"Αφήστε με" του Μανώλη Διπλαράκη



"Αφήστε με να περπατήσω..."

Έτσι ξεκινάει η ποιητική συλλογή του συντοπίτη μου Μανώλη Γ. Διπλαράκη "Αφήστε με".
Ένα βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου από τον καλό μου φίλο Μιχάλη(ευτυχώς υπάρχουν οι φίλοι που δεν σ΄ αφήνουν να αποκοπείς από τον τόπο σου).
Τον Μανώλη έχω αρκετά χρόνια να τον δω. Και ήταν ευχάριστη έκπληξη η συνάντησή μου με τις σκέψεις του, στις σελίδες του βιβλίου του...
Δεν θα μιλήσω ως ειδικός.
Την ποίηση, άλλωστε, την αντιμετωπίζω πολύ προσωπικά και μέσα από τους στίχους και τις λέξεις δίνω πάντα τη δική μου ερμηνεία...
Μια ερμηνεία που ίσως δεν αγγίζει την ολότητα των αισθημάτων και των νοημάτων που ο ίδιος ο δημιουργός δίνει...
Διαβάζοντας ποίηση είναι σαν να βλέπεις μέσα από μια χαραμάδα στην ψυχή του δημιουργού...
Και όπως φαίνεται ποτέ δεν μπορείς να τα δεις και να τα κατανοήσεις όλα όσα παρακινούν τις λέξεις να μπουν στο χαρτί και να ταξιδέψουν μέχρι εσένα...
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο δημιουργός είναι ένας αγαπητός συντοπίτης, που με ξάφνιασε με τη γραφή του.
Με ξάφνιασε γιατί καταλαβαίνω καλά πως είναι πολύ σπουδαίο να ξεκινάς από μια λευκή σελίδα και να γράφεις ένα βιβλίο, αποτυπώνοντας τα βιώματα αλλά και τις μύχιες και ανολοκλήρωτες πλευρές της ζωής μας...
Με τη συστολή λοιπόν του αναγνώστη που απομονώθηκε σε ένα πολύβουο σαλόνι ενός πλοίου κατά την επιστροφή από την Κρήτη στην Αθήνα και με την φόρτιση που είχε γιατί δεν ήθελε να φύγει από ένα τόπο, όσο κι αν γνωρίζει ότι συνέχεια θα επιστρέφει, αρχίζω την ανάγνωση του βιβλίου του Μανώλη...
Κάθε σειρά, διαπιστώνω, είναι μια αυτοτελής βιωματική αφήγηση, ένα ταξίδι, από ένα τόπο που γνωρίζουμε καλά, στις γειτονιές ενός κόσμου παράξενου, ένα ταξίδι στον έρωτα, στην ψυχή και στα όνειρα ενός νέου που διαρκώς επιστρέφει...
Ταξίδι πάνω στο κύμα...
Ένα ταξίδι που το ζεις έντονα μέσα από τις λέξεις, με θάλασσες, ανέμους, παρέα με την Όστρια, την Ντραμουντάνα και το Ζέφυρο, ένα ταξίδι που ξεκίνησε αναζητώντας τις "γυναίκες που η ματιά τους πάει προς τα πάνω..."
Ένα ταξίδι που διαπιστώνεις ότι γίνεται σκληρό και συνθλίβει τις ελπίδες και τα όνειρα...
"Του λιμανιού σαν ζήσεις το μαγγάνι,
της νύχτας εύκολα γνωρίζεις το χαρμάνι..."

Αλλά η διαπίστωση δεν φτάνει. Όλα καταλήγουν σε μια άφευκτη φθορά...
"Είναι φθορά η σκουριά στη λαμαρίνα
κι ο χρόνος που ανελέητος σμιλεύει τις ρυτίδες..."

Εκεί ακριβώς σταμάτησα σε ένα στίχο για να διαπιστώσω το νόημα κάθε σιωπής:
"... Κάνει η σιωπή τα μάτια μου να κλαίνε
και να μη λένε ούτε μιλιά..."

