ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΠΑΘΟΣ

Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

Ένα από τα πάθη, που καταδυναστεύουν τον άνθρωπο με συνέπειες καταστροφικές στο εγγύτερο και ευρύτερο περιβάλλον του είναι η διχόνοια. Όπου αυτό το πάθος βρει έδαφος και ριζώσει, φέρνει την καταστροφή και τον θάνατο. Είναι σαν ένα καταραμένο δέντρο, που δεν έχει πάνω του, καμιά χάρη, καμιά δροσιά, ακόμη και τα άνθη του και οι καρποί του γεμάτα φαρμάκι. Μαύρες, σκληρές αγκίδες το συνοδεύουν παντού από τη ρίζα ως την κορφή και τα ξεκλώναρά του κι η δυσοσμία της έχθρας το συνοδεύει. 
Γενεσιουργός αιτία της διχόνοιας είναι ο εγωισμός. Ο εγωισμός, όταν συνταιριάσει με τη ζήλια, γεννοβολάει τον φθόνο και το μίσος. Κι όταν αυτό το δαιμονισμένο συντροφάτο στρογγυλοκαθίσει στην καρδιά του ανθρώπου, δημιουργεί την καταστροφή και τον όλεθρο.  Το πρώτο που κάνουν αυτά τα διαβολόπαιδα του εγωισμού, του μίσους και του φθόνου είναι να διώξουν, ό, τι μια γλυκιά, ουράνια αρετή, προσπαθεί να φέρει και να στολίσει στην ψυχή του ανθρώπου, και στην κοινωνία ολόκληρη και αυτή είναι η αρετή της ομόνοιας.
Πρώτο και έσχατο αίτιο της διχόνοιας είναι το συναίσθημα της ανωτερότητας. Ο αναλογισμός «γιατί αυτός και όχι εγώ!» είναι η ψυχολογική αρχή, που δημιουργεί το συναίσθημα μιας απροσδιόριστης «ανωτερότητας». Και αυτό, ακριβώς, το συναίσθημα της υπεροχής, είναι που δημιουργεί τη βάση μιας απροσδιόριστης και θολής «ανωτερότητας», πάνω στην οποία οικοδομείται η διχόνοια. Το συναίσθημα αυτής της θολής «ανωτερότητας», δημιουργεί στον άνθρωπο αυτό που στην Ψυχολογία ονομάζεται «σύμπλεγμα κατωτερότητος» (inferiority complex). Αυτό το σύμπλεγμα είναι η συνισταμένη της παθογένειας αυτών των ανθρώπων που δεν ομονοούν, δεν τα βρίσκουν με τον εαυτόν τους και με τους συνανθρώπους τους κι αρέσκονται μόνο να βρίσκονται σε διχοστασίες και έριδες.
  Αντίθετα, η ομόνοια είναι το ευλογημένο δένδρο, που φύεται και μεγαλώνει μέσα στον ανθόκηπο των όμορφων κι ευγενικών καρδιών. Ριζώνει στο περιβόλι της αγάπης και τρέφεται με την αγάπη. Τέρπει και ξεκουράζει τον άνθρωπο που το φιλοξενεί και χαροποιεί τους γύρω του. Αγαλλίαση, χαρά και ειρήνη σκορπά, ωφελεί και ομορφαίνει τα πάντα. Ακόμη κι όταν αγέρηδες ζήλιας, κακεντρέχειας, εγωισμού και εμπάθειας ορμούν κατεπάνω του, εκείνο ατάραχο τα δέχεται όλα αυτά και μπροστά στο δικό του άρωμα της συγγνώμης και της αγάπης εξαφανίζονται.
Αυτές οι διαλογικά αντίθετες καταστάσεις η διχόνοια και η ομόνοια υπάρχουν πάντοτε μέσα στη ζωή του ανθρώπου από τα παμπάλαια χρόνια και αντιμάχονται η μια την άλλη. Δυστυχώς αυτή που υπερισχύει συνήθως είναι η «διχόνοια η δολερή», κατά τον ποιητή. Γιατί τα όπλα της είναι ισχυρότερα, από τα όπλα της ομόνοιας∙ επειδή υποδαυλίζουν και εξάπτουν τα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου, που ορμούνε ακάθεκτα ενάντια στις δυνάμεις του καλού. Η ομόνοια αμύνεται ευεργετικά με τις ανώτερες αξίες της ζωής, την ευγένεια, τη διαλλακτικότητα, την καρτερικότητα, την ευεργετικότητα και την αγάπη. Και όταν η ομόνοια υπερισχύσει, τότε είναι που οικοδομούνται τα κάστρα του πολιτισμού και της ευποιίας. Και είναι πολύ εύστοχη η γνωστή λαϊκή θυμοσοφική ρήση: «η ομόνοια χτίζει σπίτι κι η διχόνοια το χαλάει!»
