ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΤΡΥΜΙΘΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ

Μέσα στον κύκλο βρίσκεται ο Άγιος Σπυρίδωνας


Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη


Τη μνήμη του Αγίου Σπυρίδωνος, Επισκόπου Τρυμιθούντος της Κύπρου, εορτάζομε σήμερα. Είναι ο αγαπημένος άγιος των ορέων και των βοσκών. Βοσκός κι ο ίδιος έζησε όλο το μεγαλείο της φύσεως στα βουνά της Κύπρου και εκεί με την καθαρότητα του μυαλού του γνώρισε και μίλησε με τον Δημιουργό Θεό. Σ΄ αυτό το μεγάλο σχολειό της Φύσεως έμαθε τα πρώτα του γράμματα και σ’ αυτό το παν-επιστήμιο της απλότητος και της ομορφιάς διδάχθηκε την ύπαρξη του Θεού, τη σοφία του Θεού και την αγάπη Του για τους ανθρώπους και τη Φύση. Γι’  αυτό και τα εκκλησάκια που έχουν το όνομά του είναι χρισμένα πάνω στις ερημικές βουνοκορφές. 
            Στο χωριό μου, το Βραχάσι, το ξωκκλήσι του Αγίου Σπυρίδωνα βρίσκεται κατάκορφα του ομώνυμου λόφου στην πλαγιά των Λασιθιώτικων βουνών, αριστερά μόλις διαβούμε το διάσελο ερχόμενοι από τον Μεραμπελιώτικο κάμπο. Στέκει ψηλά και αγναντεύει κάτω την κοιλάδα του Σελλιναριού, αφήνοντας αριστερά το περιώνυμο μοναστήρι του Άι-Γιώργη του Βαραχασώτη.
            Το εκκλησάκι βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μέτρων κι είναι ένας μικρός μονόχωρος με ελαφρά οξυκόρυφη καμάρα ναός, κτίσμα κατά πάσα πιθανότητα του 16ου αιώνα. Εκεί κάθε χρόνο πηγαίναμε τα παλιά τα χρόνια στην εορτή του Αγίου και λειτουργούσαμε με τους απλούς ιερείς του χωριού, τους ψάλτες αγρότες με τις παλιές φορεσιές τα στιβάνια και τις βράκες, τον Διακαθανάση και τον Διπλαροδημήτρη με την απολαυστική πάντα αναμεταξύ τους διένεξη, ποιος θα πρωτοπάρει τον κάβο του δεξιού ιεροψάλτη… και στο τέλος έψελναν μονιασμένοι τόσο όμορφα το ακροτελεύτιο τροπάρι της λειτουργίας «Είδομεν το φως το αληθινόν…»
Ωραίο τέλος μιας αληθινής λειτουργίας με όλα τα συγχωρεμένα πείσματα μιας απλής ζωής, που ό,τι είχε να μοιράσει το διαφέντευε ειρηνικά με μια κούπα κρασί που κάθε χρόνο έφερνε και κερνούσε ο μπαρμπαθανάσης από τον εφτά οκάδων χωρητικότητας γιγάντιο φλασκότσουκο!  Μετά τη λειτουργία στρωνόμαστε όλοι καταγής και επειδή η ημέρα αυτή σήμαινε το τέλος της ψαροφαγίας, άλλος μπακαλιάρο, άλλος τζούμπες - τζούμπες μαρίδα τηγανητή, άλλος  ελιές και κρεμμύδια και άλλος τηγανίτες κι ανεβατά λαχταριστά κουλουράκια κι ό,τι άλλο οι νοικοκυράδες βάνανε στο βουργιάλι για να τιμήσουν την εορτή τ’ Άι-Σπυρίδωνα, απλωνότανε σε κοινή βρώση. Θυμάμαι πως πάντα μετά τη θεία λειτουργία και το στρώσιμό μας κατά γης, συνεχιζόταν η  ανθρώπινη λειτουργία που ένωνε και ταίριαζε τα θεία με τα ανθρώπινα.