Ο Μανώλης ονειρεύτηκε και όπως καταλαβαίνω συνεχίζει να ονειρεύεται, αν και γνωρίζει καλά πια πως "ήτανε τ΄όνειρο θεριό..."
Θυμάται παλιές φωνές...
Τα σοκάκια, τους ορθοστάτες, την αυλή, το μύλο, τους ανθρώπους που βρέθηκαν στην αυγή της ζωής του δίπλα του..
Περπατάει στην έρημο ξυπόλυτος, αναζητώντας τις αγάπες που από μικρός ζωγράφισε για να συναντήσει και "τη γυναίκα του ακριβώς και όχι του περίπου..."
Η Μαρία και τα παιγνίδια στην παιδική χαρά έγιναν στίχοι που γράφονται με όλη την τρυφερότητα ενός πατέρα που δεν διστάζει να φανερώσει τις αδυναμίες του...
Αλλά το ταξίδι συνεχίζεται με εναλλαγές σαν αυτές που κρύβει σε κάθε στροφή η ζωή...
Όνειρα, σιωπές, σκόρπιες ελπίδες, μικρά ταξίδια, αγρίμια που ζήλεψε γυμνά στο ξεροβόρι...
Είναι ήδη, πολύ αργά...
Αύριο θα πρέπει να πάω στη δουλειά σχεδόν κατευθείαν από το πλοίο...
Με συνεπήρε αυτό το βιβλίο...
Σίγουρα θα το ξαναπιάσω και θα το ξαναδιαβάσω...
Άλλωστε τα βιβλία είναι εκεί για να καταφεύγεις όποτε το έχεις ανάγκη...
Μια ανάγκη που γεννιέται κάθε φορά που στοχάζεσαι τον τόπο σου και τους ανθρώπους του...
Διαπίστωσα ότι έχω πολλά ακόμη να μάθω από τους συντοπίτες μου που μέσα σ΄αυτό τον ορυμαγδό της εποχής έχουν τη δύναμη και το κουράγιο να στοχάζονται και να αποτιμούν τη ζωή με τρόπο ποιητικό...
Μανώλη σ΄ευχαριστώ για το βιβλίο που μου χάρισες και θα θυμάμαι τον τελευταίο στίχο πριν κλείσω τις σελίδες του...
"...Δεν θα ξεχάσω τσι ζωής..."

Ν.Ι. Βλάχος



Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε στο χρονολόγιό μου στο fb και μεταφέρεται εδώ ως αναδημοσίευση.
Το Iστολόγιο καταγράφει, όσο μπορεί τις πνευματικές προσπάθειες των ανθρώπων του τόπου μας.
Δεν θα μπορούσε να λείπει από εδώ η βιβλιοπαρουσίαση αυτή.

Ο Μανώλης τότε απάντησε ως εξής:

Μανώλης Διπλαράκης:
Νίκο, Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Η κριτική σου στον ποιητικό μου λόγο με συγκίνησε.
Σού στέλνω και μια μικρή φωτογραφία:

"Σπασμένες πόρτες,
ανοιχτά παράθυρα,
μπαλκόνια με διψασμένες γλάστρες
και χορταριασμένες αυλές
σαν παληό ναρκοπέδιο.
Έτσι ζωγράφισε ο γυπαετός
με τα νύχια του
τις γειτονιές ενός μικρού χωριού
στο Ρούσσο Χαράκι."

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Καλή επιτυχία Μανόλη στα καθήκοντά σου ως Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Βραχασού

Η μεγάλη ξηρασία

Το τσουρί!

Ένα τραγούδι για τον Κων. Σφακιανάκη του Νικ. Κυπριγιώτη που αναφέρεται ως εμπειρικός θεραπευτής και μάγος(!!!) από τον Μ. Πυτικάκη

Η Μάχη στο Σελλινάρι 25 Νοεμβρίου 1827. Άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τόπου μας

Το ταξίδι στο παρελθόν του χωριού μας συνεχίζεται...

Από την κριθοκουλούρα στη σταρένια φρατζόλα και αργότερα στην χάσικη

Γ.Φθενάκης: "Αναβρασμός για τη χωροθέτηση μονάδας βιολογικού καθαρισμού."

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ;