Η πτώση των Γερμανών αλεξιπτωτιστών και η κατάληψη της Κρήτης._Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη


Είναι καλοκαίρι και η αρχή του θερισμού μας βρίσκει οικογενειακώς στην Αγία Βαρβάρα, στον Αράπη (Χαλικιά), να θερίζουμε κριθάρι.
Καθημερινώς τα junkers ή αλλιώς stuka (γερμανικά αεροπλάνα) μας τρομοκρατούν πετώντας πάνω απ τα κεφάλια μας γλύφοντας τις χαρουπιές.

Δεν παραλείπουν να σκορπίζουν, όπου βλέπουν σκάρμη, μερικές "μπουκάλες", βόμβες όπως τις λέγαμε και να βουτούν σαν γεράκια πάνω στο θύμα τους!
Θυμάμαι, ένα πρωινό πέρασε κάποιος χωροφύλακας που πήγαινε περπατώντας στο Ηράκλειο, για να ενωθεί με τους υπόλοιπους μαχητές. Έτρεξε ο παππούς μου, ο Νικόλης Παχυγιαννάκης (Χαραλαμπονικόλης), να του προσφέρει λίγο ψωμί και νερό, για να μπορέσει να συνεχίσει το δρόμο του. Εκείνη τη στιγμή πέρασε ένα αεροπλάνο που έγλειφε τις χαρουπιές.
- Να του ρίξω καμιά; μονολόγησε, σηκώνοντας το παλιό σκουριασμένο καριοφίλι του.
- Τι κάνεις, ρε κουζουλέ; Θα μας ρίξει καμία μπουκάλα και θα μας στείλει στον από κει …., τον πρόλαβε ο παππούς.
Το αεροπλάνο συνέχισε προς τα Μάλια και έριξε έξι βόμβες στο Άγιο Πνεύμα ενώ ο χωροφύλακας συνέχισε το δρόμο του για το Ηράκλειο.
Την επόμενη μέρα τα αεροπλάνα συνέχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους, μπατούλιςς-μπατούλιες, βομβαρδίζοντας τις πόλεις και τα χωριά.
Στο χωριό μας έριξαν έξι βόμβες.
Δύο έπεσαν στο κελάρι κάποιου δύστυχου χωριανού, σπάζοντας τα πιθάρια με το λάδι, που χύθηκε και έφτασε μέχρι τον Άγιο Παντελεήμονα. 
Δύο άλλες έπεσαν στου Σκουρού το ρυάκι. Η μία απ’ αυτές δεν έσκασε. Καρφώθηκε στο χώμα και βρέθηκε μετά την απελευθέρωση. Την εξουδετέρωσαν πυροτεχνουργοί που ήρθαν από το στρατόπεδο Ηρακλείου. 
Οι άλλες δυο έπεσαν στην Καραπιδιά και συγκεκριμένα στο σπίτι του Αντώνη του Κυριακάκη, “Αντωνιό”, ενός από τους κτίστες του χωριού. Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθεί η μια του αδελφή και να τραυματιστεί η θεία του. 
Άλλοι τραυματισμοί και θύματα δεν υπήρξαν, γιατί οι χωριανοί προκειμένου να αποφύγουν τον κίνδυνο είχαν διαφύγει στα γύρω βουνά, κι έτσι το χωριό είχε ερημώσει. 

Στις 20 του Μάη, μετά από τον ανελέητο βομβαρδισμό - δεν άφησαν χωριό για χωριό να μην το βομβαρδίσουν - άρχισαν να ρίχνουν αλεξιπτωτιστές.

