Ο κύκλος στο σταυροδρόμι...


Ο νερόμυλος στον ποταμό στέκει αγέρωχος με τα απομεινάρια του και στο βάθος η εκκλησία του Αγίου Πέτρου... 

Αφήνω τα παράλια και στρέφω τη σκέψη μου και την πορεία μου στην ενδοχώρα...
Αλλά δεν ήθελα να μείνω εκεί...Γιατί αυτό είναι το πιο μεγάλο και το πιο σπουδαίο.
Μια πορεία στα ενδότερα μιας πατρίδας που μένει ατόφια και ζωντανή παρά τις πληγές...
Οι δρόμοι κακοτράχαλοι μα εγώ ανηφορίζω...
Η ανηφόρα μεγάλη...
Η φύση όμως με αποζημιώνει...
Ο πρώτος νερόμυλος στον ποταμό στέκει αγέρωχος με τα απομεινάρια του και μετά η εκκλησία του Αγίου Πέτρου...
Είμαι ακόμη χαμηλά...
Αλλά ανεβαίνω πιο ψηλά και αρχίζω να βλέπω το Βραχάσι από απέναντι...



Το χωριό σε μια πλαγιά που μένει ακίνητο εδώ και δεκαετίες... Πετρωμένο και ακίνητο αγκαλιά με τους βράχους...
Οι όγκοι της Μεγάλης Εκκλησίας στη μια άκρη και στην άλλη το παλιό σχολειό, το ερειπωμένο σχολειό, μου τραβούν αμέσως την προσοχή.
Ψάχνω σημάδια να προσανατολιστώ...
Ανατολή και δύση σου φαίνεται, μα ξεγελιέται το μάτι.
Είναι ο Νότος και ο Βοριάς που έχουν δυο σημεία αναφοράς, σκέφτομαι...
Δίπλα στις πηγές που έγιναν η αιτία να κατοικηθεί ο τόπος μας...
Από πάνω σχεδόν να γέρνει προστατευτικά ο Αναύλοχος και ο ορεινός όγκος του Κεντουγκλά...
Ήδη, έχω φτάσει στον Άγιο Δημήτρη...
Αλαφιασμένος από την ανηφόρα.
Βλέπετε πήρα ανάποδα το δρόμο...
Είναι σαν τη ζωή που όταν την παλεύεις από τα χαμηλά για να ανέβεις λίγο ψηλότερα, συναντάς δυσκολίες και ανηφόρες και κουράζεσαι...
Κάθισα σε μια πέτρα στην αυλή της εκκκλησίας και συνήλθα λίγο, μα μετά μου ήρθε μια αναπάντεχη ιδέα...
Να ανέβω ακόμη πιο ψηλά...
Έστριψα δεξιά από το αμπέλι του Κλημαντή και κατευθύνθηκα στον Άγιο Γιώργη το Βραχασώτη...



Περπάτησα προς το παλιό καββούσι, ήπια νερό και μετά συνέχισα προς τα πάνω....
Ήταν ακόμη πρωί και ο καιρός ευχάριστος...
Συνέχισα να ανεβαίνω μέχρι που έφτασα στη διχάλα...
Σ΄αυτό το σταυροδρόμι που συναντιώνται οι δρόμοι της ψυχής και του μυαλού...
Εκεί που φαίνονται η δύση και η ανατολή, σχεδόν όλη η Κρήτη!!!



Έτσι μου φάνηκε...
Μοναδικό σημείο...
Ψηλά και ανάδια η ψυχή βλέπει μακριά, σκέφτομαι...
"Βλέπει" πόσο μικροί είμαστε τελικά για να πληγώνουμε ένα τόσο όμορφο κόσμο...
Βλέπει πόσο ξεκάθαρα είναι τα πράγματα και πόσο μηδαμινοί οι άνθρωποι...
Θέ μου πόσο μεγάλη είναι η Κρήτη, σκέφτηκα...
Θέ μου πόσο όμορφο είναι το χωριό μου!!!


