Ο διάλογος συνεχίζεται...


Έλαβα από το Ζαχαρία Φθενάκη την παρακάτω επιστολή:

Αγαπητέ Νίκο

Το σχολιό σου, ότι η φασολάδα έχει γίνει πια θεσμός(ΕΔΩ), μου δίνει αφορμή να το συνδέσω με το προηγούμενο θέμα, με το αν είναι πια καιρός για συνεννόηση, για να θυμίσω τον πόλεμο που δέχτηκε αυτή η εκδήλωση τα πρώτα χρόνια που διοργανώθηκε. 
Να υπενθυμισω ότι η εκδήλωση ξεκίνησε το 2009 (επί εποχής παντοδυναμίας Σφυράκη) με πρωτοβουλία δική μου και του Χρήστου του Μαμαλούκου, και συνεπικουρύμενη από πλήθος άλλων ανθρώπων (κυρίως επαγγελματιών) και την ευγενική χορηγία ξενοδόχων και επαγγελματιών της περιοχής. Στόχος ήταν να καθιερωθεί αυτή η εκδήλωση και να γίνει πόλος έλξης για το Σίσι τη χειμερινή περίοδο, όπως είναι ο "Ξυνόχονρος και Μουζουδιά" στο Μοχό. Μπορεί η εκδήλωση να μην έχει φτάσει ακόμα σε αυτό το επίπεδο, αλλά κάθε χρόνο βελτιώνεται όλο και περισσότερο και μετά από 8 χρόνια από την πρώτη φορά που διοργανώθηκε, έχει πλέον καθιερωθεί. Ο πόλεμος που δέχθηκε τότε είναι γνωστός και δε χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες. Βλέπεις αν τη διοργάνωνε κάποιος άλλος θα ήταν καλοδεχούμενο, αλλά εμείς ως μη αρεστοί στο τοπικό καθεστώς, έπρεπε να πολεμηθούμε πάση θυσία και μαζί με μας και η φασολάδα. Ευτυχώς τα σχέδια του τοπικού καθεστώτος απέτυχαν κι έτσι σήμερα έχουμε φτάσει στο επίπεδο να έχουμε στο Σίσι μια εκδήλωση που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου και εκτός Βραχασίου, με τα προφανη ωφέλη που αυτό δημιούργησε και για τους επαγγελματίες της περιοχής. 
Μέσα στα πλαίσια ενός ειλικρινούς διαλόγου με αποκελιστικό θέμα το καλό του τόπου, θα έπρεπε σε ένδειξη καλής πρόθεσης οι αντιμαχόμενες πλευρές να αναγωρίσουν όσα θετικά έχουν γίνει από αντιπάλους τους. Χωρίς να έχω ανάγκη αυτή την αναγνώριση, (ούτε και ο Χρήστος ο Μαμαλούκος φαντάζομαι) δεν είδα κανένα να αναγνωρίζει αυτή την προσπάθεια που έγινε τότε, που οδήγησε μακροπρόθεσμα στο αποτέλεσμα του σήμερα. Τουναντίον η υποψηφιότητά μου στον Αναπτυξιακό Σύλλογο Σισίου το καλοκαίρι που μας πέρασε, πυροδότησε πρωτοφανή κινητοποίηση για να μην εκλεγώ εγώ, με αποτέλεσμα, εκεί που πήγαιναν να κάνουν εκλογές και δεν πήγαινε κανείς, εμφανίστηκε ένα πλήθος ανθρώπων (περί τους 200, αν θυμάμαι καλά τον αριθμό) να ψηφίσουν. Φυσικά η κινητοποίηση, αν και πέτυχε ως κινητοποίηση, απέτυχε στον κύριο σκοπό της, να μην εκλεγώ εγώ στο συμβούλιο του συλλόγου, λες και η παρουσία μου στα πολιτιστικά του τόπου δεν συνοδεύτηκε ποτέ από ένα αξιόλογο έργο... 
Μέσα λοιπόν σε αυτό το κλίμα που συνεχίζει να επικρατεί, όπου κανείς δεν προτίθεται να αναγνωρίσει τα θετικά στοιχεία, που μπορεί να συνεισφέρει καθένας σ' αυτό το διάλογο, τι επιτυχία μπορεί να έχει ένας τέτοιος διάλογος; Αν υπήρχε έστω και η παραμικρή ένδειξη ότι υπάρχει διάθεση για συνεννόηση στη βαση του αλληλοσεβασμού, τότε ο διάλογος θα μπορούσε να είναι εφικτός και να έχει και θετικά αποτελέσματα. Δυστυχώς αυτό δεν υπάρχει. Ας αναλογιστούμε όλοι αν μπορούμε να δούμε με σεβασμό το διπλανό μας (στην πράξη και όχι στα λόγια), ας αναλογιστούμε αν μπορούμε να του αναγνωρίσουμε τα θετικά που έχει, παραμερίζοντας τα αρνητικά που μπορούμε να του καταλογίσουμε. Μετά μπορούμε να σκεφτούμε αν μπορούμε να κάνουμε διάλογο.
Καλή Σαρακοστή.