Ο Παππούς Νικόλης
καβαλάρης στον παστελά
Στις 20 του Μάη, μετά από τον ανελέητο βομβαρδισμό - δεν άφησαν χωριό για χωριό να μην το βομβαρδίσουν - άρχισαν να ρίχνουν αλεξιπτωτιστές. Eγώ, για πρώτη φορά έβλεπα αυτό το θέαμα. Οι αλεξιπτωτιστές με τα μεταξωτά αλεξίπτωτα τους πηδούσαν ο ένας πίσω από τον άλλο, ενώ άλλοι κουβαλιόντουσαν με ανεμοπλάνα που τα τραβούσαν αεροπλάνα.
Εμείς βλέποντας τα συμβάντα στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, στην αρχή νομίζαμε ότι έριχναν τσουβάλια με τρόφιμα. Όταν όμως πληροφορηθήκαμε την πραγματικότητα μας έπιασε τρέμουλο.
- Τώρα θα μας πιάσουν οι Γερμανοί και θα μας σκοτώσουν, σκεφτόμουν με το παιδικό μου μυαλό.
Οι γονείς μου, με πρωτοπόρο τον παππού μου τον Νικόλη, φόρτωσαν τον Παστελά, τον μεγαλόσωμο γάιδαρό μας, με τρόφιμα και κουβέρτες και ξεκινήσαμε για το βουνό, κάπου να κρυφτούμε.
Πήγαμε στη Βοθυλιά, κοντά στου Κυριακογιώργη το Μετόχι. Στο δρόμο συναντήσαμε πολλούς ομοιοπαθείς χωριανούς που έτρεχαν να γλιτώσουν. Ο Γληγόρης ο Σουλάς είχε ζευλώσει τα δυο βούγια του και είχε κρεμάσει από το ζυγό τις κουβέρτες και τα άλλα υπάρχοντά του. Τα κουτσούβελά του, τρία ή τέσσερα, αν θυμάμαι καλά, ακολουθούσαν ξυπόλυτα, κλαίγοντας από το φόβο τους.
Βρήκαμε κάποιο μεγάλο πουρνάρι και μπήκαμε από κάτω οικογενειακώς. Το γάιδαρο και τα άλλα ζώα τα δέσαμε πιο μακριά, κάτω από τις μεγαλόσωμες ελιές, για να μη δώσομε σκάρμη στα αεροπλάνα που συνέχιζαν να βομβαρδίζουν.
Το απόγευμα η μητέρα μου έστρωσε κατάχαμα τις κουρελούδες και εμείς τα παιδιά, εγώ και οι δυο αδελφές μου, πέσαμε να κοιμηθούμε. Δεν είμαστε μαθημένοι στις κακουχίες. Ο παππούς με την γιαγιά διαφεντεύανε τα ζώα, ένα γάιδαρο, δύο αγελάδες, μία προβατίνα και δύο αίγες.
Ο πατέρας μου πήγε στο Μετόχι του Κυριακογιώργη, όπου υπήρχε ένα σαρνίτσι με βρόχινο νερό, για να μας ξεδιψάσει, ενώ η μάνα μας καθόταν άγρυπνη φρουρός και κάθε τόσο αγνάντευε τα πέριξ μη τυχόν φανεί κανείς Γερμανός απ’ αυτούς που μας επισκέφθηκαν στο νησί.
Το σούρουπο μας βρήκε όλους, με την οικογένεια συγκεντρωμένη, κάτω από το πουρνάρι να συζητάμε για το τι ήθελε συμβεί τις επόμενες ημέρες.
Κάποια στιγμή ακούστηκαν ζάλα και ομιλίες πολύ κοντά μας. Η μητέρα μου, σωστός ανιχνευτής, βγήκε για λίγο έξω από τον κρυψώνα μας, και τι να δει; Tρεις πάνοπλοι στρατιωτικοί έρχονταν καταπάνω μας.
Φαντάζεστε την τρομάρα μας, όταν η μητέρα μας περιέγραψε τους επισκέπτες. Αλλά τι μπορούσαμε να κάνουμε; Να κλάψουμε; Αδύνατο, θα μας άκουγαν και τότε αλίμονό μας. Κι έτσι όλοι μας χλουφτήκαμε, για να μη μας εντοπίσουν. 
Εμένα με έπιασε ένα τόσο δυνατό τρέμουλο, που δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου να μου έχει ξανασυμβεί. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν του λαγού. Το παιδικό μου μυαλό δε μπορούσε να πιστέψει ότι όλα τελείωσαν για μας!
Θα μας πιάσουν οι Γερμανοί και θα μας εκτελέσουν, σκεφτόμουν.
Πέρασαν δέκα λεπτά σιωπής, πεσμένος κυριολεκτικά στην αγκαλιά της μάνας μου που προσπαθούσε να με συνεφέρει. 
Κάποια στιγμή ακούστηκε η γνώριμη φωνή του Μπαρμπαγιάννη που κρυβόταν κι αυτός παρά δίπλα μας και μας έφερε τα χαρμόσυνα μαντάτα. 
  Οι τρεις ένοπλοι ήσαν Άγγλοι, που προσπαθούσαν το συντομότερο να προλάβουν τους συμπατριώτες τους στο Ηράκλειο και να φύγουν κι αυτοί για τη Μέση Ανατολή. Σταμάτησαν για λίγο μόνο στου Κυριακογιώργη που τους φίλεψαν λίγο γάλα με κριθοκουλούρα και κατόπιν συνέχισαν το δρόμο τους για το Ηράκλειο. Δε μάθαμε εάν τελικά πρόλαβαν και γλίτωσαν ή αν πιάστηκαν αιχμάλωτοι στα χέρια των Γερμανών.
Εμείς, χαρούμενοι πλέον που γλιτώσαμε, φάγαμε τις χυλόφτες με το γάλα, που μας ετοίμασε η γιαγιά η Ευθαλεία, και πέσαμε να κοιμηθούμε του καλού καιρού, προσμένοντας να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα...



Συνεχίζεται...

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου 
1940-1950.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!