Η μετά τον εμφύλιο εποχή_Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη

Το μαγαζί του Μιχάλη Σουλαδάκη, νεανικό κέντρο της εποχής
Ο εμφύλιος στην Κρήτη κράτησε μόνο λίγους μήνες, αρκετοί όμως για να αλλάξουν την κομματική ιδεολογία των Κρητικών.
Ο τρόπος που χειρίστηκαν την κατάσταση οι αριστεροί (ΕΑΜ – ΚΚΕ), στρέφοντας τα όπλα εναντίον της πατρίδας τους, έκανε τους Έλληνες πατριώτες να αλλάξουν στρατόπεδο, να στραφούν προς τα δεξιά κόμματα, ΕΡΕ (κυβερνήσεις Παπάγου). 
Μεγάλη μεταστροφή παρουσίασαν και οι νέοι. Από Αετόπουλα και Επονίτες πήγαν στον Προσκοπισμό και τον Οδηγισμό.
Στο χωριό, θυμάμαι, διότι και εγώ γράφτηκα στον Προσκοπισμό, μαζευόμαστε στο επάνω σχολειό και με την καθοδήγηση του καθηγητού Αριστείδη Βουρλάκη πηγαίναμε εκδρομές και ανεβάζαμε διάφορες θεατρικές παραστάσεις με πατριωτικά θέματα. 
Στην αρχή η παραστάσεις δίνονταν στο επάνω σχολείο, όπου υπήρχε σκηνή από τους Γερμανούς. Αργότερα κάναμε και τουρνέ στα γύρω χωριά, Μάλια και Λατσίδα.
Στα Μάλια, θυμάμαι, είχαμε φορτώσει τα σκηνικά στο αυτοκίνητο του Γιάννη Λεμπίδη που το είχαν μαζί με τον Μανόλη Λαπίδη του Λαπιδαντώνη. Μπήκαμε και εμείς μέσα, αγόρια και κορίτσια στην καρότσα και τραγουδώντας φτάσαμε στα Μάλια. Εκεί είχαμε και πολλούς φίλους από το γυμνάσιο. 
Τον Γιώργο Πετράκη τον Κωστή τον Βλαστό τη Μαρία του Κόκκινου, την Μαρία Λαπιδάκης και πολλές και πολλούς άλλους.
Μετά το τέλος της παράστασης οι θεατές με χειροκροτήματα και ζητωκραυγές αποθέωσαν τους πρωτόπειρους ηθοποιούς. Το βραδάκι γυρίσαμε τραγουδώντας στο χωριό. Ήταν μια από τις όμορφες αναμνήσεις των νεανικών μου χρόνων.
Πολλά βράδια οι νεαροί του χωριού μαζευόντουσαν στο καφενείο του Μιχάλη Σουλαδάκη, παίρναμε και κανένα μεζέ, συνήθως τα ψάρια που μένανε στο τελάρο στου Σκαρομιχάλη, πριν τα πετάξει, τα βάζαμε σ’ ένα καλάθι και τα πηγαίναμε στην αποθήκη της δασκάλας Φιφής Λεμπιδάκη, που την είχε κι αυτή ενοικιάσει ο Μανόλης Σουλαδάκης, ο πατέρας του Μιχάλη της παρέας, για να βάζει τα άχυρα.
Έτσι είχαμε το δικό μας Κονάκι. Παρέα μας ήταν ο Γιώργης ο Κοσμαδάκης (του Σομαροδημήτρη), ο Γιώργης ο Σπανάκης (Σπανογιώργης), ο Γιώργης ο Ροβύθης (Στόλαρχος), ο Μανόλης Βλαχάκης (Βλαχανιάς), ο Μανόλης Ιεραπετρίτης (της Φρόσως), ο Βαγγέλης Ελευθεράκης κι άλλοι πολλοί.
Μια φορά, θυμάμαι, βρήκαμε ένα καλό μεζέ, ένα μικρούτσικο λαγό. Δεν ξέρω ποιος μας τον προμήθευσε. 