Ζαχαρίας Φθενάκης 


Η απάντησή μου:

Επειδή η επιστολή αυτή ήταν σε προσωπικό επίπεδο απαντώ προσωπικά. 
Δεν μπορώ  να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν περιθώρια διαλόγου.  
Τι έχουμε να μοιράσουμε δηλαδή; 
Εγώ θα προσπαθήσω με όλες μου τις δυνάμεις. 
Ιδίως όταν υπάρχουν τόσα ανοιχτά θέματα. 
Θα μου πεις είσαι στην Αθήνα. 
Ναι. 
Είμαι στην Αθήνα, προς το παρόν, αλλά την Κοινότητα των Βραχασωτών δεν την αποτελούν μόνο όσοι ζουν στην Κρήτη. 
Άποψη αλλά και ενδιαφέρον έχουμε όλοι. 
Δεν θέλω να αναφέρω τι συνδέει κάθε ένα με τον τόπο; Θεωρώ ότι αυτά είναι αυτονόητα...
Προσωπικά δεν θέλω να παίξω κανένα ρόλο πολιτικό ή άλλο. Αν κάποιοι εκεί στο χωριό πιστεύουν ότι κάποιος είναι χρήσιμος ας το πουν και ας κάνουμε ό,τι μπορούμε.
Αν κάτι με κούρασε όλα αυτά τα χρόνια είναι το γεγονός ότι ο τόπος πάει όλο και πιο κάτω.  Και να κάνουμε όλοι το ένα λάθος μετά το άλλο. 
Γι αυτό αν κάτι μπορεί να αλλάξει με τη δική μας συμμετοχή ας το κάνουμε. 
Καταλαβαίνω και την κόπωση που έχουν κάποιοι και την απογοήτευση. 
Αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως και δεν θα το καταλάβω ποτέ, είναι να υπάρχουν άνθρωποι που να θέλουν να συμμετέχουν σε μια προσπάθεια και να θέλουν κάποιοι να τους αποθαρρύνουν με κάθε τρόπο.  
Σεβαστή η άποψή σου όπως και η άποψη όλων αλλά δεν θα ακολουθήσω αυτή τη λογική. 
Θα προσπαθήσω να είμαι παρών στο βαθμό και στο μέτρο που μπορώ.
Ήδη, έχω κάνει μια δημόσια πρόταση στους φορείς του χωριού μας. Αν και δεν βλέπω μεγάλη προθυμία, που είναι ίσως απόρροια μιας παρόμοιας διαστακτικότητας, ωστόσο εγώ θα συνεχίσω να δηλώνω παρών. 
Πιστεύω ότι υπάρχει τρόπος για συνεισφορά σε μια κοινή προσπάθεια. Και επειδή είμαι πολύ γειωμένος με την πραγματικότητα το ξανατονίζω δεν μιλάμε ούτε για Δον Κιχώτες ούτε για ανεμόμυλους εδώ... 

Ν.Ι. Βλάχος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Καλή επιτυχία Μανόλη στα καθήκοντά σου ως Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Βραχασού

Η μεγάλη ξηρασία

Το τσουρί!

Ένα τραγούδι για τον Κων. Σφακιανάκη του Νικ. Κυπριγιώτη που αναφέρεται ως εμπειρικός θεραπευτής και μάγος(!!!) από τον Μ. Πυτικάκη

Η Μάχη στο Σελλινάρι 25 Νοεμβρίου 1827. Άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τόπου μας

Το ταξίδι στο παρελθόν του χωριού μας συνεχίζεται...

Από την κριθοκουλούρα στη σταρένια φρατζόλα και αργότερα στην χάσικη

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ;

Ο Χρονονικόλης ή κατά κόσμον Νικ. Κυπριώτης ή Κυπριγιώτης