Ο ΟΣΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΣ


"Στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας του χωριού μου (Βραχάσι - Φωτογραφία από το εσωτερικό της) υπήρχε μια ολόσωμη εικόνα του Οσίου στο προσκυνητάρι, ζωγραφισμένη από τον αγιογραφικό οίκο των Ιωσαφαίων του Αγίου Όρους.
Ο Όσιος κρατάει ειλητάριο, το οποίο με ωραία βυζαντινά γράμματα γράφει «Ὅστις σάρκαν ἐνίκησεν, οὗτος φύσιν ἐνίκησεν, ὁ δὲ φύσιν νικήσας οὗτος ὑπὲρ φύσιν ἐγένετο»."



Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

            Ένας από τους μεγαλύτερους και περισσότερο γνωστούς Οσίους ασκητές της Ορθοδοξίας είναι και ο σήμερον εορταζόμενος Όσιος πατήρ ημών Σάββας ο ηγιασμένος. Γόνος και αυτός της αγιοτόκου Καππαδοκίας, γεννήθηκε στο χωριό Μουταλάσκη, που βρίσκεται κοντά στην Καισάρεια κατά το έτος 439, από γονείς «χριστιανούς και ευγενεστάτους». Ήταν μόλις πέντε χρονών, όταν οι γονείς του μετοίκησαν στην Αλεξάνδρεια.
          Διδάχθηκε τα πρώτα του γράμματα, δείχνοντας ζηλευτή επιμέλεια, ενώ παράλληλα διακρινόταν για το ήθος και την αρετή του. Τον ελεύθερο χρόνο πήγαινε στην εκκλησία και διακονούσε τον ιερέα, προσευχόταν με κατάνυξη και βίωνε την εν Χριστῷ ζωή, συνεχώς μεταρσιώνοντας τον νου και την καρδιά του προς θείες αναβάσεις. Έτσι άρχισε να αναπτύσσεται στην καρδιά του ο θείος πόθος της μοναχικής ζωής, απαρνούμενος τα εγκόσμια.
          Πήγε στη Μονή των Φλαβιανών, που βρισκόταν σε απόσταση είκοσι περίπου σταδίων (3.700 μέτρα) από τη Μουταλάσκη. Εξαρχής επέδειξε υπακοή και εργατικότητα, ασκούμενος συνεχώς στην εφαρμογή των μοναχικών κανόνων∙  συγχρόνως καλλιέργησε την ψαλτική τέχνη, προτιμώντας να ευφραίνει τον λάρυγγά του με την γλυκύτητα των ύμνων του Θεού, παρά να «γλυκαίνει τον φάρυγγα με τη θεραπεία της κοιλιάς».
Από τον βίο του που συνέγραψε ο Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης αναφέρομε το περιστατικό: Κάποτε, που βρισκόταν στον κήπο του μοναστηριού, του ήλθε η επιθυμία να φάει ένα ωραίο και πολύ νόστιμο μήλο. Η επιθυμία που άναψε μέσα του τον οδήγησε να το κόψει, αλλά έπειτα σκέφθηκε καλύτερα και κυριάρχησε στον εαυτόν του. Επιτιμούσε και μάλωνε τον εαυτό του με λογισμούς ευσεβείς λέγοντας· «Ήταν ωραίος στα μάτια και ευχάριστος στη γεύση και ο καρπός που έφαγε ο Αδάμ», αλλά   με την παρακοή εκείνου οδηγήθηκα και εγώ στον θάνατο,  γιατί, αντί του νοητού και πνευματικού κάλλους, προτίμησε εκείνο, που φαινόταν ωραίο κι ευχάριστο στα σωματικά μάτια· κι αντί για τις πνευματικές απολαύσεις, θεώρησε καλύτερο το να γεμίσει το στομάχι του. Ας μην αποστρέψω, λοιπόν, κι εγώ το πρόσωπό μου από την ομορφιά της εγκράτειας. Γιατί, όπως πριν από κάθε καρποφορία προηγείται ο ανθός, έτσι και πριν από κάθε έργο και κατόρθωμα αγαθό προηγείται η εγκράτεια».
Με αυτόν τον καλό λογισμό νίκησε την επιθυμία και πέταξε το μήλο. Μαζί με το μήλο καταπάτησε και την επιθυμία του. Από τότε του χαρίστηκε δύναμη θεϊκή και ασκούσε τον εαυτό του στην εγκράτεια, η οποία συγκρατεί και διώχνει τους πονηρούς λογισμούς, καθώς και το βάρος της αμελείας. Με κάθε προσπάθεια και προθυμία φρόντιζε να ταπεινώνει την ψυχή του με τη νηστεία και να δαμάζει το σώμα του με κόπο και μόχθο.
Στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας του χωριού μου (Βραχάσι) υπήρχε μια ολόσωμη εικόνα του Οσίου στο προσκυνητάρι, ζωγραφισμένη από τον αγιογραφικό οίκο των Ιωσαφαίων του Αγίου Όρους. Ο Όσιος κρατάει ειλητάριο, το οποίο με ωραία βυζαντινά γράμματα γράφει «Ὅστις σάρκαν ἐνίκησεν, οὗτος φύσιν ἐνίκησεν, ὁ δὲ φύσιν νικήσας οὗτος ὑπὲρ φύσιν ἐγένετο». Ο Όσιος με αυτό τον ασκητικό του λόγο χάραξε βαθιά στην καρδιά μου την πεμπτουσία της Χριστομημίτου ασκήσεως.
Μετά  τη Μονή των Φλαβιανών ο Όσιος Σάββας πήγε στα Ιεροσόλυμα, γνώρισε τον Μέγα Ευθύμιο, ο οποίος διέβλεψε  «τὸ μέγα ἐν τῷ μέλλοντι στάδιον τοῦ νεαροῦ μοναχοῦ» και τον έστειλε να εγκαταβιώσει στο κοινόβιο του Αγίου Θεοκτίστου. Ύστερα, με την άδεια του Ηγουμένου συνόδεψε ένα μοναχό στην Αλεξάνδρεια όπου συνάντησε και τους γονείς του. Αυτοί προσπάθησαν να τον κρατήσουν κοντά τους, αλλά ματαίως. Ο μακάριος ασκητής, αφού τους αποχαιρέτησε με συγκίνηση, επέστρεψε στον τόπο όπου αναπαυόταν πνευματικά. Τότε μάλιστα εκπληρώθηκε και η επιθυμία του να τεθεί κάτω από την καθοδήγηση τού Μεγάλου Ευθυμίου, αφού ο διδάσκαλος αυτός των μοναχών τον δέχθηκε στη Λάβρα του.
Μετά άρχισε την οικοδόμηση της δικής του Λάβρας στη δεξιά πλευρά του χειμάρρου των Κέδρων. Το σπήλαιο μετέτρεψε σε ναΐσκο τον ονόμασε «θεόκτιστο», επειδή διέσωζε «ναού Θεού τύπωμα». Η Μονή αυτή, παρόλο ότι στο διάβα των 15 αιώνων από τότε γνώρισε ημέρες ακμής και παρακμής, υπέστη δηώσεις και καταστροφές, ανακαινίσεις και επεκτάσεις, σώζεται μέχρι σήμερα, η δε συμβολή της στην εδραίωση, καλλιέργεια και ανάπτυξη της μοναστικής ζωής υπήρξε τόσο σημαντική, ώστε αναδείχθηκε το σπουδαιότερο μοναστικό κέντρο της Παλαιστίνης, ο πρόδρομος των άλλων μοναστηριών, η Μονή της μετανοίας εκκλησιαστικών ποιητών και μελωδών, το επίκεντρο θεολογικών και δογματικών συζητήσεων.
Υπερήλικας ο Όσιος χρειάστηκε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη ως απεσταλμένος του πατριάρχη Πέτρου. Επιστρέφοντας στη Λαύρα σε ηλικία ήδη 93 ετών εκοιμήθη εν Κυρίω, την 5η Δεκεμβρίου. Το τίμιο λείψανό του κατατέθηκε «εν τη μεγίστη Λάβρα μεταξύ των δύο εκκλησιών», στο σημείο όπου είχε αξιωθεί πριν από χρόνια να δει «τον στύλον του πυρός».


