Ιστορικά στοιχεία για την κατασκευή του Ιερού Ναού της Του Θεού Σοφίας




Αγαπητοί φίλοι του ιστολογίου

Παρακολουθώ το ιστολόγιό σας από τις αρχές του 2009 και θα ήθελα κι’ εγώ να σας συγχαρώ, για την προσπάθεια που καταβάλλετε, να ενημερώνετε τους απανταχού Bραχασώτες.
Είστε για μας ένα ανοιχτό παράθυρο, μέσα από το οποίο, μπορούμε να βλέπουμε το Βραχάσι από μακριά και να μαθαίνουμε τα όσα διαδραματίζονται εκεί.
Σας ευχόμαστε, να έχετε τη δύναμη να το κρατάτε ανοιχτό, αυτό το παράθυρο.
Με την αναφορά σας στο Μεγαλοπρεπή Ναό Της Του Θεού Σοφίας, δράττομαι της ευκαιρίας να πω κι’ εγώ μερικά πράγματα, γι’ αυτό το μεγαλούργημα του Βραχασίου, γι’ αυτό το μοναδικό μνημείο, που τελευταία αναδείχτηκε σε ένα πραγματικό κομψοτέχνημα με την ανάδειξη της πέτρας και τις διάφορες προσθήκες(αγιογραφίες, καθίσματα πολυελαίους, χαλιά κ.λ.π.).



Πράγματι είναι πολύ όμορφη και ζεστή εκκλησία, όπως την χαρακτηρίσατε και αξίζουν συγχαρητήρια σ’ εκείνους που συνέβαλαν, στην επιτυχία αυτού του αποτελέσματος.



Επιβάλλεται όμως κάποτε, να γίνει και αναφορά σ’ εκείνους, που είχαν την πρωτοβουλία, να οικοδομήσουν αυτό το μοναδικό έργο στο Βραχάσι, οι οποίοι ξεχάστηκαν και κανείς δεν αναφέρεται σ’ αυτούς.
Επιτρέψτε μου λοιπόν, να δώσω μερικά ιστορικά στοιχεία, που αφορούν στην κατασκευή αυτού του Ναού.
Η θεμελίωσή του έγινε το 1936 επί Ενοριακής Επιτροπείας Αριστ. Βουρλάκη, καθηγητού φιλολόγου, διευθύνοντος του έργου, του οποίου ήταν η ιδέα της κατασκευής μιας μεγάλης εκκλησίας στο Βραχάσι, και μελών του εκκλ.συμβουλίου, παπά Νικ.Ροβίθη, Γ.Βουργούρη, Ι.Σ. Σπανάκη, Ν.Γ.Μαρκάκη και Γ.Χ.Φθενού.
Οι εργασίες διαμορφώσεως του χώρου και η έναρξη της οικοδόμησης, ξεκινούν με αργούς ρυθμούς, λόγω των πενιχρών εσόδων και η τοιχοποιία σταματά μέχρι το μισό ύψος της οικοδομής, ίσως και πιο κάτω.
Έτσι μισοχτισμένη τη θυμόμαστε εμείς οι παλιοί για αρκετά χρόνια.