Το φαινόμενο της διχόνοιας των Ελλήνων μας είναι ήδη γνωστό από τα πανάρχαια χρόνια στα Ομηρικά έπη. Κατοπινά, χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας του Έλληνα, ο οποίος συνήθως πάνω από τις φιλοδοξίες και τα συμφέροντά του δεν βάζει τίποτε άλλο, ήταν και ο περίφημος Αλκιβιάδης, που αμαύρωσε την προσωπικότητά του και αναίρεσε ό, τι καλό προσέφερε στους συμπατριώτες του κι έγινε ένα ιστορικό παράδειγμα προς αποφυγή. Κι όμως, ο Αλκιβιάδης αποτελεί και σήμερα το κλασικό αρχέτυπο του Έλληνα.
Άλλο παράδειγμα είναι των απογόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που η διχόνοιά των σε διάστημα λιγότερο από ένα αιώνα, έγινε αφορμή να παραδοθεί η  κυριαρχία της αυτοκρατορίας στους Ρωμαίους!
Αργότερα, μετά την μοναδική στρατιωτική εποποιία, νικώντας τον πάνοπλο και πολυάριθμο στρατό και στόλο των Περσών, στη συνέχεια καταστραφήκαμε μόνοι μας με τον εξοντωτικό τριακονταετή εμφύλιο Πελοποννησιακό Πόλεμο!
             Το 1823, μόλις δύο χρόνια μετά την αγιασμένη Επανάσταση του 1821 ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ οπλαρχηγών και «καλαμαράδων» και παρά λίγο για τινάξομε στον αέρα με τον δυναμίτη της διχόνοιας, ό, τι με αγώνες και αίματα αποκτήσαμε.
            Μετά την εποποιία του ’12 και ’13, πάλι μετά δέκα χρόνια ο Εθνικός Διχασμός 1919-1922, έγινε αφορμή να χάσομε την πανάρχαιη κοιτίδα του Ελληνισμού, την Μικρά Ασία. 
            Το 1940-1945 γράψαμε νέο έπος με την αντίσταση κατά των Γερμανών. Αμέσως, όμως, μετά, ξεκινήσαμε τον γνωστό καταστροφικό Εμφύλιο Πόλεμο, του οποίου τις συνέπειες υφιστάμεθα μέχρι σήμερα!
            Η διχόνοια και η «φαγωμάρα» ανάμεσα στους Έλληνες ζει και βασιλεύει παντού. Την βιώνουμε, όχι μόνο σε όλους σχεδόν τους τομείς του δημόσιου βίου, αλλά ακόμη και στον ιδιωτικό μας βίο. Πόσες φορές ασήμαντες αιτίες δεν έγιναν αφορμή  να ενσκήψει διχόνοια και να διαλυθούν οικογένειες, και μεταξύ συγγενών να εξελιχθεί σε βαθύ μίσος, οδηγώντας σε αποτρόπαια εγκλήματα και βεντέτες; Η εμπάθεια, το κομματικό μίσος, η ιδιοτέλεια και ο αγιάτρευτος εγωισμός, στέκονται τείχη αξεπέραστα απέναντι στην ομόνοια, την ενότητα και την συνοχή μιας οικογένειας, ενός χωριού, ενός δήμου και ευρύτερα ενός έθνους, που συνεχώς οδηγεί έναν λαό σε μεγάλες εθνικές δοκιμασίες και συμφορές.
            Ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος διερωτάται: Μα, τέλος πάντως, δεν θα διδαχθούμε ποτέ από αυτό τον επάρατο διχασμό, που καλλιεργεί και προάγει το καταστροφικό πάθος της διχόνοιας; Ο λόγος του Θεού και στο σημείο αυτό προλέγει: «πᾶσα βασιλεία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτὴν ἐρημοῦται, και πᾶσα πόλις ἤ οἰκία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτήν οὐ σταθήσεται» (Ματθ.12.25). Αλλά και η λαική σοφία αποφαίνεται: «Ἡ ὁμόνοια χτίζει σπίτι κι ἡ διχόνοια τὸ χαλάει»! Σε μας επαφίεται αν θα γράψομε την προσωπική μας ιστορία ως χτίστες ή ως χαλαστές! Η εκλογή είναι δική μας.  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!