Όταν, μετά από 16 χρόνια από την ταφή του, ανοίχθηκε ο τάφος για να ενταφιασθεί και ο ηγούμενος Κασσιανός, οι μοναχοί διεπίστωσαν ότι η σορός του Οσίου ήταν αδιάφθορη. Αργότερα, το αδιάφθορο λείψανο του Αγίου Σάββα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί την περίοδο της Φραγκοκρατίας (13ος αιώνας) στη Βενετία, όπου φυλασσόταν ακέραιο στον εκεί ιερό ναό του Αγίου Αντωνίου, μέχρι το έτος 1965, οπότε ανακομίσθηκε και σήμερα υπάρχει στην Ιερά Μονή του.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Ο Μιχάλης Πεδιώτης με τον Γιώργη Γουλιδάκη!!! Μια σχέση αγάπης και μίσους!

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

Τι μαγειρεύουν πάλι αύριο, μου λέτε;

Φωτογραφία από το 1925 του πρώτου αυτοκινήτου της γραμμής Ηρακλείου - Νεαπόλεως στο Βραχάσι!

Ο Μανόλης Ιεραπετριτάκης πήρε το πτυχίο της Νομικής Σχολής σε ηλικία 75 χρονών!

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

O Μιχάλης....

Ο Ζαχαρίας Φασουλάς δίνει συνέντευξη στο Βραχάσι το 1992