Ο κύκλος στο σταυροδρόμι...


Ο νερόμυλος στον ποταμό στέκει αγέρωχος με τα απομεινάρια του και στο βάθος η εκκλησία του Αγίου Πέτρου... 

Αφήνω τα παράλια και στρέφω τη σκέψη μου και την πορεία μου στην ενδοχώρα...
Αλλά δεν ήθελα να μείνω εκεί...Γιατί αυτό είναι το πιο μεγάλο και το πιο σπουδαίο.
Μια πορεία στα ενδότερα μιας πατρίδας που μένει ατόφια και ζωντανή παρά τις πληγές...
Οι δρόμοι κακοτράχαλοι μα εγώ ανηφορίζω...
Η ανηφόρα μεγάλη...
Η φύση όμως με αποζημιώνει...
Ο πρώτος νερόμυλος στον ποταμό στέκει αγέρωχος με τα απομεινάρια του και μετά η εκκλησία του Αγίου Πέτρου...
Είμαι ακόμη χαμηλά...
Αλλά ανεβαίνω πιο ψηλά και αρχίζω να βλέπω το Βραχάσι από απέναντι...



Το χωριό σε μια πλαγιά που μένει ακίνητο εδώ και δεκαετίες... Πετρωμένο και ακίνητο αγκαλιά με τους βράχους...
Οι όγκοι της Μεγάλης Εκκλησίας στη μια άκρη και στην άλλη το παλιό σχολειό, το ερειπωμένο σχολειό, μου τραβούν αμέσως την προσοχή.
Ψάχνω σημάδια να προσανατολιστώ...
Ανατολή και δύση σου φαίνεται, μα ξεγελιέται το μάτι.
Είναι ο Νότος και ο Βοριάς που έχουν δυο σημεία αναφοράς, σκέφτομαι...
Δίπλα στις πηγές που έγιναν η αιτία να κατοικηθεί ο τόπος μας...
Από πάνω σχεδόν να γέρνει προστατευτικά ο Αναύλοχος και ο ορεινός όγκος του Κεντουγκλά...
Ήδη, έχω φτάσει στον Άγιο Δημήτρη...
Αλαφιασμένος από την ανηφόρα.
Βλέπετε πήρα ανάποδα το δρόμο...
Είναι σαν τη ζωή που όταν την παλεύεις από τα χαμηλά για να ανέβεις λίγο ψηλότερα, συναντάς δυσκολίες και ανηφόρες και κουράζεσαι...
Κάθισα σε μια πέτρα στην αυλή της εκκκλησίας και συνήλθα λίγο, μα μετά μου ήρθε μια αναπάντεχη ιδέα...
Να ανέβω ακόμη πιο ψηλά...
Έστριψα δεξιά από το αμπέλι του Κλημαντή και κατευθύνθηκα στον Άγιο Γιώργη το Βραχασώτη...



Περπάτησα προς το παλιό καββούσι, ήπια νερό και μετά συνέχισα προς τα πάνω....
Ήταν ακόμη πρωί και ο καιρός ευχάριστος...
Συνέχισα να ανεβαίνω μέχρι που έφτασα στη διχάλα...
Σ΄αυτό το σταυροδρόμι που συναντιώνται οι δρόμοι της ψυχής και του μυαλού...
Εκεί που φαίνονται η δύση και η ανατολή, σχεδόν όλη η Κρήτη!!!



Έτσι μου φάνηκε...
Μοναδικό σημείο...
Ψηλά και ανάδια η ψυχή βλέπει μακριά, σκέφτομαι...
"Βλέπει" πόσο μικροί είμαστε τελικά για να πληγώνουμε ένα τόσο όμορφο κόσμο...
Βλέπει πόσο ξεκάθαρα είναι τα πράγματα και πόσο μηδαμινοί οι άνθρωποι...
Θέ μου πόσο μεγάλη είναι η Κρήτη, σκέφτηκα...
Θέ μου πόσο όμορφο είναι το χωριό μου!!!


