Η εγκατάσταση των Γερμανών στο χωριό._Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη


Από τον ερχομό των Ναζί στο Μεραμπέλλο.
Παρέλαση στην πλατεία της Νεάπολης.
Αποχωρώντας τα Ιταλικά στρατεύματα από το χωριό έδωσαν τη θέση τους σε δύο λόχους Γερμανών, εκ των οποίων ο ένας κατέλαβε το Δυτικό χωριό, με διοικητήριο το σπίτι του καθηγητή Αριστείδη Βουρλάκη και ο δεύτερος λόχος το Ανατολικό χωριό, με διοικητήριο τον οντά του Μανόλη Πετσαλή στο Πρόκι. 
Σύνορα είχαν το Σκουρού, το ρυάκι.
Οι Γερμανοί εν αντιθέσει με τους Ιταλούς που προτιμούσαν για χώρους διαμονής τα σχολεία, τις Εκκλησίες και μερικά σπίτια, για τους αξιωματικούς, επιτάξανε όλους τους ανώγειους χώρους (οντάδες).
Εμάς μας πήραν το ένα από τα δύο δωμάτια, το μπροστινό προς τον δρόμο κι έτσι μας έμεινε το άλλο για να κοιμόμαστε πέντε άτομα, οι γονείς μου κι εμείς τα τρία παιδιά. 
Η γιαγιά και ο παππούς κοιμόντουσαν στο ταυλάδο στο υπόγειο πάνω από τα πιθάρια και τις βαρέλες για το λάδι.
Κατ αρχάς έμειναν δέκα στρατιωτικοί, εννέα στρατιώτες και ένας ανθυπασπιστής επικεφαλής. Είχαν στήσει διώροφα ξύλινα κρεβάτια σκεπασμένα με κουνουπιέρες, γιατί φοβόντουσαν πολύ τα κουνούπια, και στην ταράτσα έστησαν ένα πολυβόλο σε τρίποδο για τ’ αεροπλάνα.
Το πρώτο βράδυ, θυμάμαι, κατέβηκαν όλοι κάτω στο ισόγειο που καθόμασταν κι εμείς. 
Το σπίτι μας που στον οντά του
έμεναν οι Γερμανοί
Κάθισαν γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι που είχαμε για φαγητό, αφού προηγουμένως μας χαιρέτησαν και μας συστήθηκαν ένας-ένας. Έφεραν μαζί τους κονσέρβες, το φαγητό τους το βραδινό, κουραμάνες και ένα κουτί με γλυκά. 
Σε μας τα παιδιά προσέφεραν ένα σακουλάκι με καραμέλες στον καθένα, δώρο εντελώς πρωτόγνωρο για μας. Μας προσκάλεσαν όλους στο τραπέζι για να τους κάνουμε παρέα. Η μητέρα μου από ευγένεια για το κάλεσμα, τηγάνισε δυο τηγανιές πατάτες, κομμένες όπως συνήθιζε να τις κόβει, με μπόλικο λάδι, έβαλε και δέκα αυγά καθώς η παρέα είχε πλέον μεγαλώσει. 
Γίναμε δεκαεπτά άτομα μαζί με τον παππού και τη γιαγιά. Έτσι άρχισε το πανηγύρι της δήθεν συμφιλίωσης.
Έφαγαν, ήπιαν αρκετές μπύρες, που είχαν φέρει μαζί τους, και τραγούδησαν τα τραγούδια του τόπου τους. Δεν λησμόνησαν να τραγουδήσουν και τη «Λιλή Μαρλέν», που το ’χα μάθει κι εγώ από τους Ιταλούς, οι οποίοι το τραγουδούσαν μεταφρασμένο στη γλώσσα τους.
Στο τέλος άνοιξαν το κουτί με τα γλυκά. Ο μικρότερος της παρέας, ο Πενάτο, μας κέρασε, γιατί γιόρταζε τα γενέθλιά του. Γινόταν δεκαεννιά ετών. Προσφέροντας ένα γλυκό στη μητέρα μου της είπε:
- Μάμα, κακός ο πόλεμος, δεν είναι άδικο δεκαεννιά ετών εγώ τώρα να σκοτωθώ; Κι ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του.
Φεύγοντας παρέμεινε πίσω ο επικεφαλής ανθυπασπιστής ονόματι Έλμουτ και μας είπε:
- Εάν τυχόν σας πειράξει κανείς από τους στρατιώτες ή εάν έχετε κάποιο παράπονο, να το πείτε σε μένα.
Ευχαρίστησε κατόπιν τους γονείς μου εκ μέρους και των υπολοίπων και μας ευχήθηκε μια καλή συμβίωση.
Λησμόνησα να σας πω ότι η συνεννόηση γινόταν με νοήματα και με μερικές λέξεις ελληνικές που είχαν μάθει προηγουμένως περνώντας από τα Κυκλαδίτικα νησιά. 
Πράγμα δύσκολο, αλλά όχι και ακατόρθωτο!

Συνεχίζεται...

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου"
1940-1950.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!