Και η εκπληκτική απάντηση από το Μανόλη Ροβίθη




Aυτό το σπίτι είναι το σπίτι της οικογένειάς μου από τον πατέρα μου.
Τό έχτισε ο παππούς μου ο Μανώλης γύρω στο 1925-1930.
Ήταν δεινός χτίστης της πέτρας εξ'ου και το "Τρόχαλος".
Η ταυτότητα του Παππού Μανόλη Ροβίθη του 1944


Αυτό που στη φωτογραφία φαίνεται άσπρο ήταν αχύρι-αχυρώνας-αποθήκη, αυτό που φαίνεται με την πόρτα και να πέφτει πάνω του η σκιά ήταν το μισό καθιστικό, και το υπόλοιπο υπνοδωμάτιο, και το εμφανές πετρόκτιστο με τον ανηφορά η κουζίνα με το εσωτερικό τζάκι.
Αυτό που φαίνεται σαν χαλασμένος τοίχος, και να διχοτομεί την πόρτα, δέν είναι τοίχος, άλωστε από τό 1925 μέχρι το 1985 τίποτα δέν χάλασε ίσως λόγω της καλής κατασκευής του, είναι η εντοιχισμένη σκάλα από όπου ανέβαινες για να επιθεωρήσεις-επισκευάσεις την χωμάτινη σκεπή.
Σκεπή που μόνο στο καθιστικό – υπνοδωμάτιο η οροφή είχε τάβλες και όλο το υπόλοιπο σπίτι ξύλα άγρια. 
Πάνω από τις τάβλες και τα αγριόξυλα είχε αστιβίδες, απο πάνω τους φύκια και απο πάνω πατητό με τον κόπανο αργιλόχωμα, φαντάζομαι από τον Μπούφο.
Η ταυτότητα του Παππού Μανόλη Ροβίθη του 1958
Από εκεί που φαίνεται μία γραμμή δεξιά της πόρτας και ένα μικρό κόψιμο ψηλά της, κατέβαινε το νερό της βροχής όπου δεξιά της πόρτας είχε δημιουργήσει ο παππους έναν λάκο που ήταν πάνω σε ασκούρι και μάζευε το νερό για να ποτίζονται τα ζώα.
Αυτή η πόρτα ήταν η μπαλκονόπορτα του καθιστικού, διότι η κύρια πόρτα ήταν απο την άλλη πλευρά και με πρόσωπο στον νότο, όπως και οι πόρτες και τα παράθυρα του υπόλοιπου σπιτιού, και όχι στο βοριά.
Απλές σκέψεις λειτουργικές.
Βέβαια δεξιά της φωτογραφίας εκεί στόν σκήνο υπήρχε το αλώνι, που και σήμερα φαίνεται καλά, μήν ξεχνάμε ότι ήταν μετόχι όπως όλα τα τότε σπίτια στο Σίσι. Αλωστε μέχρι πρόσφατα δεν λέγαμε «πάω στο μετόχι» και ενοούσαμε στο Σίσι;
Ο πατέρας μου, μου έλεγε ότι ο παπούς μου έχτιζε από έξω - για να είναι όμορφα - και αυτός κοπέλι από μέσα για να τον μαθαίνει.
Ηταν ένα σπίτι ολοκληρωμένο, με ξεχωριστούς χώρους για στάβλο, αχυρώνα, υπνοδωμάτιο, καθιστικό και εκπληκτικό χώρο μαγειρέματος.
Εκπληκτικό διότι, όντας εξ’ισου καλός χτίστης φούρνων, είχε εσωτερικά εκτός από το τζάκι για το μαγείρεμα και ζεστασιά τον χειμώνα, έναν μεγάλο φούρνο αλλά και ένα μικρό φουρνάκι ίσα-ίσα για ένα ταψάκι κάτω απο τον μεγάλο και δίπλα απο την παραστιά. 
Καθόσουν έτσι μπροστά στο τζάκι και σε απόσταση χεριού είχες μπροστά σου την παραστιά έναν μεγάλο αλλά και έναν μικρό φούρνο για γρήγορο άναμα και μικρή εύκολη χρήση. Λειτουργικότητα στο μεγαλείο της.
Επίσης εκπληκτικά ήταν δύο στοιχεία που έχουν μείνει στην μνήμη μου σαν "παραμύθι".
