόγω μειωμένης όρασης. Θυμάμαι τα ίσια μαλλιά, τα κολλημένα, να του δίνουν την όψη ενός περίεργου μα και συνάμα άγιου ανθρώπου…
Παρατηρούσα ακριβώς δίπλα και τον Κοντογιώργη που είχε μανία να φτιάχνει κατσούνες και τέμπλες… Είχε γεμίσει ένα δωμάτιο κατσούνες. Μάλλον τροφοδοτούσε τότε όλο το χωριό. Χρήσιμος άνθρωπος ο Κοντογιώργης που κάποτε - κάποτε χρησίμευε και σαν ατραξιόν… Μέχρι που εξοντώθηκε κι αυτός…
Από κάτω ακριβώς ο Μανόλης ο Βηρίτης, ο τελευταίος κουρέας του χωριού να ακονίζει την φαλτσέτα του και να απαντά στα πειραχτικά αλλά πάντα καλοπροαίρετα αστεία των πελατών του…
Θυμούμαι μια φορά που έκοψε από αβλεψία στο ξύρισμα, κάποιον, ο οποίος το αντιμετώπισε με χιούμορ ρωτώντας τον καθώς τον πλήρωνε: «Κάνει Μανόλη να τρώω τώρα τσιγαριστά;»
Και βέβαια σε εκείνη τη γωνιά της πλατείας η Μαρία η Ταμπουρατζίνα, η πιο χαρακτηριστική φιγούρα τότε της πλατείας, με την βαριά εκφορά να ερευνά εξεταστικά με το βλέμμα της τα πάντα…
Και κάθε απόγευμα, κάπου εκεί στις έξι, μια νόστιμη καλοβαλμένη και περιποιημένη ανύπανδρη κυρία, ιδίως τα καλοκαιρινά απογεύματα που έκανε την βόλτα της με το αγέρωχο περπάτημά της και τα βλέμματα των ανδρών να πέφτουν πλαγίως πάνω της…
Θυμούμαι…
Πόσες εικόνες τέτοιες έρχονται στο μυαλό…

Αναύλοχος

Σημείωση Ιστολογίου: Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στις 16/6/2009 στο ιστολόγιό μας. 


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Στο Σίσι μια από τις μεγαλύτερες ανασκαφές στην Ελλάδα!

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα του 1994 στο καφενείο του Γιάννη τση Καλής...

Μια απάντηση σε όσους από «αναπτυξιακό οίστρο» έχουν ξεγράψει το Βραχάσι…

101 είδη πουλιών ενδημούσαν το 1995 στο φαράγγι στο Σελλινάρι αναφέρει μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη που έγινε στην Κοινότητα Βραχασίου!!!

Βραχάσι 12 Ιουλίου 1936: Θεμελιώθηκε η μεγάλη εκκλησία και τελέσθηκε μνημόσυνο για τον Οπλαρχηγό Κ. Σφακιανάκη, με αφορμή τη μεταφορά των οστών του στη γενέτειρά του

Πρόσκληση κάθε Τετάρτη του Ιουλίου για να επισκεφθούμε τον Αρχαιολογικό χώρο στο Σίσι!

5,5 klm στην περιοχή κάτω από το Σελλινάρι και στη Μίλατο ασφαλτοστρώνει ο Δήμος Αγίου Νικολάου. Πάνω από το Σελλινάρι όμως τίποτα!!!

Τα παιδιά του Γενικού Λυκείου Νεάπολης έγραψαν στίχους του Ερωτόκριτου σε τοίχους του Βραχασού και του Σισού!

Ένας αθλητής με καταγωγή και από Βραχάσι αγωνίζεται στην κατηγορία SUPERSPORT και έρχεται πρώτος!