Γεώργιος Ιεραπετρίτης: Η γιορτή του Αγίου Γεωργίου στο Σελλινάρι το 1950

Περίπου 500 τον αριθμό οι αρτοπλασίες, 
τουτέστιν 2500 άρτοι
προσφέρθηκαν και ευλογήθηκαν 

την ημέρα της γιορτής,
εκτός αυτών που ευλογήθηκαν στον εσπερινό!

Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου μικρό και ταπεινό, κτισμένο από το μοναχό Νικόλαο Ροδίτη (Ροβύθη), στην πλαγιά της χαράδρας του Χαυγά ή αλλιώς Σελλιναριού, θυμίζει στον κάθε περαστικό να σταματήσει και να ανάψει ένα κερί εμπρός στη θαυματουργή εικόνα του Αγίου.
Πολλά θαύματα έχουν αναφερθεί από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και τα νεότερα χρόνια της ιταλικής κατοχής, που διατηρούνται και μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Η εικόνα του Αγίου Γεωργίου, παλαιά κρητικής τεχνοτροπίας, φέρει πέντε τρύπες από αντίστοιχα βλήματα όπλου που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι λεηλατώντας το εκκλησάκι.

Η Εικόνα του
Αγίου Γεωργίου
Τα πολλά θαύματα που κατά καιρούς γίνονται και η πίστη των χριστιανών της Κρήτης προς τον Άγιο Γεώργιο δεν άργησε να καθιερώσει την ημέρα της γιορτής του σε Παγκρήτιο προσκύνημα.
Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 23 του Απρίλη. Εάν συμπέσει σαρακοστή τότε μεταφέρεται μετά το Πάσχα. Έτσι έχει καθορισθεί από την Εκκλησία καθ’ ότι τα τροπάρια της γιορτής του Αγίου είναι αναστάσιμα. Συνήθως γιορταζόταν την Τετάρτη της Διακαινησίμου και τούτο για να προλάβουν να έλθουν οι προσκυνητές απ’ όλη την Κρήτη και να μη φύγουν την ημέρα του Πάσχα από τα σπίτια τους. Σήμερα γιορτάζεται την Δευτέρα του Πάσχα μια και οι μετακινήσεις γίνονται με τα αυτοκίνητα. Εκείνη την εποχή ήταν ελάχιστα κυρίως φορτηγά που τα χρησιμοποιούσαν για μεταφορές εμπορευμάτων ή και πολλές φορές για μεταφορά ανθρώπων κυρίως από μακρινές περιοχές.

Οι περισσότεροι προσκυνητές ερχόντουσαν με τα γαϊδουράκια τους και πολλές φορές περπατώντας μιας και το είχαν τάμα. Θυμάμαι την παραμονή της γιορτής. Από το πρωί καραβάνια από γαϊδουράκια με στολισμένα τα σαμάρια τους, με πολύχρωμες και ξομπλιαστές πατανίες, περνούσαν από το χωριό κατευθυνόμενα προς το Σελλινάρι όπου η εκκλησία του Αγίου. 
Το βράδυ παραμονή της γιορτής, όλη η πλαγιά ήταν γεμάτη από παρέες προσκυνητών που έφθασαν από όλα τα μέρη της Κρήτης. Παντού άκουγες τραγούδια μιας και η πασχαλιά δεν είχε τελειώσει ακόμα.
Αυτό ασφαλώς γινόταν νωρίς, γιατί το βράδυ και όλη τη νύχτα μετά τον Εσπερινό διαβάζονταν Παρακλήσεις στον Άγιο και η πλατεία γύρω από την εκκλησία ήταν γεμάτη από πιστούς μια και το μικρό εκκλησάκι ελάχιστους χωρούσε.
Ο δημόσιος δρόμος και από τις δυο μεριές μέχρι το κουτσουνάρι του Αγιασμένου όπως το έλεγαν ήταν γεμάτος από μικροπωλιτάς που διαλαλούσαν την πραμάτεια τους.
Οι άνδρες του χωριού, ταμένοι οι περισσότεροι να υπηρετούν τον Άγιo, από το μεσημέρι ήσαν στις θέσεις τους, θέσεις που γνώριζαν εκ των προτέρων αφού κάθε χρόνο ήσαν στα ίδια πόστα.
Ό παππούς μου ο Νικόλης (Χαραλαμπονικόλης) όπως τον λέγανε οι χωριανοί, ήταν κάθε χρόνο στην παραλαβή του λαδιού. Είχαν ντίνες σε ένα κελί και εκεί έριχναν το λάδι που με μποτίλιες και ντενεκέδες έφερναν οι πιστοί. Εγώ καθόμουν σε μια γωνιά, καθώς είχα πάει να βοηθήσω από το βράδυ τον παππού στο έργο του. Από το πρωί της επομένης, εγώ κι άλλοι χωριανοί συμμαθητές μου, με εντολή του καθηγητή μας Αριστείδης Βουρλάκης, που ήταν μέλος του εκκλησιαστικού Συμβουλίου, αναλάβαμε την παραλαβή των άρτων.
Από παντού, απ’ όλα τα μέρη της Κρήτης κατάφθαναν οι πιστοί, φορτωμένοι με πανέρια και ντρουβάδες με άρτους. Άλλοι με καλάθια γεμάτα αυγά, άλλοι κοτόπουλα, κοκόρια, και άλλοι, κυρίως βοσκοί, με ένα κατσικάκι ή ένα αρνάκι. Πολλές φορές το είχαν μπουζασμένο καθώς είχαν τάμα να το μεταφέρουν φορτωμένο στους ώμους τους.
Οι ουρές που εκατοντάδες πιστοί σχημάτιζαν για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα του Αγίου έφτανε τα εκατό μέτρα, μέχρι τον δημόσιο δρόμο. Όλοι με την λαμπάδα του ύψους τους στο χέρι καρτερικά περίμεναν να προσκυνήσουν, και να λάβουν τη χάρη του Αγίου.
Το πρωί από νωρίς, ήλθε και ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Πέτρας με όλη την ιερατική κουστωδία του (αρχιμανδρίτες και ιερείς του Βραχασού και της Ιεράς Μητροπόλεως). Ξεκίνησε η λειτουργία μέσα σε κατάνυξη και προσήλωση των πιστών που με ευλάβεια παρακολούθησαν τη Θεία λειτουργία και στη συνέχεια την περιφορά της εικόνας του Αγίου.
Εμείς, οι μαθητές παραλαμβάναμε τους άρτους και στη συνέχεια τους τοποθετούσαμε, όπως ήταν ανά πέντε, και βάζαμε επάνω ένα χαρτάκι με ένα αριθμό, προκειμένου να αποδώσουμε τον ένα άρτο στους προσφέροντας, μετά αφού τους ευλογήσει ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης μας. Κατά διαστήματα, αφήναμε διαδρόμους για να μπορούμε να κινούμαστε ενδιάμεσα.