Στην κουζίνα υπήρχε ένα εντοιχισμένο ντουλάπι με ότι περίεργο κουζινικό θα μπορούσες να φανταστείς μέσα.
Εξωπραγματικό για την εποχή του, την χρήση του σπιτιού - μετόχι - αλλά και την οικονομική και γνωστική κατάσταση του παπού μου. 
Τί ήταν λοιπόν αυτό το ντουλάπι που με δέος και περιέργεια έβλεπα μικρός;
Ηταν όλα τα κουζινικά από κάποιο ξύλινο ίσως - θα καταλάβετε παρακάτω - καράβι το οποίο ολόκληρο ντουλάπι σε πιθανή φουρτούνα η βύθισή του έφυγε από το πλοίο και αρμένιζε στο πέλαγος πρός το Σίσι. 
Όπως λοιπόν βαμένο σκούρο καφέ και βερνίκι, μαύριζε και γυάλιζε αρμενίζοντας, προξένησε εντύπωση στόν παππού μου, ο οποίος το περίμενε το περιμάζωξε πρίν στα ασκούρια τσακιστεί και το ενετοίχισε με όλα του τα κουζινικά στην κουζίνα του. Με το ίδιο χρώμα και βερνίκι μέχρι το 1985.
Εκει να δείς πιάτα, κούπες, κουταλομαχαιροπήρουνα, τσικάλια όλα εμαγιέ και πορσελάνη με σήματα και θυρεούς αφάνταστης κατασκευής που τότε μόνο πίλινα είχε ο κόσμος και κανά μαστραπούδι της κακιάς συμφοράς.
Φαντάζεσται την έκπληξη και το δέος, πρωτίστως του παπού μου όταν τα βρήκε, όταν μετά το ενετοίχισε, και όταν αργότερα σέρβιρε κάποιον με τα κουζινικά του.
Το δεύτερο είναι ότι - πιθανόν από το ίδιο πλοίο - εξέβρασε η θάλασσα και ένα κατάρτι πελώριο και στό μήκος αλλά και σε διάμετρο.
Κατάφεραν μου έλεγε α πατέρας μου με 4 μουλάρια να το σηκώσουν να το φέρουν στό σπίτι και να το κάνουν, το κατάρτι του πλοίου δηλαδή, μεσοδόκι που στήριζε την χωμάτινη οροφή του καθιστικού και του υπνοδωματίου.
Δυστυχώς ήταν πολύ άσχημο που στην ανακαίνιση του σπιτιού απο την θεία μου το έβγαλε στον δρόμο και μάλλον έγινε καυσόξυλο. Για αρκετά χρόνια ήταν ξαπλωμένο εκεί στο πλάι στό δρόμο που φαίνεται στην φωτογραφία.
Αυτό, ένα κομάτι ξύλου που ποιός ξέρει πόσα χρόνια ποιές θάλασες και τι καιρούς να είχε παλέψει και ποιές χώρες να είχε δεί, και που για πάνω απο 60 χρόνια στήριζε ένα σπίτι.
Εγώ βέβαια όλα αυτά τα έβλεπα με το δέος της παιδικής μου υπόστασης τόσο μεγάλα και αφάνταστα, που ούτε σαν όνειρα δεν τα πίστευα.
Βέβαια δέν πρέπει να ξεχάσω να σας πω ότι ακριβώς δίπλα απο το τζάκι και τον ανηφορά του, υπήρχε μία τράπολα στο ξύλινο μεσωπάτωμα οροφής κουζίνας - εντοιχισμένου ανηφορά, που με μία μικρή ξύλινη σκάλα ανέβαινες σε ένα χώρο 1-2 τετραγωνικά μέτρα, όπου ήταν ο περιστερώνας του παππού μου. Επίσης πετρόκτιστος με τις μικρές τετράγωνες φωλίτσες για τα περιστέρια που σημειωτέον είχαν δύο μικρά παρύθυρα ανατολικά και νότια με στρογγυλά σίδερα για να μπαινοβγαίνουν πετώντας.
