«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΞΕ ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ…»

Του 
Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

Σπουδάζομε τους ανθρώπους στη Μονάδα Φροντίδος Ηλικιωμένων της Ενορίας μας και σήμερα, εορτή του Αγίου Παντελεήμονα προστάτη της Μονάδος, στεκόμαστε σιωπηλοί πάνω σ’ αυτό το καθολικό φαινόμενο των γηρατειών που κανείς δεν μπορεί φυσιολογικά να τ’ αποφύγει, πέρα από τ’ αναπάντεχα της ζωής, γι’  αυτό και ορισμένοι, που πρόφθασαν αυτή την ακροτελεύτια πτυχή του ανθρώπινου βίου, το θεωρούνε ευλογία και, συναντώντας κάποιο συνηλικιώτη τους, ανταλλάσουν την ευχαριστιακή ευχή: «δόξα τῷ Θεῷ ποὺ γεράσαμε!» 
    Βέβαια λυπούμεθα που αλλιώς είχαμε συλλάβει όλη αυτή την προσπάθεια της κοινωνικής προσφοράς της Εκκλησίας, η οποία τελικά, όπως αποδείχτηκε, ήταν έξω από τα δεδομένα της κοινωνίας μας. Εμείς την οραματιστήκαμε να λειτουργήσει ως κοινόβιο, μια αγκαλιά, μια οικογένεια κάτω από την στοργική πρόνοια του Θεού Πατέρα, με την ποιμαντική μέριμνα και λειτουργική ζωή της Ενορίας της Αγίας Τριάδος. Όμως, ο άνθρωπος φαίνεται πως προτιμά να υποφέρει και να άγχεται, βιώνοντας τον βρόγχο της μοναξιάς του παρά να απολαμβάνει τη χαρά της συντροφικότητος. Υπάρχουν άνθρωποι μοναχικοί, που γυρνάνε στους δρόμους ή περιμένουν κάποια επίσκεψη για να σπάσουν την μονοτονία τους κι όμως αρνούνται πεισματικά τη συγκατοίκηση με άλλους ανθρώπους ομοιοπαθείς, που είναι πρόθυμοι να μοιραστούνε μαζί τους το υπόλοιπο του ενθαδικού βίου τους, υπό την σκέπη και την ευλογία του Θεού. 
Παρά ταύτα, δόξα τῷ Θεῷ, οι άνθρωποι αυτοί που φιλοξενούνται στη Μονάδα, ο πιο μεγάλος 103 ετών, με τις ιδιαιτερότητές τους μας παρέχουν τη χαρά της προσφοράς και τη μελέτη του ανθρώπινου βίου στη συμπαθητική επέκτασή του προς τη δύση του. Παλαιότερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά: Στις πατριαρχικές – πυρηνικές οικογένειες ο άνθρωπος γερνούσε και πέθαινε στο σπίτι που γέννησε και μεγάλωσε τα παιδιά του, τριγυρισμένος από παιδιά και εγγόνια. Η μορφή αυτή της οικογένειας άλλαξε προ πολλού. Το κάθε παιδί μεγαλώνοντας δημιουργεί τη δική του οικογένεια και ζη στο δικό του σπίτι, που πολλές φορές βρίσκεται μακριά από το πατρικό. Σ’ αυτό συνετέλεσαν και διάφοροι λόγοι και προτροπές, που, επηρεασμένες από πείσματα και μικρότητες, αποδείχνουν  ασοφία τη λαϊκή θυμοσοφία, όπως: «το παιδί σου επάντρεψες, γείτονα το έκαμες», ἤ «πράγματα ασυμβίβαστα δεν κάνουνε στο σπίτι: δυό κούνελοι, δυό πετεινοί, και πεθερά με  νύφη»! Έτσι, σιγά-σιγά η αρχική πυρηνική οικογένεια διασπάστηκε κι εκείνοι που έμειναν μετέωροι είναι οι γονείς.  Η Εκκλησία είδε από την αρχή το φαινόμενο ως πρόβλημα και προσπάθησε να το αντιμετωπίσει. Μερίμνησε για τα γηρατειά και υπό την άμεση εποπτεία της ιδρύθηκαν οίκοι ευγηρίας, με ειδικό διακόνημα του γηροκόμου. Μεγάλοι δε Πατέρες, όπως ο Άγιος Βασίλειος με την Βασιλειάδα, ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων και πλείστοι άλλοι από των πρώτων χρόνων ως τις ημέρες μας μεριμνούν, όχι ότι συνευδοκούν στη διάσπαση της πρωταρχικής μορφής της οικογενείας, αλλά