Μέσα στις σκέψεις αυτές θυμήθηκα το μύθο πως σε ένα σταυροδρόμι σαν κι αυτό, κάποτε ένας λυράρης έμεινε τη νύχτα μέσα σε ένα κύκλο που είχε χαράξει με μια πέτρα.
Ένα κύκλο σαν όριο που δεν έπρεπε να διαβεί όταν θα έρχονταν τα ξωτικά να τον φοβίσουν...
Και όταν σκοτείνιασε και το φεγγάρι βγήκε ψηλά καθάριο και πελώριο στην πλήρη γέμωσή του, και ήρθαν τα ξωτικά να τον τρομάξουν με τις κραυγές και τον παράξενο χορό που έστησαν γύρω από τον κύκλο, εκείνος συνέχιζε να παίζει τη λύρα του....
Αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό...
Ήξερε πως για να γίνει καλός λυράρης έπρεπε να κόψει και κάτι από το σώμα του, να το πετάξει στα ξωτικά για να φύγουν...
Το τίμημα της επιτυχίας είναι πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μας. Έτσι δεν είναι;
Έκοψε το ένα δάχτυλο του ποδιού του και μόνο τότε έφυγαν τα ξωτικά αφήνοντάς τον τραυματισμένο αλλά με τις αντοχές ακέραιες και την τέχνη του λυράρη πληρωμένη με το σώμα του....
Κάπως έτσι σκέφτηκα εκεί ψηλά και αδιόρατα με το παπούτσι μου έκανα ένα κύκλο γύρω μου στο μέσο του μονοπατιού στο νοητό σταυροδρόμι που διάβαινα...
Μένει το τίμημα λέω στον εαυτό μου...
Αλλά το τίμημα το είχα ήδη πληρώσει χάνοντας λίγο από την ψυχή και λίγο από το σώμα μου στην προσπάθεια να αντέξω τα λογής λογής ξωτικά που χόρεψαν σε ένα παράξενο χoρό όλη αυτή τη "νύχτα" που πέρασε και περνάει ο τόπος...
Και το βλέπω ξεκάθαρα πια...
Η "αυγή" είναι κοντά και μπορεί ο πόνος ακόμη να είναι μεγάλος, αλλά ο "Λυράρης" είναι έτοιμος πια να παίξει το σκοπό που θα τον ολοκληρώσει ως Πολίτη...
Να κατακτήσεις να είσαι Πολίτης ενός κόσμου που δεν έχει σύνορα και όρια!
Σαν κι αυτό που είδα από δώ ψηλα...
Σιγά σιγά άρχιζα να κατεβαίνω...
Ήταν πλέον απόγευμα...


Άφησα πίσω μου τη Σελένα, το Αζιλακόπλαγο και την Κολόκυθα και κατέβηκα στον Άη Γιώργη...
Έκανα το σταυρό μου και προχώρησα..
Ψηλά στο κυπαρίσι ένα πουλί βάραινε την κορυφή και πέταξε μακρυά...
Ο ήχος του τοπίου εξαίσια φυσικός και λιτός...
Σα να σε ευχαριστούσε που πέρασες μαζί του μια ολόκληρη μέρα...
Πήρα βαθιές ανάσες και προχώρησα στο δρόμο της επιστροφής, που δεν ήταν όμως η ίδιος με τον ανήφορο του πρωινού...
Δεν είχε πια την αγριάδα η πέτρα και οι απότομες πλαγιές των βουνών...
Ήταν σαν να μυήθηκα σ' ένα ιερό μυστήριο που μου 'βαλε πιο βαθιά μέσα μου τον τόπο μου για να τον ακούω και να τον καταλαβαίνω.
Ήμουν πιο πλήρης τώρα και πιο αισιόδοξος.
Και πλέον ένα με τον τόπο, μέσα μου, βαθιά μέσα μου...

"νβ"

Πρώτη δημοσίευση Ιανουάριος 2010

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
...Τελειο!!!!!!!!!!ποιημα...!!!!
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Διαβάζοντας όσα έγραψες "άγνωστε" οδοιπόρε είδα κάτι και από τη δική μου τη ζωή.
Δεν ξέρω τι σε κάνει να γράφεις έτσι εδώ. Εδώ που ακούγονται ακόμη οι άναρθρες φωνές μιας κοινωνίας που δεν ανασαίνει πια εύκολα...
Όποιος κι αν είσαι όμως σε ευαριστώ γιατί αυτή η γραφή μας χάρισε ενατένιση και ελευθερία στο βλέμμα...
Μας χάρισε τα υψηλά που μέχρι σήμερα ίσως δεν τα αξιολογούσαμε ως σημαντικά...
Και μας προσγείωσε με τη λιτότητα των ήχων του τοπίου.
Πολύ γλυκό και πολύ τρυφερό ήταν το άγγιγμά σου φίλε μου στον τόπο σου. Στον τόπο μας...
Ένα άγγιγμα που έχει σίγουρα ανάγκη ο τόπος και οι άνθρωποί του...
Ίσως πολύ περισσότερο από ποτέ.
Και επειδή αυτή τη γλώσσα λίγοι μπορούν να την μιλήσουν ξέρω πως κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα θα μας την φανερώσεις πιο πολύ.
Την περιμένουμε φίλε μου.
Την περιμένουμε!