Επίσης αυτός ο ανηφοράς που φαίνεται καλά και στην φωτογραφία, ήταν ένα άλλο επίτευγμα κατασκευής, που εντάξει εγώ τον παππού μου θέλω να ανεστορούμαι, να εκθειάζω, και να θαυμάζω, αλλά φαντάζομαι ότι και άλλα σπίτια στό Σίσι και το Βραχάσι είχαν τα ίδια στοιχεία και πιθανόν πιο “αρχιτεκτονικά” η και λειτουργικά.
Ο ανηφοράς λοιπόν ήταν πετρόχτισος χωρίς λάσπη ανάμεσα στίς πέτρες, Τρόχαλος είπαμε, και στο παρατσούκλι και στίς κατασκευές του. 
Ετσι από το σημείο που έβγαινε απο την χωμάτινη ταράτσα μέχρι επάνω, στεκόταν όλα αυτά τα χρόνια χωρίς συνδετική λάσπη. Και που στο τελείωμα του είχε πελεκίσει 4 πέτρες τις είχε τοποθετήσει όρθιες, είχε βάλει έπάνω τους μία άλλη πελεκητή πλάκα , ετσι που να έχει 4 εξόδους του καπνού, και η πλάκα να μην αφήνει την βροχή να περνάει μέσα.
Υστερα είχε πελεκήσει απο ψαμόπετρα μία ολοστρόγγυλη μπάλα που διακρίνεται καλά στην φωτογραφία και βάραινε – φαντάζομαι εγώ – την πλάκα και την όλη κατασκευή πού έτσι άντεξε 60 και πάνω χρόνια στους δυνατούς βοριάδες και νοτιάδες των «Πατερικών».
Επειδή στο σημείο αυτό η γης είχε κατωφέρεια εκμεταλευόμενος την διαφορά ύψους - δεν υπήραν μηχανήματα να σπάσεις χαράκια και να ισιώσεις ανεβολέματα - το κτίριο ακολουθούσε την γη και τα χαράκια στο κτίσιμό του. 
Και έτσι εσωτερικά απο το καθιστικό στο υπνοδωμάτιο είχε δύο σκαλοπάτια, και το ίδιο από τον αχυρώνα εσωτερικά προς τον στάβλο.
Εννοείται ότι δεν υπήρχε επαφή του στάβλου-αχυρώνα με το υπόλοιπο σπίτι.
Μάλλον λόγω οικονομικών δεν χρησιμοποιήθηκαν πελέκια στις πόρτες και τα παραθύρια –αρκετά από την άλλη πλευρά του σπιτιού- αλλά πελεκητές «ψαμόπετρες» τις έλεγε ο παππούς .
Το σπίτι βέβαια αυτό ήταν ένα μετόχι και όχι μία μόνιμη κατοικία. Ευτυχώς που πρόλαβα να θυμάμαι τον παππού μου στα τελευταία του πόσο πολύ αγαπούσε τα Πατερικά και πόσο πολύ του άρεσε να μένει σε αυτό το σπίτι. 
Επειδή ακριβώς του άρεσε πολύ να μένει εκεί έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι παρατηρώντας την θάλασσα για πολλές ώρες έβρισκε τα τάρταλα που απεδείχθησαν τελικά και εξαιρετικά χρήσιμα.
Σας ευχαριστώ που για μία ακόμη φορά μου θυμίσατε αγαπημένα πράγματα από το Σίσι και την οικογένειά μου.

Μανώλης Ροβίθης

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Ο Μιχάλης Πεδιώτης με τον Γιώργη Γουλιδάκη!!! Μια σχέση αγάπης και μίσους!

Τι μαγειρεύουν πάλι αύριο, μου λέτε;

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

Ο Μανόλης Ιεραπετριτάκης πήρε το πτυχίο της Νομικής Σχολής σε ηλικία 75 χρονών!

Φωτογραφία από το 1925 του πρώτου αυτοκινήτου της γραμμής Ηρακλείου - Νεαπόλεως στο Βραχάσι!

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ο Ζαχαρίας Φασουλάς δίνει συνέντευξη στο Βραχάσι το 1992

O Μιχάλης....