Το Σελλινάρι, δεν έχει ακόμα αξιοποιηθεί και δε μπορεί να προχωρήσει το έργο της εκκλησίας.
Οι εισπράξεις από το Σελλινάρι, σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία του Αριστ.Βουρλάκη, το 1935 είναι γύρω στις 40.000 δρχ. για να φθάσουν το 1950, μέσα σε 15 χρόνια, περί τις 450000 δρχ. σε εποχή που τα χρήματα είχαν πραγματική αξία. Η αύξηση αυτή των εσόδων του Σελλιναριού, τα οποία έκτοτε βοήθησαν στην αποπεράτωση της εκκλησίας στο Βραχάσι, δεν ήταν τυχαία.
Κατεβλήθη μια μεγάλη προσπάθεια για την αξιοποίηση του Σελλιναριού από τα κατά καιρούς εκκλησιαστικά συμβούλια, αλλά περισσότερο από τον Αριστ.Βουρλάκη, ο οποίος συνεχώς μετείχε σε αυτά.
Για το πως έγινε γνωστός ο Αγ.Γεώργιος, ο θαυματουργός και από πότε αρχίζει να γίνεται το πανηγύρι, υπάρχουν στοιχεία στα οποία όμως δεν είναι εύκολο να αναφερθούμε εδώ. Εκείνο πού πρέπει να γίνει γνωστό είναι ότι η αξιοποίηση του Σελλιναριού και η μεγάλη συρροή του κόσμου στον Άγιο και το πανηγύρι αρχίζει μετά την κατοχή.
Δημιουργείται μια μεγάλη πλατεία με άσφαλτο, στο χώρο πριν τα σκαλιά που οδηγούν στην εκκλησία, με παρτέρια από τα η μια και την άλλη της πλευρά με καλλωπιστικά δένδρα και λουλούδια, χτίζεται ένα τουριστικό περίπτερο στην νότια πλευρά της πλατείας, που αποτελεί ένα χώρο για την εξυπηρέτηση των προσκυνητών, χτίζονται κελιά προς το δυτικό μέρος της εκκλησίας, για τις ανάγκες του εκκλησιαστικού συμβουλίου και ως κατάλυμα μιας καλόγριας την οποία προσέλαβε το εκκλησιαστικό συμβούλιο για τη φροντίδα του χώρου και τις ανάγκες της εκκλησίας, γίνεται δενδροφύτευση στον εγγύς αλλά και τον ευρύτερο χώρο της εκκλησίας με μαθητές που φέρνει ο Αριστ.Βουρλάκης από το γυμνάσιο Νεαπόλεως και αυτό το θυμούνται οι μαθητές Βραχασώτες εκείνης της περιόδου.
Τότε εκδίδεται και ένα φυλλάδιο από τον Αριστείδη Βουρλάκη «Το Ιερό Προσκύνημα Σεληναρίου» με στοιχεία για τον Άγιο που συνέλεξε από την παράδοση, για θαύματα και περιστατικά που εδιηγούντο οι Βραχασώτες.