Ο Φίλος σου
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Από τα καλά κείμενα που διαβάσαμε στο Ιστολόγιο.
Νοσταλγικό, αυτοβιογραφικό αλλά και με δυνατές λεξικόνες.
Που υπάρχουν άραγε αυτοί οι Βραχασώτες που γράφουν έτσι;
Που είναι;

ΚΔ
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Βολτάρισα μαζί σου φίλε στα υψίπεδα της ψυχής. Και είδα τους ίδιους τόπους.
Μα γύρισα και δεν είχα πάρει τόσα όσα εσύ.
Μα τώρα που σε διάβασα κατάλαβα πως κάποιοι είναι ξεχωριστοί. Μοναδικοί και ξεχωριστοί!
Να ΄σαι καλά!
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Έγραψε...
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Μια ωραία περιγραφή,ένα μικρό οδοιπορικό.
Θάλεγα πως σε ακολούθησα νοερά μα είναι ψέμα.Γιατί εσύ εκεί στα ψηλά τοπία του τόπου μας γέμισες το νου και τη καρδιά σου με νάματα.Κι εγώ από εδω που κάθομαι κλεισμένος σε μια πόλη-θεριό,δε μπορώ να πω πως σε ακολουθώ ,ούτε νοερά.Θα ήμουν χαρούμενος,αν τα μικρά οδοιπορικά σου είχαν συνέχεια,εμπλουτισμένα πάντα με τις ωραίες περιγραφές που δίνεις και αν ήταν εφικτό και με videos.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Φίλε να ξέρεις ότι δεν εισαι μόνος σ΄αυτό το οδοιπορικό της ψυχής μας !!! Θά είμαστε μαζί, δίπλα σου , συνοδοιπόροι σε όποια ανάταση της ψυχής και του μυαλού μας και αν χρειαστεί ...

"ΑΑΑ"
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Εγώ αυτό που μπορώ να κάνω τώρα
είναι να σου αφιερώσω αυτό το ισπανικό τραγουδάκι.Θυμάσαι που το τραγουδούσαν οι μαμάδες μας,όταν ήταν στενοχωρημένες?
Να σου θυμίσω τα λόγια.

Qanto calienta el sol a qui la playa
Siento tu cuerpo vibrar cerca de mi
Es tu palpitar es tu cara es tu pelo
Son tus besos me astremerzco
Quanto calienta el sol

Quanto calienta el sol a qui la playa
Siento tu cuerpo vibrar cerca de mi
Es tu palpitar tu recuerdo mi locoura
mi delirio me astremerzco
Quanto calienta el sol
Ω!Ω!Ω!Ω!Ω!Ω!Ω!Ω!Ω!Ω!
Quanto calienta el sol
Ο χρήστης ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΛΑΧΟΣ είπε…
Αυτό το κείμενο επανέρχεται εκ νέου... Για πολλούς λόγους...

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα τα παλιά χρόνια

"Ζωή, θάνατος και προσευχή στον Αναύλοχο" το θέμα της Dr.Gaignerot - Driessen στο Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών!

Tα κατορθώματα της Ανεζίνας (Μπαξανεζίνα )

Αρχίζουν μαθήματα Γερμανικών στον Π.Σ. "Ο ΑΝΑΥΛΟΧΟΣ΄"

Ο Dr. Jan Driessen θα παρουσιάσει στην Αθήνα στις 20/11 το θέμα "Το κτίριο με την κεντρική αυλή στο Μινωικό Σίσι - Νέες Ανασκαφές"

Η μεγάλη ξηρασία

Ένα τραγούδι για τον Κων. Σφακιανάκη του Νικ. Κυπριγιώτη που αναφέρεται ως εμπειρικός θεραπευτής και μάγος(!!!) από τον Μ. Πυτικάκη

Η Μάχη στο Σελλινάρι 25 Νοεμβρίου 1827. Άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τόπου μας

Γειτόνεμα στην Καραπιδιά!