Γεμάτοι χαρά όλοι μας μαζευτήκαμε στο κουτούκι, για να φάμε το λαγό που μ’ όλη την τέχνη του μαγείρευε ο Μιχάλης Σουλαδάκης. Κάποια στιγμή ο Μιχάλης γνωρίζοντας ότι ο Γιώργης ο Κοσμάς ήταν πολύ συχαδιάρης, σήκωσε το σκέπασμα του τσικαλιού, για να σαλέψει το λαγό μη κολλήσει, και υπό τα βλέμματα του Κοσμά, που κρυφοκοίταζε περιμένοντας να ετοιμαστεί ο μεζές, έφτυσε μέσα στο τσικάλι!
Ο Κοσμάς, μην τον είδατε, σηκώθηκε επάνω και έβαλε τις φωνές. Παραλίγο να πετάξει το τσικάλι στο διπλανό κηπούλι. Ευτυχώς μπήκαν στη μέση οι υπόλοιποι κι έτσι φαγώθηκε ο λαγός, ενώ ο Κοσμάς την έβγαλε με λίγο ψωμί και ανθότυρο!
Σαν αποφάγαμε, σηκωθήκαμε να κάνουμε την καθιερωμένη μας γύρα. Ο Κοσμάς, αν και νηστικός, πήρε το βιολί μια και η ώρα κόντευε έντεκα. Φωνάξαμε και το Μανόλη τον Λάζαρο, που μας περίμενε στο καφενείο του Σουλαδάκη αναπαυόμενος στον καναπέ, για ακομπανιαμέντο και γυρίσαμε το χωριό τραγουδώντας μαντινάδες στα γνώριμα κορίτσια.
Οι μεγαλύτεροι με τη βοήθεια των συμμάχων, που συνέχιζαν τις διανομές σε άλευρα, κονσέρβες κρέας, τυρί και μαρμελάδες, λησμόνησαν την πείνα της κατοχής και το έριξαν στα γλέντια. Τακτικά γινόταν χοροί στο πάνω σχολείο με βιολιτζή τον Νικήτα και μαντολινάριδες τον Γιώργη Σταματάκη ή τον Μανόλη Παπαδάκη. Και οι δυο τους ήσαν και καλοί βιολιτζήδες.
Παράλληλα όμως με τα γλέντια και τους χορούς, ορισμένοι κακοήθεις χωριανοί δεν έπαψαν να κακολογούν και να πληροφορούν την αστυνομία για ορισμένους άλλους προπάντων νέους, ότι δήθεν «αριστερίζουν» προκειμένου να τους εμποδίσουν να καταλάβουν μία δημόσια θέση ή να εισαχθούν στο Πανεπιστήμιο. Θυμάμαι πολλές τέτοιες περιπτώσεις, όπου χωριανοί φοιτητές αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους, αποβληθέντες από το Πανεπιστήμιο λόγω πολιτικών φρονημάτων.
Ήταν μια μαύρη σελίδα. στην ένδοξη ιστορία του χωριού μας που ευχή μου είναι να μην ξανασυμβεί.
Καλό θα είναι τα νέα παιδιά που τελειώνουν το Λύκειο και είτε θέλουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους είτε ψάχνουν να βρουν εργασία, να τυγχάνουν βοηθείας των συγχωριανών, που μπορούν να βοηθήσουν λόγω της θέσεώς τους. 
Δυστυχώς όμως είναι πολλοί αυτοί που, ενώ έχουν τέτοια δυνατότητα συμπαράστασης αδιαφορούν προκλητικά. 
Ελπίζω μελλοντικά ν’ αλλάξουν νοοτροπία…

Οι οικογένειες Ιεραπετρίτη, Ταμπουρατζή και ο παππούς Νικολής
στη γεώτρηση του Αράπη(Χαλικιά)


Συνεχίζεται...

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου"
1940-1950.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!