Το φυλλάδιο εκδόθηκε με χρήματα της εκκλησίας και διενέμετο δωρεάν στους προσκυνητές και πανηγυριώτες.
Ο Άγ.Γεώργιος ο Σελλιναριώτης γίνεται πια γνωστός ακόμα και ως τα πέρατα της Κρήτης, και συρρέει κόσμος για να προσκυνήσει τη χάρη του στο πανηγύρι κάθε χρόνο. Κανένα λεωφορείο της γραμμής, φορτηγό ή ΙΧ, λιγοστά βέβαια την εποχή εκείνη, δεν περνά χωρίς να σταματήσει για να ανάψουν οι επιβάτες το κερί τους.
Τότε αρχίζει να ανεβαίνει και η τοιχοποιία στο Ναό της του Θεού Σοφίας στο Βραχάσι, να ολοκληρώνεται το έργο και να γίνονται τα εγκαίνιά του το 1956.



Τότε όμως αρχίζουν και οι οφθαλμοί του Δημητρίου, του μητροπολίτη Πέτρας,να στρέφονται πονηρά προς το Σελλινάρι.
Οι αρχές και οι κάτοικοι του Βραχασίου αιφνιδιάζονται όταν μαθαίνουν ότι η Ιερά Σύνοδος της εκκλησίας της Κρήτης, αποφάσισε κατόπιν προτάσεως του Δημητρίου, να μετατραπεί ο Ιερός Ναός Αγ.Γεωργίου Σελλιναρίου σε ανδρώα μονή Επισκοπής Πέτρας.
Τότε αρχίζει και ο αγώνας των Βραχασωτών για την επανάκτηση του Σελλιναριού, ο οποίος αγώνας τελικά απέβει επί ματέω.
Βέβαια ένας τέτοιος αγώνας, δεν μπορούσε να έχει τη σημερινή μορφή με κλείσιμο τούνελ κ.λ.π.
Οι αγώνες τότε γινόταν μόνο με έγγραφες διαμαρτυρίες του τύπου΄΄Προς τον Εξοχώτατον Υπουργόν Εθνικής Παιδείας κ.λ.π.΄΄ έπεται η διαμαρτυρία και στο τέλος ΄΄Μετά εξαιρέτου τιμής και σεβασμού, το κοινοτικό συμβούλιο Βραχασίου.΄΄
Σώζονται αυτά τα έγγραφα σε φάκελο του Αριστ.Βουρλάκη υπό τον τίτλο: ΄΄Αλληλογραφία Αφορώσα την Αρπαγήν του Σελιναρίου από τον Δεσπότην΄΄
Ο φάκελος αυτός είναι ιστορικός γιατί μέσα από τά έγγραφα, της Κοινότητας προς το Υπουργείο, του Υπουργείου προς την Κοινότητα, της επιτροπής αγώνα πού είχε συσταθεί στην Αθήνα προς το Υπουργείο, αλλά και επιστολές του Ελευθερίου Πλατάκη προς τον Δεσπότη και τον Αριστ.Βουρλάκη, καθώς και πολλές άλλες επιστολές και έγγραφα, υπάρχουν μέσα σ’ αυτό το φάκελο, τον οποίο ευχαρίστως διαθέτω σε όποιον θέλει να τον πάρει και να τον μελετήσει.
Παρεμπιπτόντως εδώ επιθυμώ να αναφερθώ σε φήμες, που κυκλοφορούν στα καφενεία του χωριού, ότι ο Αριστ.Βουρλάκης «πούλησε» το Σελλινάρι στο Δεσπότη !!!
Δύο χρονολογίες αποδεικνύουν αυτά ως αβάσιμα.
Η πρώτη είναι η απόσπαση του Αριστ.Βουρλάκη σε γυμνάσιο Αθηνών στις 24/9/1958(υπάρχει το σχετικό έγγραφο) λόγω συμμετοχής του στο συμβούλιο της Ο.Λ.Μ.Ε. και η δεύτερη, η 18/10/61, δηλ.τρία χρόνια μετά, η ημερομηνία έκδοσης της απόφασης του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων βάσει της οποίας το Σελλινάρι περιέρχεται στη Μητρόπολη Πέτρας.
Κατά συνέπεια κανένας δε μπορεί να του επισυνάπτει τέτοια κατηγορία. Αυτά διαδίδονται ακόμα και σήμερα από κάποιους απογόνους, γνωστών ζηλοφθόνων Βραχασωτών οι οποίοι την εποχή εκείνη τον πολεμούσαν όπως δυστυχώς τέτοιοι υπάρχουν και σήμερα στο Βραχάσι και εμποδίζουν αυτούς πού έχουν όρεξη και δυνάμεις και δυνατότητες να προσφέρουν.
Αναφέρθηκα στον άνθρωπο αυτό,γιατί λόγω της σχέσης μου με εκείνον είμαι σε θέση να γνωρίζω, πόσο ασχολήθηκε με το Σελλινάρι με τις εκκλησίες γενικά του χωριού, με την ανέγερση του σχολείου, πού χρησιμοποιεί η κοινότητα σήμερα, με την τοποθέτηση της προτομής του Κωνστ/νου Σφακιανάκη πού κοσμεί την πλατεία του χωριού. Δική του ήταν η ιδέα και η πρωτοβουλία της υλοποίησης, με σύστασης ερανικής επιτροπής και ευρέσεως του καλλιτέχνη γλύπτη για να την κατασκευάσει.
Πολλά θα μπορούσα ακόμα να αναφέρω γι’αυτόν τον άνθρωπο αλλά δεν το κάνω δι’ ευνοήτους λόγους.
Ζητώ συγνώμη αν σας κούρασα, αλλά νομίζω ότι έπρεπε να λεχθούν αυτά.
Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και σας στέλνω τους εγκάρδιους χαιρετισμούς μου.
Τίτος Βουρλάκης

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