γιατί αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και με την ίδρυση τέτοιων κοινωφελών Ιδρυμάτων βοηθούν τις οικογένειες. Εκείνες που δεν μπορούν να φροντίσουν τους γονείς τους. Τὶ να πρωτοκοιτάξουν, τα παιδιά ή τους γονείς; η ζωή είναι αμείλικτη, θέλει τρέξιμο, τα προβλήματα αυξάνονται, η ζωή  δημιουργεί συνεχώς ανασφάλεια και άγχος. Η επίβλεψη σε καθημερινή βάση των γονέων, προπαντός όταν έχουν προβλήματα υγείας και χρήζουν πρόσθετης επιμέλειας, είναι ασφυκτική και εν πολλοίς αδύνατη. Η Εκκλησία καίτοι δεν είναι ιδρυματική, στα ιδρύματά της πρωταρχικό λόγο έχει η λειτουργική, θεραπευτική και παραμυθητική  ζωή και προετοιμασία του ανθρώπου για τη βίωση της εν Χριστώ σωτηρίας.
Όμως:  «Ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί /
 πέρασαν χάθηκαν τα όμορφα τα χρόνια / 
αγάπη γνήσια ζητάς με το κερί  /….  
είν’ όλα ψεύτικα κι ας φαίνονται αλήθεια /
 αγάπες βρίσκεις μοναχά στα παραμύθια…»! 
Κι ο μπάρμπα-Δημήτρης περιφέρεται σκεφτικός στους διαδρόμους του Ιδρύματος σιγοτραγουδώντας τους γνωστούς στίχους του Γούναρη. Ποὺ να βρεθεί σήμερα η γνήσια αγάπη  για τον παππού και την γιαγιά, που ξενοδούλευαν, και δεν γνώριζαν καματερή και σκόλη, για να μεγαλώσουν, να σπουδάσουν ν’ αποκαταστήσουν τα παιδιά τους; Τώρα τα παιδιά τους έχουν επωμισθεί τις ίδιες με αυτούς φροντίδες κι υποχρεώσεις και μάλιστα σε συνθήκες πολλαπλά δύσκολες. 
Και η αγάπη, κι ο σεβασμός θα βρίσκονται βαθιά κρυμμένα στα κατάβαθα ενός ανεξόφλητου χρέους, που θα γίνεται ενοχική τυραννία και βαθύς πόνος.  Κι αν πει κανείς για τα εγγόνια, τον χώρο του παραμυθιού και της γλυκιάς αφηγήσεως της γιαγιάς, την έχουν κλέψει ο Άρχοντας των δαχτυλιδιών και ο Χάρυ Πότερ!, αλλά και η μοντέρνα μαμά, που θέλει να τ’ αναθρέψει με μεθόδους νέας οικογενειακής αγωγής, με τις συμβουλές των ψυχολόγων! Συνεπώς, η παιδαγωγική των γιαγιάδων είναι περιττή. 
Σήμερα, εορτή του Αγίου Παντελεήμονος, προστάτη της Μονάδος, σκύβομε ευλαβικά στη μνήμη του  και παίρνομε ως άνθη από το συναξάρι της αγίας ζωής του, το παράδειγμα  των ευλαβών γονέων του και τα προσφέρομε στους σύγχρονους γονείς που αναθρέφουν παιδιά. 
Και το άρωμά τους γίνεται δική μας προσευχή για τους ανθρώπους που φιλοξενεί η Ενορία μας σ’ αυτό το ευλογημένο σπίτι της αγάπης και της ελπίδος και γι’ αυτούς, με τις ευγενικές καρδιές, που το διακονούν και προσφέρουν ανιδιοτελώς την θεοφιλή και φιλάνθρωπη διακονία τους.    
     


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Καλή επιτυχία Μανόλη στα καθήκοντά σου ως Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Βραχασού

Η μεγάλη ξηρασία

Το τσουρί!

Ένα τραγούδι για τον Κων. Σφακιανάκη του Νικ. Κυπριγιώτη που αναφέρεται ως εμπειρικός θεραπευτής και μάγος(!!!) από τον Μ. Πυτικάκη

Η Μάχη στο Σελλινάρι 25 Νοεμβρίου 1827. Άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τόπου μας

Το ταξίδι στο παρελθόν του χωριού μας συνεχίζεται...

Από την κριθοκουλούρα στη σταρένια φρατζόλα και αργότερα στην χάσικη

Γ.Φθενάκης: "Αναβρασμός για τη χωροθέτηση μονάδας βιολογικού καθαρισμού."

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ;