Η εγκατάσταση των Γερμανών στο χωριό._Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη


Από τον ερχομό των Ναζί στο Μεραμπέλλο.
Παρέλαση στην πλατεία της Νεάπολης.
Αποχωρώντας τα Ιταλικά στρατεύματα από το χωριό έδωσαν τη θέση τους σε δύο λόχους Γερμανών, εκ των οποίων ο ένας κατέλαβε το Δυτικό χωριό, με διοικητήριο το σπίτι του καθηγητή Αριστείδη Βουρλάκη και ο δεύτερος λόχος το Ανατολικό χωριό, με διοικητήριο τον οντά του Μανόλη Πετσαλή στο Πρόκι. 
Σύνορα είχαν το Σκουρού, το ρυάκι.
Οι Γερμανοί εν αντιθέσει με τους Ιταλούς που προτιμούσαν για χώρους διαμονής τα σχολεία, τις Εκκλησίες και μερικά σπίτια, για τους αξιωματικούς, επιτάξανε όλους τους ανώγειους χώρους (οντάδες).
Εμάς μας πήραν το ένα από τα δύο δωμάτια, το μπροστινό προς τον δρόμο κι έτσι μας έμεινε το άλλο για να κοιμόμαστε πέντε άτομα, οι γονείς μου κι εμείς τα τρία παιδιά. 
Η γιαγιά και ο παππούς κοιμόντουσαν στο ταυλάδο στο υπόγειο πάνω από τα πιθάρια και τις βαρέλες για το λάδι.
Κατ αρχάς έμειναν δέκα στρατιωτικοί, εννέα στρατιώτες και ένας ανθυπασπιστής επικεφαλής. Είχαν στήσει διώροφα ξύλινα κρεβάτια σκεπασμένα με κουνουπιέρες, γιατί φοβόντουσαν πολύ τα κουνούπια, και στην ταράτσα έστησαν ένα πολυβόλο σε τρίποδο για τ’ αεροπλάνα.
Το πρώτο βράδυ, θυμάμαι, κατέβηκαν όλοι κάτω στο ισόγειο που καθόμασταν κι εμείς. 
Το σπίτι μας που στον οντά του
έμεναν οι Γερμανοί
Κάθισαν γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι που είχαμε για φαγητό, αφού προηγουμένως μας χαιρέτησαν και μας συστήθηκαν ένας-ένας. Έφεραν μαζί τους κονσέρβες, το φαγητό τους το βραδινό, κουραμάνες και ένα κουτί με γλυκά. 
Σε μας τα παιδιά προσέφεραν ένα σακουλάκι με καραμέλες στον καθένα, δώρο εντελώς πρωτόγνωρο για μας. Μας προσκάλεσαν όλους στο τραπέζι για να τους κάνουμε παρέα. Η μητέρα μου από ευγένεια για το κάλεσμα, τηγάνισε δυο τηγανιές πατάτες, κομμένες όπως συνήθιζε να τις κόβει, με μπόλικο λάδι, έβαλε και δέκα αυγά καθώς η παρέα είχε πλέον μεγαλώσει. 
Γίναμε δεκαεπτά άτομα μαζί με τον παππού και τη γιαγιά. Έτσι άρχισε το πανηγύρι της δήθεν συμφιλίωσης.
Έφαγαν, ήπιαν αρκετές μπύρες, που είχαν φέρει μαζί τους, και τραγούδησαν τα τραγούδια του τόπου τους. Δεν λησμόνησαν να τραγουδήσουν και τη «Λιλή Μαρλέν», που το ’χα μάθει κι εγώ από τους Ιταλούς, οι οποίοι το τραγουδούσαν μεταφρασμένο στη γλώσσα τους.
Στο τέλος άνοιξαν το κουτί με τα γλυκά. Ο μικρότερος της παρέας, ο Πενάτο, μας κέρασε, γιατί γιόρταζε τα γενέθλιά του. Γινόταν δεκαεννιά ετών. Προσφέροντας ένα γλυκό στη μητέρα μου της είπε:
- Μάμα, κακός ο πόλεμος, δεν είναι άδικο δεκαεννιά ετών εγώ τώρα να σκοτωθώ; Κι ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του.
Φεύγοντας παρέμεινε πίσω ο επικεφαλής ανθυπασπιστής ονόματι Έλμουτ και μας είπε:
- Εάν τυχόν σας πειράξει κανείς από τους στρατιώτες ή εάν έχετε κάποιο παράπονο, να το πείτε σε μένα.
Ευχαρίστησε κατόπιν τους γονείς μου εκ μέρους και των υπολοίπων και μας ευχήθηκε μια καλή συμβίωση.
Λησμόνησα να σας πω ότι η συνεννόηση γινόταν με νοήματα και με μερικές λέξεις ελληνικές που είχαν μάθει προηγουμένως περνώντας από τα Κυκλαδίτικα νησιά. 
Πράγμα δύσκολο, αλλά όχι και ακατόρθωτο!

Συνεχίζεται...

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου"
1940-1950.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

"Ζωή, θάνατος και προσευχή στον Αναύλοχο" το θέμα της Dr.Gaignerot - Driessen στο Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών!

Τα σπίτια που φτιάχνονται στο Βραχάσι

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα τα παλιά χρόνια

Γειτόνεμα στην Καραπιδιά!

Ο Βραχασώτης ποιητής Μπαμπασομανώλης για τον αποκλεισμό του Νομού μας από τις Πανεπιστημιακές Σχολές!!!

Tα κατορθώματα της Ανεζίνας (Μπαξανεζίνα )

Ο Dr. Jan Driessen θα παρουσιάσει στην Αθήνα στις 20/11 το θέμα "Το κτίριο με την κεντρική αυλή στο Μινωικό Σίσι - Νέες Ανασκαφές"

Το NATURA 2000 για το Σελλινάρι

Η αποικία, ο μόλος και οι δημόσιες σχέσεις...