Μέσα στις σκέψεις αυτές θυμήθηκα το μύθο πως σε ένα σταυροδρόμι σαν κι αυτό, κάποτε ένας λυράρης έμεινε τη νύχτα μέσα σε ένα κύκλο που είχε χαράξει με μια πέτρα.
Ένα κύκλο σαν όριο που δεν έπρεπε να διαβεί όταν θα έρχονταν τα ξωτικά να τον φοβίσουν...
Και όταν σκοτείνιασε και το φεγγάρι βγήκε ψηλά καθάριο και πελώριο στην πλήρη γέμωσή του, και ήρθαν τα ξωτικά να τον τρομάξουν με τις κραυγές και τον παράξενο χορό που έστησαν γύρω από τον κύκλο, εκείνος συνέχιζε να παίζει τη λύρα του....
Αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό...
Ήξερε πως για να γίνει καλός λυράρης έπρεπε να κόψει και κάτι από το σώμα του, να το πετάξει στα ξωτικά για να φύγουν...
Το τίμημα της επιτυχίας είναι πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μας. Έτσι δεν είναι;
Έκοψε το ένα δάχτυλο του ποδιού του και μόνο τότε έφυγαν τα ξωτικά αφήνοντάς τον τραυματισμένο αλλά με τις αντοχές ακέραιες και την τέχνη του λυράρη πληρωμένη με το σώμα του....
Κάπως έτσι σκέφτηκα εκεί ψηλά και αδιόρατα με το παπούτσι μου έκανα ένα κύκλο γύρω μου στο μέσο του μονοπατιού στο νοητό σταυροδρόμι που διάβαινα...
Μένει το τίμημα λέω στον εαυτό μου...
Αλλά το τίμημα το είχα ήδη πληρώσει χάνοντας λίγο από την ψυχή και λίγο από το σώμα μου στην προσπάθεια να αντέξω τα λογής λογής ξωτικά που χόρεψαν σε ένα παράξενο χoρό όλη αυτή τη "νύχτα" που πέρασε και περνάει ο τόπος...
Και το βλέπω ξεκάθαρα πια...
Η "αυγή" είναι κοντά και μπορεί ο πόνος ακόμη να είναι μεγάλος, αλλά ο "Λυράρης" είναι έτοιμος πια να παίξει το σκοπό που θα τον ολοκληρώσει ως Πολίτη...
Να κατακτήσεις να είσαι Πολίτης ενός κόσμου που δεν έχει σύνορα και όρια!
Σαν κι αυτό που είδα από δώ ψηλα...
Σιγά σιγά άρχιζα να κατεβαίνω...
Ήταν πλέον απόγευμα...


Άφησα πίσω μου τη Σελένα, το Αζιλακόπλαγο και την Κολόκυθα και κατέβηκα στον Άη Γιώργη...
Έκανα το σταυρό μου και προχώρησα..
Ψηλά στο κυπαρίσι ένα πουλί βάραινε την κορυφή και πέταξε μακρυά...
Ο ήχος του τοπίου εξαίσια φυσικός και λιτός...
Σα να σε ευχαριστούσε που πέρασες μαζί του μια ολόκληρη μέρα...
Πήρα βαθιές ανάσες και προχώρησα στο δρόμο της επιστροφής, που δεν ήταν όμως η ίδιος με τον ανήφορο του πρωινού...
Δεν είχε πια την αγριάδα η πέτρα και οι απότομες πλαγιές των βουνών...
Ήταν σαν να μυήθηκα σ' ένα ιερό μυστήριο που μου 'βαλε πιο βαθιά μέσα μου τον τόπο μου για να τον ακούω και να τον καταλαβαίνω.
Ήμουν πιο πλήρης τώρα και πιο αισιόδοξος.
Και πλέον ένα με τον τόπο, μέσα μου, βαθιά μέσα μου...

"νβ"

Πρώτη δημοσίευση Ιανουάριος 2010
9 σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Ο πολύχρωμος γάμος στο Σίσι κόστισε 1 εκατ. δολάρια

Οι τέσσερις ναυαγοί σφουγγαράδες από την Κάλυμνο στο Σίσι

Πρόταση βόμβα! Αεροδρόμιο στο Σίσι!

Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην Κνωσσό, στη Φαιστό, στα Μάλια και στο Σίσι και ο Μύθος του Λαβύρινθου

Πρόσκληση κάθε Τετάρτη του Ιουλίου για να επισκεφθούμε τον Αρχαιολογικό χώρο στο Σίσι!

H Σφίγγα του Αναύλοχου!!

Τέσσερα γεροντάκια στο καφενείο...

Το Σελλινάρι πριν μισό αιώνα περίπου με τη φωτογραφική μηχανή ενός Αμερικανού...

«Χρέος, υπερηφάνεια, πίκρα, παράπονο, συγκίνηση!!»

Emile-Honoré Destelle καταγράφει στο ημερολόγιό του την επίσκεψή του στο Βραχάσι περί τα 1900!!!