Λαχτάρα ήταν και πέρασε......_Μνήμες από το Βραχάσι και την ταραγμένη 10ετία 1940-1950 του Γ. Ιεραπετρίτη

Κατφύγιο στο Βουκολιά βρήκαν οι Βραχασώτες...

Ήταν βράδυ, δέκα η ώρα και εμείς τα παιδιά μα και οι γονείς μας είχαμε πέσει για ύπνο.
Ξαφνικά μας ξύπνησε η βροντερή φωνή τού ντελάλη, Μιχάλη Μεθυμού που φώναζε:
- Κλέψανε δύο πιστόλια των Γερμανών. Εάν δεν παραδοθούν οι Γερμανοί θα εκτελέσουν δέκα χωριανούς, όποιους πιάσουν!
Τι είχε συμβεί; Σταμάτησε μια μηχανή με δύο Γερμανούς έξω από της Ταμπουρατζίνας το μαγαζί στου Σκουρού το ρυάκι, που ήταν αποθήκη τροφίμων. Θα ήθελαν ίσως να πάρουν καμιά κονσέρβα ή άλλα αναγκαία για το δρόμο τους. Βγάζοντας τη ζώνη τους, άφησαν τα περίστροφα πάνω στη σέλα της μηχανής, για να μπουν να πάρουν τα τρόφιμα. Τα παιδιά που βρέθηκαν εκεί, ο Μιχάλης Μαρκάκης (του Μαρκομανόλη) και ο Γιώργης ο Διπλαράκης (του Διπλαροδημήτρη), μυημένα στο πνεύμα της αντίστασης, δεν έχασαν την ευκαιρία. Άρπαξαν τα περίστροφα και εξαφανίστηκαν.
Βγαίνοντας οι Γερμανοί από την αποθήκη ανακάλυψαν ότι τους έλειπαν τα περίστροφα.
Πήγαν στον Διοικητή και ανέφεραν το γεγονός και ο Διοικητής, βγάζοντας τον τελάλη, διεμήνυσε στους άρπαγες των περιστρόφων να τα παραδώσουν.
Εμείς ακούγοντας τον ντελάλη φοβηθήκαμε. Σηκωθήκαμε, πήραμε ο καθένας μας από μία κουβέρτα και με κάθε μυστικότητα μη τυχόν μας πάρουν χαμπάρι οι γείτονες στο διπλανό δωμάτιο, κατεβήκαμε από την καταπακτή και απ’ το αχούρι, ξυπνώντας τα δύστυχα γαϊδουράκια, κατηφορίσαμε για τον Βουκολιά.
Μαζί με μας έφευγε με την ίδια μυστικότητα όλο το χωριό. Παντού άκουγες μουρμουρητά. Το όλο σκηνικό μας θύμιζε τις νύχτες που με τα φαναράκια τα πρωτοβρόχια βγαίναμε στα χωράφια να μαζέψουμε σαλιγκάρια. Η διαφορά ήταν ότι τώρα δεν κρατούσαμε φανάρια κι έτσι περπατούσαμε σκουντουφλώντας.
Περάσαμε τον Αφέντη Χριστό και φτάσαμε στον Βουκολιά.
Εκεί στρατοπεδεύσαμε. Στρώσαμε τις κουβέρτες και πλαγιάσαμε εμείς τα παιδιά, γιατί οι μεγάλοι είχαν μαζευτεί και συζητούσαν για το περιστατικό και όσα ακολούθησαν. Πέρασαν δύο ώρες κι ακούσαμε πάλι τον ντελάλη να μας καλεί λέγοντας:
- Επιστρέψτε στα σπίτια σας… Τα πιστόλια βρέθηκαν και δεν υπάρχουν πλέον αντίποινα.
Τι συνέβη; Τα παιδιά, που τα πήραν, αναγκάστηκαν να τα πετάξουν στη γούρνα του πηγαδιού που ήταν στη μεσοχωριά, προκειμένου να αποφευχθούν τα αντίποινα. Τα βρήκε ο δήμαρχος και τα παρέδωσε στους κατόχους τους.
Ξυπνήσαμε πάλι και φορτώνοντας στις πλάτες μας τις κουβέρτες γυρίσαμε σπίτι μας.
Το πρωί με ρωτούσαν οι συγκάτοικοι Γερμανοί.
- Τι συνέβη τη νύχτα; Ακούσαμε θορύβους!
Γέλασαν…
Μαζί τους γέλασα κι εγώ. 
Τι να τους πω; Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται…

Συνεχίζεται...

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο 
του Γ. Ιεραπετρίτη:

"Το Βραχάσι κατά την περίοδο της κατοχής 
και του εμφυλίου"
1940-1950.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!