Η εκπαίδευση την κατοχή και η ταλαιπωρία μου._Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη

Χορεύοντας στο πανηγύρι του Αγίου Ιωάννη στο Σίσι.
Διακρίνονται από αριστερά (Μαρκάκη(;), Κατίνα του Μακρογιάννη, Βασιλεία του Μακρογιάννη, Έλλη Ροβίθη, Ροβίθης Γεώργιος, Μανόλης Ιεραπετρίτης(δάσκαλος), ο Ελευθεράκης Βαγγέλης και Ιεραπετρίτης Γεώργιος.

Σεπτέμβρης του 1943 και διαβαίνω το κατώφλι του Οκταταξίου Γυμνασίου. Στο οκτατάξιο δίναμε εξετάσεις από την Τετάρτη δημοτικού, παιδιά μιξάρικα ακόμη, που η πείνα της κατοχής μας είχε εξασθενήσει και τα κρύα του χειμώνα είχαν παγώσει τα ξυπόλυτα πόδια μας. Οι περισσότεροι υποφέραμε από μαργωτήρες, φρούτο της εποχής, από τις απότομες αλλαγές θερμοκρασίας στα πόδια, από το κρύο της υπαίθρου στη ζέστη της παραστιάς.
Θυμάμαι ότι καθόμουνα στο πρώτο θρανίο - πρώτο μπόι - με τον Μιχάλη Τσαγκαράκη από τα Λακώνια  και τον Γρηγόρη Ξανθάκη από το Λούμα. Καθηγητές είχαμε τον Μιχάλη Γωνιωτάκη στα φιλολογικά και τον Φινοκαλιώτη στα μαθηματικά.
Ο Φινοκαλιώτης είχε  το ιδίωμα να βγάζει στο μάθημα με τους αριθμούς  του μαθητολογίου. Μόλις έμπαινε στην τάξη, έλεγε παραδείγματος χάρη, το 3 το 13 και το 23 να βγουν στο μάθημα. Στις αρχές όλοι τρέμαμε. Μια μέρα, που η έμπνευσή του ήταν οι προαναφερθέντες αριθμοί 3, 13, 23, ήταν η πρώτη  φορά που με σήκωνε για μάθημα. Είχαμε τους κανόνες του πολλαπλασιασμού. Μαζί με μένα, που είχα το νούμερο 13, με συντρόφευαν ο Γιάννης Ανδρουλάκης από τη Μήλατο με αριθμό 3 και η Μαρία Μαυρικάκη (η κόρη του καθηγητού) με το νούμερο 23. Όταν ήρθε η σειρά μου να με ρωτήσει, έτρεμα ολόκληρος, δεν μπόρεσα ούτε καν να ανοίξω το στόμα μου!
-     Ιεραπετρίτη, κάθισε κάτω, ξέρω ότι είσαι καλός μαθητής, αλλά φρόντισε την άλλη φορά που θα σε σηκώσω να έχεις διαβάσει και να αποβάλλεις το φόβο σου! 
Από αυτή τη φορά και μετά με είχε στην πρώτη τετράδα μέχρι που τέλειωσα το Γυμνάσιο. Η πρώτη τάξη τέλειωσε αρκετά καλά με υψηλή βαθμολογία γύρω στο 16. Σημειωτέον ότι οι καθηγητές ήσαν πολύ φειδωλοί σε βαθμούς.
Η Δευτέρα τάξη ξεκίνησε με  καλύτερους οιωνούς. Γνώρισα πολλούς καινούργιους φίλους, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Βούλγαρης από τις Λίμνες, μετέπειτα καθηγητής του Πολυτεχνείου.
