ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ


Του 
Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

    
Στεκόμαστε στοχαστικοί μπροστά στη συμβατική αλλαγή του  χρόνου, την Πρωτοχρονιά. Ο χρόνος είναι αδιάτμητος και ουδέτερος στην ποικιλότροπη πορεία του ανθρώπου. Όμως ο άνθρωπος, για να μεγαλώσει τη μικρότητα της οδοιπορίας του μέσα στον χρόνο, τον κομματιάζει. Και τον χωρίζει σε λεπτά, σε ώρες, σε μέρες, σε εβδομάδες, σε μήνες, σε έτη κ.λπ. ‘Έτσι και φέτος μας αξίωσε η ευσπλαχνία του Θεού  να ζήσομε και τούτη τη συμβατικότητα, δρασκελώντας ένα ακόμη όριο του ασύνορου χρόνου.  Και αν τον χρόνο που πέρασε τον ονομάζομε παλιό και του τραγουδάμε «πάει ο παλιός ο χρόνος…» και χωρίζεται με αυτό το συμβατικό όριο που ονομάζομε Πρωτοχρονιά, εξυπακούεται ότι από τώρα και μετά βαδίζομε τον καινούργιο χρόνο.
Μα ο χρόνος ως απρόσωπος που είναι και αδιάφορος, ούτε καλός είναι ούτε κακός, ούτε χαρούμενος ή πικραμένος αφ’ εαυτού∙ εκείνος που τον πικραίνει ή τον γλυκαίνει, τον ασκημίζει ή τον ομορφαίνει είναι ο άνθρωπος. Την ποιότητα στον χρόνο τη δίνομε εμείς και, ουσιαστικά, όταν μέσα στον χρόνο γευόμαστε την παρουσία Εκείνου που υπέρκειται, δεσπόζει και κυριαρχεί του χρόνου και του κόσμου, τότε η σκέψη μας και η ζωή μας ολόκληρη καινουργιώνει και γίνεται κι ο χρόνος μαζί τους γλυκύς και ευχάριστος.
Ο χρόνος και ο κόσμος συνυπάρχουν από τότε που ο Άναρχος Νους, ο υπέρτατος Νομοθέτης και Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου Θεός, έθεσε σε κίνηση, πραγματώνοντας την προαιώνια σκέψη Του - και «το εννόημα έργον εποίησεν», όπως λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής - , δημιουργώντας την ύλη από το τίποτα, που είναι η φανέρωση του μεγαλείου των ακτίστων ενεργειών του απείρου και αιωνίου Θεού.
Ο χρόνος ρέει και μαζί του ο κόσμος πορεύεται, και μέσα στο ασύνορο του χρόνου και την δακρύρροια του κόσμου, το άστατο και ευμετάβολο της ζωής, ο άνθρωπος συμπορεύεται μαζί του ως φίλος αναγκαίος, καθ’ όσον υπάρχει στον κόσμο αυτό ως «πάροικος και παρεπίδημος». Ο προορισμός του είναι άλλος και «ο τόπος της καταπαύσεώς του» διαφορετικός. Ο άνθρωπος αποτελεί τη συγκεφαλαίωση της δημιουργίας του Θεού. Ο αόρατος αγγελικός κόσμος και ο ορατός είναι τα υλικά που πήρε ο Θεός για να τον πλάσει. Πνεύμα και ύλη,  γη κι ουρανό, λάσπη και φώς αποτελούνε την χρονικότητα και συγχρόνως την αιωνιότητα του ανθρώπου.
Προορισμός μας είναι μέσα σ’ αυτή την κατάσταση που δεν είναι δυνατό να την αλλάξομε να υψώσομε το γέρας της προσπάθειάς μας, μιας προσπάθειας  που δεν μετράται με το ρολόι του χρόνου γιατί ’ναι ένας αγώνας ανύσταχτος να μετατρέψομε την ύλη σε πνεύμα, τη γη σε ουρανό, τη λάσπη σε φως. Όλη αυτή η προσπάθεια είναι που κρίνει την εναλλαγή των χρόνων και των καιρών, που μετατρέπουν την κάθε ημέρα της ζωής μας σε Πρωτοχρονιά. Σ’ ένα δηλαδή καινούργιο πέρασμα, σε μια καινούργια πορεία. Γιατί μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν και επηρεάζουν την ψυχή και το κορμί  μας υπάρχει και Εκείνος, του Οποίου την παρουσία γευόμαστε με όλες μας τις αισθήσεις. 
Όλες αυτές τις ημέρες των εορτών όλοι ανταλλάσσουν ευχές για ένα ευτυχισμένο και χαρούμενο χρόνο, ένα χρόνο που να αλλάξει προς το καλύτερο, γι’  αυτό και σχεδιάζουν όνειρα και πλάθουν ελπίδες, όπως οι έμποροι προβαίνουν σε οικονομικούς προϋπολογισμούς , διαπιστώνοντας κέρδη και ζημιές. Κι όμως μέσα σ’  αυτή την πλημμύρα των ευχών και των προσδοκιών απών πάντα βρίσκεται ο Ένας, ο Άλλος, Εκείνος του Οποίου η παρουσία αν και βρίσκεται εντός μας και έξω μας «και πληροί τα πάντα» είναι ο μόνος άγνωστος και… ανυπολόγιστος. Τον αφήνομε έξω από τους λογαριασμούς μας.  Σκεφτόμαστε σαν να μην υπάρχει Θεός, πορευόμαστε μέσα στον χρόνο σαν να μην υπάρχει Θεός, εξαντλούμε τις προσδοκίες και τις ελπίδες μας στον δραματικό χορό των αισθήσεων, αρνούμενοι πεισματικά ή ανυποψίαστα τον εξαγιασμό τους, που μας παρέχει Εκείνος ο «αεί παρών» μέσα στον χρόνο και τη Ιστορία.

