«ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗ Ή ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΡΖΑΝ;»


Του 

Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη






            Αυτή είναι η μέχρι σήμερα πορεία του ανθρώπου. Ξεκίνησε από τα σπήλαια τρωγλοδύτης, κυνηγός, μυώδης, γυμνόσαρκος, λιτοδίαιτος, ευκίνητος, ζούσε και απολάμβανε ελεύθερος τα αγαθά της μάνας γης με τον ιδρώτα του, εργαζόμενος και κυνηγώντας τα θηράματά του πάντοτε σύμφωνα με την παραγγελιά του Θεού και  να τρώει  πάντα τα προς βρώσιν επιτρεπόμενα ζώα της στεριάς και τα ψάρια της θάλασσας. Όσπρια, σπόροι, ξηροί καρποί, εποχιακά φρούτα, λαχανικά και χόρτα όλο ζωή ήταν η τροφή του και όλα αυτά απλόχερα δοσμένα από το χέρι του δημιουργού Θεού.  Στη φυσική τους παραγωγή, πάντα φρέσκα, απαλλαγμένα από συντηρητικά κι όλα εκείνα τα θανατηφόρα δηλητήρια που τα ποτίζει ο ανόητος άνθρωπος, για να τα κάμει τάχατες πιο όμορφα και πιο απολαυστικά. 
            Έπινε, ο πρωτόγονος άνθρωπος, το φρέσκο γαλατάκι του από το μαστάρι των συγκατοίκων του θηλαστικών, χωρίς τις καταστροφικές πρόσθετες επεμβάσεις με ορμόνες και υδρογονωμένα λίπη, που το γεμίζουν καρκινογόνα νεοπλάσματα. Όλο το διαιτολόγιό του ήταν υγιεινό, καθαρό, χωρίς βιομηχανικές επεξεργασίες και αντιβιοτικά, που η σύγχρονη «επιστήμη» έχει εισάγει σε όλες μας τις τροφές, υπηρετώντας το οικονομικό marketing της καταναλωτικής κοινωνίας. Και όλα αυτά μέσα σε μια καθαρή ατμόσφαιρα∙ ανάπνεε τον καθαρό και ζωογόνο αέρα κι έπινε το γάργαρο νερό βγαλμένο απ’ τις ρωγμές των βράχων με τις χούφτες των ροζιασμένων χεριών του.
            Αυτές οι σκέψεις απλώνονται στο χαρτί, αναπολώντας ένα σκίτσο με την ένδειξη «ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ», που κάποιος το φιλοτέχνησε  και απεικονίζει την ευφυΐα του καλλιτέχνη και την πείρα του βγαλμένη από τη σύγχρονη ζωή. Με λίγες απλές γραμμές «θέλησε να εκφράσει τα αισθήματά του και να διακηρύξει ότι ο σύγχρονος τεχνικός πολιτισμός  δεν είναι πολιτισμός. Άγριος ήταν ο άνθρωπος στη Ζούγκλα άγριος έμεινε και στον ουρανοξύστη».  Το σκίτσο έδειχνε έναν άνθρωπο κυνηγημένο να φεύγει από τη Ζούγκλα και να προχωρεί ακάθεκτος προς τα σκαλιά του ουρανοξύστη. Ακούρευτος, μακρυμάλλης, αξύριστος, μισόγυμνος και πίσω του ένα πλάσμα να εκτοξεύει τα βέλη του! Να τον καταδιώκει».
            Κρατάω αυτό το υπέροχο αποκαλυπτικό σκίτσο στα χέρια μου και στοχάζομαι τη σκηνή αυτή, καθώς φέρνω στη μνήμη μου τον άνθρωπο της μεγαλούπολης. Τον άνθρωπο που έφυγε από τη Ζούγκλα κι έφτιαξε πολυκατοικίες κι ουρανοξύστες, για να ζήσει συντροφικά και πολιτισμένα με τον συνάνθρωπό του. Άφησε αυτόν τον θαυμαστό κόσμο των ζώων μέσα στην παρθένα Φύση, που από την πρώτη ημέρα της δημιουργίας παραμένει ο ίδιος και χρωματίζει με το αμετάβλητο της ενστικτώδους συμπεριφοράς του την μεταπτωτική πορεία του. Αντιθέτως, ο άνθρωπος διακρίνεται από τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου με το λογικό του, που τον υψώνει παραπάνω από τα ορμέμφυτα των ειδών στη σφαίρα της δημιουργίας του πνεύματος.
            Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος εύστοχα παρατηρεί ότι ο άνθρωπος είναι «ζώον θεούμενον, ενταύθα οικονομούμενον και αλλαχού μεθιστάμενον». Εδώ στη γη πλάστηκε με σκοπό να ζη αγαπητικά με όλα τα άλλα δημιουργήματα του Θεού και με προορισμό να φτιάξει με αγάπη κι ευθύνη τον επίγειο παράδεισό του, να χτίσει  χωριά και πολιτείες, να κατασκευάσει σπίτια, να υψώσει ουρανοξίστες. Με απλά λόγια: να ζή εδώ, να κινείται και να δημιουργεί, στοχεύοντας όμως τον ουρανό, γιατί εκεί είναι η μόνιμη και αιώνια πατρίδα του.
            Πάντα τα ύψη είναι εκείνα που θέλγουν και καλούν τον άνθρωπο και επειδή ο άνθρωπος είναι πλασμένος να βλέπει προς τα πάνω (άνθρωπος =  άνω + θρώσκω), όταν τα κτίσματά του γίνονται με ταπείνωση προς τον Θεό και με τον Θεό, τότε είναι ευλογημένα, όταν όμως γίνονται για να τονίσουν τον εγωισμό και την υπεροψία του έναντι του μεγαλείου του Δημιουργού, τότε καταντάνε συντρίμμια, όπως ο Πύργος της Βαβέλ. Χωρίς ταπείνωση τίποτα το ωφέλιμο δεν οικοδομείται  και ο άνθρωπος φεύγοντας από τη φυσική Ζούγκλα καταντάει στην κατασκευασμένη δική του «πολιτισμένη»  Ζούγλα.
            Το προφητικό μάτι του σκιτσογράφου βλέπει τον πολυμέριμνο άνθρωπο του καιρού μας να τρυπώνει μέσα στα τσιμεντένια κουτάκια των πολυκατοικιών, κυνηγημένος από το άγχος και τις αμέτρητες απαιτήσεις του ανάλγητου καταναλωτισμού. Να ανεβαίνει με το ασανσέρ και να ενώνει το αγκομαχητό του με την ανάσα του σ’  αυτούς τους πύργους της αφροσύνης, να χάνεται στα ύψη ενός ουρανοξύστη κι ύστερα να γκρεμίζεται στα άπατα βάθη του υπαρξιακού του κενού, κατάχλομος, κατάκοπος, εκνευρισμένος, αμίλητος, μοναχικός.
            Ο άθεος εγωκεντρικός πολιτισμός έκαμε τον άνθρωπο καταθλιπτικό μες τη  Ζούγκλα που το ίδιος κατασκεύασε με το σύνθημα: «όλα επιτρέπονται». Κι όλο στοιβάζει ενοχές μέσα του του, καταβουλιάζοντας ολόκληρη την κοινωνία στον αμοραλισμό μιας σύγχρονης βαρβαρότητας. ‘Έτσι, που, απεγνωσμένος και κακορίζικος, να ποθεί ο αιχμάλωτος της σημερινής Ζούγκλας άνθρωπος, την πρωτόγονη κατοικία του μέσα στη φυσική Ζούγκλα, από τις πολυκατοικίες και τους ουρανοξύστες της εποχής μας.  Εκεί, στα σκαλοπάτια του πιο ψηλού ουρανοξύστη του κόσμου, στοχάζομαι τον σημερινό άνθρωπο, που στο πρόσωπό του καθρεπτίζεται όλο το δράμα του εσωτερικού του κόσμου, να κάθεται και να σιγομουρμουρίζει απεγνωσμένα το γνωστό τραγούδι του Μαρκόπουλου:
«Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν
τον παιδικό μου φίλο, παρέα με τον ελέφαντα…»

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!