Οι χωριανοί μου τελειόφοιτοι το 1950
Ο Μητροπολίτης μας, προς το τέλος της Θείας λειτουργίας, βοηθούμενος από τους ιερείς του χωριού Παπανικόλη και Παπαδιονύση ευλόγησε τους προσφερόμενους άρτους. 
Στη συνέχεια, μοιράστηκαν στους πιστούς με τάξη. Τους υπολοίπους τους μετέφεραν σε ένα κελί και εκεί είκοσι γυναίκες έκοψαν αρκετούς σε κομμάτια. Άνδρες, νεαροί κυρίως, γέμιζαν μεγάλα πανέρια και τοποθετημένοι στις δύο εισόδους της Εκκλησίας τα μοίραζαν μαζί με αντίδωρο στους προσκυνητές. 


Από την ευλογία των Άρτων στο Σελλινάρι!

Θυμάμαι και θα μου μείνει αξέχαστο το πλήθος των αρτοπλασιών. Περίπου 500 τον αριθμό, τουτέστιν 2500 άρτοι προσφέρθηκαν και ευλογήθηκαν την ημέρα της γιορτής, εκτός αυτών που ευλογήθηκαν στον εσπερινό. Οι εναπομείναντες άρτοι μοιράστηκαν τις επόμενες ημέρες σε όλες τις γύρω ενορίες της περιοχής και στα ευαγή ιδρύματα της Μητροπόλεως, γηροκομείο και ορφανοτροφείο.
Η λειτουργία τελείωσε και οι προσκυνητές, πανηγυριώτες όπως τους λέγαμε, ζέψανε ξανά τα γαϊδουράκια τους και με τη φαμίλια τους πήραν το δρόμο της επιστροφής.
Το απόγευμα και όλη την επόμενη ημέρα ο Μιχάλης Μεθυμός, ο τελάλης (κήρυκας), πηγαινοερχόταν στα μαγαζιά του χωριού διαλαλώντας τα διάφορα τάματα που βγάζανε στον πλειστηριασμό (κατσίκια, αρνάκια, κότες, κοκόρια, περιστέρια και άλλα). Το λάδι που συγκέντρωσαν πέρναγε τις 700 οκάδες. Μερικό έδωσαν στα ιδρύματα και το υπόλοιπο πούλησαν επ’ωφελεία της εκκλησίας.
Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν ήσαν αρκετά. Μονάχα από την εικόνα του Αγίου από τους προσκυνητές και μόνο, το ποσό έφθασε τις 70000. Αρκετές ημέρες μετά, θυμάμαι, μαζευόμαστε οι μαθητές του Γυμνασίου, οι χωριανοί ασφαλώς, στο γραφείο του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου με την επίβλεψη του καθηγητή Αριστείδη Βουρλάκη και του Μανόλη Διαλυνά προϊστάμενο του ταχυδρομείου που ήσαν μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και μετράγαμε τα λεπτά, δραχμές και δίδραχμα, τα κάναμε μασούρια για να δοθούν στη τράπεζα. 


Η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου το 1950.
Φαίνεται το καφενείο του Ρουσσοκωστή

Ήταν μια όμορφη ανάμνηση από τα μετακατοχικά χρόνια και μια μέρα ανάτασης προς τον Θεό.





Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου 
1940-1950.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα τα παλιά χρόνια

"Ζωή, θάνατος και προσευχή στον Αναύλοχο" το θέμα της Dr.Gaignerot - Driessen στο Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών!

Tα κατορθώματα της Ανεζίνας (Μπαξανεζίνα )

Αρχίζουν μαθήματα Γερμανικών στον Π.Σ. "Ο ΑΝΑΥΛΟΧΟΣ΄"

Ο Dr. Jan Driessen θα παρουσιάσει στην Αθήνα στις 20/11 το θέμα "Το κτίριο με την κεντρική αυλή στο Μινωικό Σίσι - Νέες Ανασκαφές"

Η μεγάλη ξηρασία

Ένα τραγούδι για τον Κων. Σφακιανάκη του Νικ. Κυπριγιώτη που αναφέρεται ως εμπειρικός θεραπευτής και μάγος(!!!) από τον Μ. Πυτικάκη

Η Μάχη στο Σελλινάρι 25 Νοεμβρίου 1827. Άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τόπου μας

Γειτόνεμα στην Καραπιδιά!