Η προσδοκία ενός καινούργιου χρόνου, μακράν Εκείνου που καινουργιώνει τον κόσμο και τον άνθρωπο είναι απλά ουτοπία. Όταν οι σωματικές μας αισθήσεις, που χρησιμοποιούμε για να διαπεραιώνομε την τρέχουσα και εν πολλοίς άχρωμη ζωή μας  εξαντλούνται στο επίπεδο του κοσμικού χρόνου, τότε ο κλήρος τους είναι «γη και σποδός». Αντίθετα, η συνοδοιπορία μας με Εκείνον εξαγιάζει τον χρόνο και τις αισθήσεις με τις οποίες αγγίζομε τον κόσμο και τα του κόσμου. Συναντούνται με τη θεία αγάπη, κι αυτές οι αισθήσεις μας γίνονται άγγελοι αγαπητικής συνύπαρξης εξαγιασμού και δοξολογικό καινούργιωμα χάριτος. Τότε ο άνθρωπος αγιάζεται, γίνεται καινός, λαμπρύνεται και καινουργιώνει μαζί του κι ο χρόνος της ζωής του. Απλά, για να υπάρξει καινούργιος χρόνος, χρειάζονται καινούργιοι άνθρωποι!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Ο Μιχάλης Πεδιώτης με τον Γιώργη Γουλιδάκη!!! Μια σχέση αγάπης και μίσους!

Τι μαγειρεύουν πάλι αύριο, μου λέτε;

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

Ο Μανόλης Ιεραπετριτάκης πήρε το πτυχίο της Νομικής Σχολής σε ηλικία 75 χρονών!

Φωτογραφία από το 1925 του πρώτου αυτοκινήτου της γραμμής Ηρακλείου - Νεαπόλεως στο Βραχάσι!

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ο Ζαχαρίας Φασουλάς δίνει συνέντευξη στο Βραχάσι το 1992

O Μιχάλης....