Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη



Οι πρώτες νίκες και οι αντιδράσεις του κόσμου

Οι πρώτες δύσκολες μέρες πέρασαν και ο κόσμος, γέροι, γυναίκες και παιδιά, αυτοί που απέμειναν από τη στράτευση, άρχισαν να συνηθίζουν τις στενοχώριες και τις ανάγκες του πολέμου.
Αυτοσχέδιο φαναράκι λαμπαδοδρομίας 
Τα κάπως μεγαλύτερα παιδιά, του Γυμνασίου, που κι αυτά είχαν σταματήσει τα μαθήματα, με τις προτροπές των γερόντων και των παπάδων (Παπαδιονύση  Πρατσίνη, Παπανικόλη  Ροβύθη και Παπαζαχαρία) διάλεξαν τις εκκλησίες και τα πιο γερά από μπετόν σπίτια  λιγοστά βέβαια διότι τα περισσότερα ήταν με δώμα από χώμα. Στους τοίχους των γράψανε τη λέξη «καταφύγιο».
Έτσι η Παναγία, η Ευαγγελίστρια, η Αγία Τριάδα, ο Άγιος Ιωάννης, ο Άγιος Σάββας, και ο Άγιος Παντελεήμονας έγιναν καταφύγια.
Τα παιδιά και οι γυναίκες, μόλις άκουγαν τις καμπάνες των Εκκλησιών, σήμα συναγερμού για τα ιταλικά αεροπλάνα, τρέχανε στα καταφύγια, για να προφυλαχτούν από τις βόμβες τους. Όλοι γνώριζαν ότι όλα ήταν ανίκανα να αντέξουν στις βόμβες, αλλά που αλλού να τρέξουν; Στις εκκλησίες ο χριστιανικός κόσμος πίστευε ότι ο Θεός δε θα αφήσει τις βόμβες να πέσουν πάνω του και να τον σκοτώσουν.
Δεν πέρασαν αρκετές μέρες, αφότου οι φαντάροι έφυγαν για το μέτωπο, και οι χωρικοί, όλοι όσοι απόμειναν, άρχισαν το μάζεμα των ελιών μιας και ήταν η εποχή για το κυρίως μαξούλι τους. Καθημερινά ξεχύνονταν στις πλαγιές, για να ραβδίσουν  τις ελιές. Μαζί με το ξυλοκόπημα των ελιών που άκουγες τριγύρω σου, δεν έλειπαν και τα τραγούδια της Βέμπο: «Κορόιδο Μουσολίνι», που αποτελούσαν κάποια νότα ευχάριστη στην τραγική κατάσταση του πολέμου.
Θυμάμαι, την ημέρα που πήραμε την Κορυτσά μαζεύαμε ελιές στον Ορκιά. Όταν ακούσαμε να κτυπάνε οι καμπάνες των Εκκλησιών, στην αρχή νομίζαμε όλοι ότι ήταν συναγερμός, αλλά δεν άργησε να φθάσει η χαρμόσυνη είδηση.
-     Πήραμε την Κορυτσααά!
Ο ένας το φώναζε στον άλλο ,που ήταν στην απέναντι πλαγιά, κι αυτός στον άλλο. Έτσι σε λίγο τη χαρμόσυνη είδηση την πήραν οι πλαγιές και οι ρεματιές, για να την διαλαλήσουν  παντού, όπου υπήρχε χωριανός. 
Το βράδυ κόψαμε αγκιναρόδαυλα και με κουτιά από γάλα Βλάχας, άδεια βέβαια που μας είχαν απομείνει, για να μας θυμίζουν την καλή εποχή, φτιάξαμε φαναράκια και κάναμε λαμπαδοδρομίες, για να γιορτάσουμε τη νίκη. Φέραμε βόλτα όλο το χωριό και καταλήξαμε στο Σελί.
Από ’κεί έβλεπες όλα τα χωριά του Μεραμπέλου φωταγωγημένα και τα φαναράκια των λαμπαδοδρόμων να τρεμοσβήνουν, συμμετέχοντας κι αυτά με τον τρόπο τους στην χαρά όλων των Ελλήνων.
Επιστρέψαμε στο χωριό που όλος ο κόσμος ανάστατος και άγρυπνο χόρευε στους δρόμους και τραγουδούσε  εμβατήρια.
Παρόμοιες εκδηλώσεις έγιναν και με τις νίκες μας στην Πρεμετή, την Κλεισούρα, το Αργυρόκαστρο και το Τεπελένι, όπου η μία  νίκη διαδεχόταν την άλλη. 


Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου 
1940-1950.








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

"Ζωή, θάνατος και προσευχή στον Αναύλοχο" το θέμα της Dr.Gaignerot - Driessen στο Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών!

Τα σπίτια που φτιάχνονται στο Βραχάσι

Ο Βραχασώτης ποιητής Μπαμπασομανώλης για τον αποκλεισμό του Νομού μας από τις Πανεπιστημιακές Σχολές!!!

Γειτόνεμα στην Καραπιδιά!

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα τα παλιά χρόνια

Η αποικία, ο μόλος και οι δημόσιες σχέσεις...

Σαν σήμερα "έφυγε" ο Ελευθέριος Πλατάκης

Το NATURA 2000 για το Σελλινάρι

H απάντηση της παραιτειθείσας συμβούλου στον Πρόεδρο Γ. Φθενάκη