Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη - Η οπισθοχώρηση και η σκλαβιά

Οι Ναζί παρελαύνουν στη Νεάπολη 
Οι νίκες του στρατού μας, η μία μετά την άλλη, μας έκαναν να νιώθουμε υπερήφανοι για τα κατορθώματα του στρατού μας. Κοντεύουμε να φτάσουμε στην Αυλώνα που, όπως έλεγαν οι γέροντες στα καφενεία, θα ρίξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα.
Οι κοπέλες και οι μάνες του χωριού, που τα παιδιά τους ήσαν στο μέτωπο, έπλεκαν μάλλινες κάλτσες και πουλόβερ, γιατί τα κρυοπαγήματα θέριζαν πάνω στα βουνά. Έφτιαχναν δέματα που μέσα δεν παρέλειπαν να βάλουν κάποιο γραμματάκι με λόγια αγάπης και θαυμασμού για την ανδρεία και τις νίκες τους, ώστε να τονώσουν το ηθικό τους.
Τις νίκες όμως δεν άργησαν να διαδεχτούν η ήττα και η συμφορά. Η Γερμανία, ο δεύτερος και ο κύριος εχθρός μας, χτύπησε το στρατό μας πισώπλατα, και αφού πέρασε ελεύθερα από την Βουλγαρία που συμμάχησε μαζί της.
Τα ηρωικά φανταράκια μας αντιστάθηκαν στα οχυρά του Ρούπελ ενάντια στην γερμανική λαίλαπα, αλλά για λίγες μόνο ημέρες. Η αριθμητική υπεροχή του εχθρού έκαμψε τις λιγοστές δυνάμεις του στρατού μας και έτσι οι εχθροί, σχεδόν ανενόχλητοι, προχώρησαν για την Αθήνα.
Εν τω μεταξύ, το κύριο σώμα του στρατεύματος εγκατέλειψε ατάκτως το μέτωπο της Αλβανίας, φοβούμενο μην αιχμαλωτισθεί από τους Γερμανούς. 
Οι Έλληνες στρατιώτες ρακένδυτοι, με κουρελιασμένα ρούχα, που βρήκαν από τους χωρικούς για να αντικαταστήσουν τις στολές τους, ώστε να μην δίνουν στόχο στον εχθρό, πεινασμένοι και πεζοί σκορπίστηκαν στα χωριά της Θεσσαλίας και της Αττικής.
Στο δρόμο τους για την Αθήνα δεν δίσταζαν να ζητιανεύουν φαγητό από τους χωρικούς ή να ζητούν δουλειά στα κτήματά τους, για να μπορέσουν να επιζήσουν. 
Ο Κοντογιώργης
Θυμάμαι τα λόγια του μετέπειτα γαμβρού μου, Γιώργου Ταμπουρατζή, ο οποίος μαζί με τον Γιώργο Κοντάκη(Κοντογιώργη) έκανε ρεμούλες από τα γερμανικά αυτοκίνητα, που φορτωμένα με τρόφιμα, ψωμιά και κονσέρβες όδευαν προς την Αθήνα. 
Τελικά σταμάτησαν στην Τιθωρέα, όπου βρήκαν δουλειά σε έναν τσιφλικά ο οποίος τους κράτησε οικότροφους για μερικούς μήνες δουλεύοντας στα χωράφια του.
Η Αθήνα δεν άργησε να παραδοθεί.
Η σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό κυμάτιζε πλέον στην Ακρόπολη βεβηλώνοντας τα ιερά μνημεία μας.
Οι Ιταλοί κατέλαβαν την Ήπειρο και τα Ιόνια νησιά, ενώ στους Βουλγάρους παραχωρήθηκε η Θράκη.
Η Κρητική μεραρχία αποδεκατισμένη, μαζί με τη σχολή Ευελπίδων, την κυβέρνηση και τους βασιλείς κατέβηκαν στην Κρήτη για να συνεχίσουν τον αγώνα. 
Στην Κρήτη υπήρχαν λιγοστοί εθελοντές, μερικοί χωροφύλακες και αρκετοί σύμμαχοι Άγγλοι, κυρίως από τις αποικίες (Ινδοί, Νεοζηλανδοί και Αυστραλοί) που με τους επαναπατρισθέντες στρατιώτες και τους ευέλπιδες, αποτέλεσαν την ομάδα κρούσης στις μετέπειτα μάχες. 
Μαζί τους συμπαρατάχθηκε και σύμπασα η Κρητική ανδρειωσύνη, γέροι και νέα παιδιά που έτρεξαν να βοηθήσουν με τα κάθε είδους αρχέγονα όπλα που διέθεταν.

Συνεχίζεται...

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου 
1940-1950.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

"Ζωή, θάνατος και προσευχή στον Αναύλοχο" το θέμα της Dr.Gaignerot - Driessen στο Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών!

Τα σπίτια που φτιάχνονται στο Βραχάσι

Ο Βραχασώτης ποιητής Μπαμπασομανώλης για τον αποκλεισμό του Νομού μας από τις Πανεπιστημιακές Σχολές!!!

Γειτόνεμα στην Καραπιδιά!

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα τα παλιά χρόνια

Η αποικία, ο μόλος και οι δημόσιες σχέσεις...

Σαν σήμερα "έφυγε" ο Ελευθέριος Πλατάκης

Το NATURA 2000 για το Σελλινάρι

H απάντηση της παραιτειθείσας συμβούλου στον Πρόεδρο Γ. Φθενάκη