Από τα χρόνια αυτά θυμάμαι το τροπάρι του Αγίου, γιατί πάντα μ’ αυτό άρχιζε η παρέα το ευχολόγι της. «Τῆς συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος…» και συνέχιζε με το Συναξάρι, από το οποίο σημειώνομε τα κυριότερα του βίου του Αγίου και την περιπέτεια του ιερού του λειψάνου.
            Ο Άγιος Σπυρίδων γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στο χωριό Άσσια (Άσκια) της Κύπρου (και όχι στην Τριμυθούντα - σημερινή Τρεμετουσιά), που τώρα βρίσκεται στα κατεχόμενα. Γεννήθηκε από οικογένεια βοσκών κι ο ίδιος συνέχισε με επιμέλεια τη βοσκική. Ήταν απλός, αγαθός στους τρόπους, γεμάτος αγάπη για τους συνανθρώπους του. Τις Κυριακές και τις γιορτές άφηνε το κοπάδι να το φυλάγουν οι Άγγελοι κι ο ίδιος έπαιρνε τους βοσκούς και πηγαίνανε να λειτουργηθούνε κι ύστερα τους εξηγούσε την ευαγγελική ή την αποστολική περικοπή της ημέρας. Ο Άγιος γνώριζε γράμματα, γιατί οι γονείς του ήσαν εύποροι και δεν τον προόριζαν για το δικό τους επάγγελμα, αλλά ο Σπυρίδων είχε θεία φώτιση και πίστευε στη σοφία του Θεού, που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη σοφία και γνώση.
Ο Σπυρίδων νυμφεύθηκε μια ευσεβή κόρη και μαζί της απέκτησε μια θυγατέρα, την Ειρήνη. Πέθανε, όμως, νωρίς η σύζυγός του και αυτό ήταν αιτία να αφιερωθεί  πολύ στη μελέτη και διδασκαλία του θείου λόγου.
Χειροτονήθηκε ιερέας και, όταν χήρεψε η επισκοπή Τριμυθούντος λαός και κλήρος δια βοής τον εξέλεξαν Επίσκοπο. Ως Επίσκοπος έζησε με την ίδια απλότητα. Αντί για Μίτρα φορούσε ένα σκούφο, πλεγμένο από φύλλα φοινικιάς, όπως εικονίζεται στις ορθόδοξες αγιογραφίες. Από τη θέση αυτή του Επισκόπου ο Σπυρίδων προχώρησε τόσο πολύ στην αρετή και την αγιότητα, ώστε τον αξίωσε ο Θεός να συλλειτουργεί με Αγγέλους και να θαυματουργεί εν ζωῇ. Σε ηλικία 88 ετών ο Κύριος, που αμείβει τους πιστούς δούλους Του τον κάλεσε κοντά Του, για να τον στεφανώνει με το στεφάνι της αγιότητος που δεν μαραίνεται ποτέ.
Η Κυπριακή γη κράτησε το αγιασμένο λείψανο του Αγίου άφθορο να μοσχο-μυρίζει στα σπλάχνα της. Όμως  τέλη του Ζ΄ αιώνα, επειδή οι επιδρομές των Αράβων απειλούσαν τον ολοκληρωτικό αφανισμό των Κυπρίων, το ιερό λείψανο για να ασφα-λιστεί μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1456, απ’ όπου τρία χρόνια μετά την Άλωση της Πόλης, ύστερα από πολλές περιπέτειες, ήρθε στο νησί της Κέρκυρας και σήμερα  από το 1967 βρίσκεται στον ομώνυμο προσκυνη-ματικό ναό στην Κέρκυρα όπου ενεργούνται μύρια θαύματα με τις πρεσβείες του Αγίου∙ γιατρεύεται ο ανθρώπινος πόνος και μεγαλύνεται το πανάγιον όνομα του Τρισαγίου Θεού.


Ας ευχηθούμε η χάρη του Αγίου να μας προστατεύει από κάθε κακό!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!