Ο εμφύλιος πόλεμος στην Κρήτη_Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη

Στο βάθος διακρίνεται το μπαλκόνι του Σπανάκη απ όπου μίλησε ο Ρουκουνάκης

O καιρός περνούσε και η έχθρα μεταξύ των αντίπαλων κομμάτων ΕΑΜ και ΕΟΚ όλο και μεγάλωνε. Φθάσαμε στο κατώφλι του εμφυλίου πολέμου.
Οι φανατικοί αριστεροί πήραν τα όπλα για δεύτερη φορά και ανέβηκαν στο βουνό, σμίγοντας με τα υπολείμματα του ΕΛΑΣ, που δεν είχαν παραδώσει τα όπλα και αποτέλεσαν τα πρώτα τμήματα του Δημοκρατικού στρατού, όπως τον ονομάζανε.
Όλα καλά μέχρι εδώ. Ο πολύς κόσμος συμπαθούσε το ΕΑΜ και τον απελευθερωτικό στρατό του ΕΛΑΣ Η απόφαση όμως αυτή των ηγητόρων του να στρέψουν τα όπλα κατά της πατρίδας τους, έκανε την κοινή γνώμη να ταχθεί ενάντια στα σχέδια και στις προθέσεις τους. Άρχισαν τότε οι εμφύλιες διαμάχες με τον τακτικό εθνικό στρατό, που τόσα δεινά κι αιματοχυσίες επεφύλαξαν.
Στην Κρήτη υπήρχε ο ΕΛΑΣ με Διοικητή τον Ποδιά, που δρούσε στο Ρέθυμνο. Στο Νομό Λασιθίου υπήρχε στρατόπεδο συγκεντρώσεως αριστερών στρατιωτών, όσων αρνήθηκαν να πολεμήσουν με τον Εθνικό στρατό τους αντάρτες του ΕΛΑΣ.
Ένα πρωινό ορισμένοι κρατούμενοι έσπασαν την αποθήκη με τον οπλισμό, πήραν όπλα και ανέβηκαν στο βουνό, όπου ενώθηκαν και με άλλους αριστερούς του Κρούστα και της Κριτσάς και απετέλεσαν τον πυρήνα των ανταρτών στο νομό Λασιθίου. Ωστόσο, μεγάλες μάχες δεν έγιναν παρά μόνο μικροσυμπλοκές και μικροεπεισόδια.
Θυμάμαι, επειδή ήταν δίπλα στο σταθμό Χωροφυλακής το σπίτι μου, ένα βράδυ έριξαν μία χειροβομβίδα κρότου ιταλική στον κήπο του σταθμού, η οποία προξένησε μόνο υλικές ζημίες.
Στο έργο του εθνικού στρατού βοήθησαν και τα τμήματα των ανταρτών της ΕΟΚ με καπεταναίους το Μανόλη Μπαντουβά, το Πετρακογιώργη και το Κεφαλογιάννη.
Σε μία μάχη οι αντάρτες του Μπαντουβά έπιασαν αιχμάλωτο τον επικεφαλή του τμήματος ανταρτών του ΕΛΑΣ στην περιοχή της Κριτσάς και του Κρούστα, τον Ρουκουνάκη. Τον γύρισαν σε όλα τα χωριά του νομού, υποσχόμενοι να του χαρίσουν τη ζωή που τελικώς η υπόσχεση δεν ετηρήθη, εάν ομολογούσε τα φρικτά βασανιστήρια που έκαναν σε αιχμάλωτους του στρατού που είχαν πιάσει.
Στο χωριό μας τον ανέβασαν επάνω στο μπαλκόνι του Γιάννη Σπανάκη (πρώην ταχυδρομείο) και μίλησε για τα «κατορθώματα» τους και την συμπεριφορά τους προς τους αιχμάλωτους στρατιώτες.
Τα υπολείμματα των ανταρτών, που γλίτωσαν από το κυνηγητό του στρατού και του Μπαντουβά πέρασαν στο Ηράκλειο, όπου ενώθηκαν με τους αντάρτες του Ποδιά.
Κυνηγημένοι βρέθηκαν στο Ρέθυμνο, όπου σε μια μεγάλη μάχη που δόθηκε με τον Στρατό σκοτώθηκε ο Ποδιάς και οι αντάρτες του διαλύθηκαν. 
Άλλοι φονεύτηκαν και άλλοι παραδόθηκαν, με αποτέλεσμα να τελειώσει ο εμφύλιος στην Κρήτη, που ευτυχώς κράτησε μόνο λίγους μήνες.

Συνεχίζεται...

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου"
1940-1950.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Καλή επιτυχία Μανόλη στα καθήκοντά σου ως Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Βραχασού

Η μεγάλη ξηρασία

Το τσουρί!

Ένα τραγούδι για τον Κων. Σφακιανάκη του Νικ. Κυπριγιώτη που αναφέρεται ως εμπειρικός θεραπευτής και μάγος(!!!) από τον Μ. Πυτικάκη

Η Μάχη στο Σελλινάρι 25 Νοεμβρίου 1827. Άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τόπου μας

Το ταξίδι στο παρελθόν του χωριού μας συνεχίζεται...

Από την κριθοκουλούρα στη σταρένια φρατζόλα και αργότερα στην χάσικη

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ;

Ο Χρονονικόλης ή κατά κόσμον Νικ. Κυπριώτης ή Κυπριγιώτης