Αλώνισμα επί γερμανικής κατοχής._Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη

Ο γράφων με το θρινάκι και το λαϊνι
και δίπλα του ο Γ. Ψαλιδάκης
Ιούλιος (Αλωνάρης), μήνας του αλωνίσματος των σιτηρών και των οσπρίων, προϊόντα απαραίτητα στα χωριά για τη συντήρηση των κατοίκων, ιδίως τώρα, στις δύσκολες ημέρες της γερμανικής κατοχής.
Είναι έντεκα η ώρα κι ακούω τη φωνή του Βίλι, του  ψηλόσωμου Γερμανού, να με φωνάζει στο δρόμο. Δεν μου ήταν άγνωστος, καθ’ ότι έμενε στο σπίτι μας, στον οντά. Έτσι, παιδάκι εγώ, έτρεξα να μάθω τι με θέλει. Μου έδωσε ένα σακουλάκι με  καραμέλες και μου είπε να τον οδηγήσω σ’ ένα αλώνι που αλώνιζαν, για να βγάλει φωτογραφίες. Κατευθυνθήκαμε προς τον Πετριά, αφού πήραμε παρέα και τον Γιώργη Ροβύθη (Στόλαρχο) που συναντήσαμε στο δρόμο.
Φθάνοντας στο ελαιουργικό εργοστάσιο, είδαμε ότι ακριβώς από κάτω και πλησίον του Δημοσίου δρόμου αλώνιζε ο Γιώργης Ψαλιδάκης από την Λατσίδα με τη γυναίκα του Ελένη, κόρη της Χατζή-Σαψίνας, νιόπαντροι και συγγενείς μου, μιας και η μητέρα της Ελένης με την γιαγιά μου την Ματθαίνα ήσαν αδελφές.
Αφού  κατεβήκαμε στο αλώνι, πήρα το θάρρος και μίλησα με τον Γιώργο Ψαλιδάκη  σχετικώς με το λόγο της επίσκεψής μας. Ο Γιώργος μας έδωσε την άδεια κι έτσι στήσαμε το σκηνικό.
Καταρχάς ο Ψαλιδάκης φόρτωσε στο γαϊδούρι του τέσσαρες αγκαλιές στάχυα από κριθάρι.  Πήρα κι εγώ το λαίνι στο ένα χέρι και με το άλλο κρατούσα το θρινάκι σαν όπλο στον ώμο μου. Ο Βίλι τράβηξε αρκετές πόζες και στη συνέχεια μπήκε ο Γιωργής ο Ροβύθης στο βολόσυρο παίρνοντας στα χέρια του τα γκέμια των δύο αγελάδων, που υπό το ζυγό έσυραν το βολόσυρο γυρίζοντας περιφερειακά το αλώνι, που είχαν προηγουμένως στρώσει με στάχυα. Ο βολόσυρος ήταν μια ξύλινη βαριά σανίδα πλάτους ενός μέτρου και μήκους δύο μέτρων, που από κάτω είχαν τοποθετήσει πέτρες κοφτερές ή μεταλλικά μαχαίρια που έκοβαν τα στάχυα. Γύρισε μερικές στροφές το αλώνι, ενώ η Ελένη με τον άντρα της ανακάτευαν τα στάχυα με το βιχάλι τους(δίχαλο) και ο Γερμαναράς επί τω έργω τράβαγε φωτογραφίες, αποθανατίζοντας την όλη διαδικασία του αλωνίσματος.
Επιθυμία του Βίλι στη συνέχεια ήταν να φωτογραφηθούμε και σε ένα χωράφι με στάχυα  από κριθάρι.
Aνεβήκαμε στην επάνω γειτονιά, στις χναροσκές, που ο Χατζηκωνσταντής, ο πατέρας του δασκάλου Μανόλη Τζανάκη, τα  είχε ακόμα αθέριστα. Μπήκαμε μέσα στα  στάχυα και άρχισε η φωτογράφηση. Δεν ξέρω όμως πως μας πήρε μυρωδιά ο Χατζηκωνσταντής και παίρνοντας την βιχαλόβεργά του, σαν Κρητίκαρος και μη φοβηθείς τον Γερμανό, μας κυνήγησε, γιατί του χαλάσαμε  το σπαρτό. Ευτυχώς  που ο Βίλι συμμερίστηκε το δίκιο του και δεν τον κακολόγησε σεβόμενος τα γηρατειά του. Έτσι  φύγαμε  ήσυχα τελειώνοντας την αποστολή μας.

Σε μερικές μέρες, έδωσε και σε μας τους συμμετέχοντες στη φωτογράφηση, από μια   αναμνηστική φωτογραφία.   
Συνεχίζεται...

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου 
1940-1950.

   

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

"Ζωή, θάνατος και προσευχή στον Αναύλοχο" το θέμα της Dr.Gaignerot - Driessen στο Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών!

Τα σπίτια που φτιάχνονται στο Βραχάσι

Ο Βραχασώτης ποιητής Μπαμπασομανώλης για τον αποκλεισμό του Νομού μας από τις Πανεπιστημιακές Σχολές!!!

Γειτόνεμα στην Καραπιδιά!

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα τα παλιά χρόνια

Η αποικία, ο μόλος και οι δημόσιες σχέσεις...

Σαν σήμερα "έφυγε" ο Ελευθέριος Πλατάκης

Το NATURA 2000 για το Σελλινάρι

H απάντηση της παραιτειθείσας συμβούλου στον Πρόεδρο Γ. Φθενάκη