Κάναμε μαθήματα περίπου ένα μήνα, όταν ξαφνικά μας ανακοίνωσαν ότι το γυμνάσιο επανέρχεται σε εξατάξιο και ότι εμείς που είμαστε στην Τετάρτη δημοτικού έπρεπε να γυρίσουμε στο Δημοτικό στην έκτη τάξη. Εγώ στενοχωρήθηκα που θα γύριζα ξανά πίσω. Με ποιο τρόπο θα με αντιμετώπιζαν οι παλιοί συμμαθητές μου και τι καζούρα θα μου έβαζαν; Το πηλήκιο του Γυμνασίου θάπρεπε να το βάλω στη ναφθαλίνη για ένα χρόνο και να προσαρμοστώ στη  σκληρή πραγματικότητα.
Την πρώτη μέρα που πήγα στο Δημοτικό έκανε μάθημα η τάξη μου στην απάνω γειτονιά, δίπλα στο πηγάδι, στου Χατζηκωσταντή τον οντά. Κάθισα στο τελευταίο θρανίο, γιατί ήδη είχα ρίξει αρκετό μπόι. Δάσκαλος ήταν ο Γιώργος Διπλαράκης και μας εξήταζε για το ζαχαροκάλαμο στο μάθημα της φυσικής ιστορίας. Εγώ ζωηρός από το Γυμνάσιο και κάνοντας λίγο το Κουτσαβάκι, άρχισα να αταχτώ μιλώντας με τους διπλανούς μου. Κάποια στιγμή με αντελήφθηκε ο δάσκαλος και με δυνατή φωνή που λέει:
-          Ιεραπετρίτη, έλα για μάθημα!
Εγώ δεν ήξερα λέξη, ήταν η πρώτη μέρα που πήγαινα στο σχολείο. Τότε, με πλήρωσε με δύο χαστούκια που τα θυμάμαι ακόμα!
-     Κάθισε κάτω, μου είπε.
Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που ανάγκασα τον δάσκαλο μου να με χτυπήσει. Πάντοτε προσπαθούσα να είμαι φρόνιμος και διαβασμένος. Κάναμε μερικούς μήνες μάθημα στην αίθουσα αυτή και στη συνέχεια πήγαμε στον οντά της Αννίκας, με δάσκαλο τον Μανόλη Τζανάκη.
Τους τελευταίους δυο μήνες κάναμε μάθημα στο επάνω Σχολείο που είχε εντωμεταξύ επισκευαστεί  από τις φθορές των κατακτητών. Δάσκαλος μας εκεί ήταν ο Θεόπιστος Μαυροειδής από τη Νεάπολη. Δάσκαλος πολύ αυστηρός, αλλά άριστος  εκπαιδευτικός. Εμένα με αγαπούσε και πάντοτε μου έλεγε:
-     Μη φοβάσαι. Θα μπεις  με το σπαθί σου στο Γυμνάσιο!
Στην τάξη καθόμουνα στο ίδιο θρανίο με τον Γιώργο Σουλαδάκη, τον μετέπειτα Ιερομόναχο (Παπα-Γιώργη) και τον Γιάννη Σουλαδάκη. Η χρονιά τέλειωσε και με βαθμό 8 χτύπησα ξανά την πόρτα του Γυμνασίου.
Η  είσοδός μου στο Γυμνάσιο για δεύτερη φορά ήταν πολύ εύκολη, διότι αφ’ ενός είχα διαβάσει και αφετέρου με γνώριζαν όλοι οι καθηγητές. Θυμάμαι, όταν εξεταζόμουν στα μαθηματικά, ο πρώην καθηγητής μου Φινοκαλιώτης, μου είπε:
-     Eίσαι γνωστός και ξέρω τις δυνατότητές σου. Πήγαινε να εξετάσουμε κανένα  άλλο!

Μπήκα στο Γυμνάσιο μαζί με τον Γιώργο Σουλαδάκη (Παπα-Γιώργη). Στη τάξη βρήκαμε τον Γιώργη Ροβίθη (Στόλαρχο) και το Βαγγέλη Ελευθεράκη με τους οποίους παρέα  τελειώσαμε το Γυμνάσιο το 1951. 

Συνεχίζεται...

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου 
1940-1950.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!