Ο διάλογος συνεχίζεται με παρέμβαση του Ζαχαρία Φθενάκη


Το ερώτημα δεν είναι "μήπως είναι καιρός", αλλά αν εμείς οι ίδιοι είμαστε έτοιμοι να υλοποιήσουμε τα σωστά βήματα προς τη θετική κατεύυνση, την οποία ορθολογικά πρέπει να ορίσουμε, και όχι όπως νομίζει ο καθένας κατά τη δική του αντίληψη. Είναι θετικό να βλέπει κανείς το ποτήρι μισογεμάτο, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο κ. Βασίλης Φθενάκης, αλλά σημασία έχει και να είμαστε ρεαλιστές. Το Βραχάσι δυστυχώς τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει βρεθεί σε κρίση αξιών και κυρίαρχη την τάση έλλειψης σεβασμού προς τον διπλανό μας και τον εγωισμό, που αγγίζει τα όρια της εγωπάθειας. Άνθρωποι που ήταν φίλοι έγιναν εχθροί. Άνθρωποι φιλήσυχοι μεταράπηκαν σε ταλιμπάν. Ακόμα και την καλημερα δεν έλεγαν οι μισοί στους άλλους μισούς. Η έννοια του νόμιμου και του ηθικού ερμηνεύτηκε κατά το δοκούν, με το ανήθικο και το παράνομο να ερμηνεύεται ως ηθικό και νόμιμο. Άνθρωποι χωρίς πολιτικό αισθητήριο και κριτήριο και άλλοι με παρωπίδες, που έτυχε να παίξουν κάποιο ρόλο στον πολιτικό βίο του τόπου, οδήγησαν το χωριό στη στασιμότητα, αν όχι στην οπισθοδρόμηση. Όσα λίγα θετικά βήματα και αν έγιναν ή γίνονται, είτε από το συνεταιρισμό, είτε από τους συλλόγους, είτε ακόμα και από μεμονωμένες ομάδες ανθρώπων, ήταν και είναι αποσπασματικές, χωρίς συντονισμένη στόχευση και εν τέλει χωρίς ένα αποτέλεσμα που θα κάνει τη διαφορά. Το Βραχάσι δυστυχώς είναι βαθιά διαιρεμένο και αυτό είναι η πραγματικότητα. Αν τουλάχιστον υπήρχε αλληλοσεβασμός, η διαίρεση δε θα ήταν πρόβλημα. Όμως ο αλληλοσεβασμός λείπει και μας στερεί τη δυνατότητα στοιχειώδους και ειλικρινούς διαλόγου. Το να διαφωνούμε είναι θεμιτό. Το να προσπαθούμε να επιβληθούμε με διασπορά ψευδών ειδήσεων, δια της λεκτικής βίας και (πολύ χειρότερα) δια της σωματικής βίας, δεν αποτελούν στοιχεία που δείχνουν πρόοδο. Επίσης όταν στο πίσω μέρος του μυαλού τους έχουν κάποιοι την κοινώς λεγόμενη λαμογιά, όταν βλέπεις άλλους να εκβιάζουν και να χρηματίζονται και αυτό να το αποκαλούν νόμιμο εξωδικαστικό συμβιβασμό, όταν βλέπεις τα οικονομικά μικροσυμφέροντα να ταλανίζουν τον τόπο, τι διάλογο να κάνεις και με ποιούς να τον κάνεις; 
Δεν θέλω να είμαι ο εκφραστής της απαισιοδοξίας, αλλά θεωρώ ότι είμαστε πολύ μακριά ακόμα, από ένα ειλικρινή διάλογο, γιατί εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε έτοιμοι. Αμφισβητώ ακόμα και την πρόθεσή μας να κάτσουμε σε ένα τέτοιο διάλογο. Ακόμα και μονοκοντυλιά να σβήναμε το παρελθόν, τίποτα από αυτά που διαδραματίζονται στο παρόν δε μας δείχνουν κάτι θετικό για το μέλον. Οι ευθύνες σαφως εδράζονται στο παρελθόν, αλλά τι σημασία έχει πια ποιός φταίει και ποιός δε φταίει. Η ζημιά έχει γίνει. 
Αν το ερώτημα "Μήπως είναι καιρός πια;" χρήζει μιας απαντήσεως, η απάντηση (κατά τη δική μου γνώμη) είναι ότι ο καιρός έχει προ πολλού παρέλθει. Ήταν καιρός εδώ και πάρα πολύ καιρό. Εμείς δεν είμασταν και δεν είμαστε έτοιμοι. Καλό είναι να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά μέχρι του βαθμού που δεν τρέφουμε αυταπάτες.

Ζαχαρίας Φθενάκης 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!