Ένα Βραχάσι ανάμεσα στο θάνατο και στην ανάσταση…



Ήμουνα στο Βραχάσι τις προηγούμενες μέρες…
Με ένα βροχερό και άστατο καιρό στα τέλη του Μάη, ο τόπος έμοιαζε να ασφυκτιά…
Μια άνοιξη περίεργη…
Ένα καλοκαίρι επί θύραις, αλλά η εποχή μάλλον θύμιζε τέλη χειμώνα…
Το πράσινο της φύσης έντονο, συνδυαζότανε με το κίτρινο των σπάρτων και των ασπαλάθων και σου προκαλούσε το μάτι…
Στο καφενείο με τους εναπομείναντες κατοίκους είχα ενδιαφέρουσες συζητήσεις.
Το ιστολόγιο δίνει άλλωστε πολλές αφορμές για συζήτηση…
Πολλές ήταν οι αναφορές για το βιβλίο του Γ. Ιεραπετρίτη αλλά και για τις παλιές φωτογραφίες που έχω δημοσιεύσει…
Εκεί συνάντησα το Γιάννη μετά από πολλά χρόνια, που μένει στα Χανιά και μιλήσαμε για το χωριό…
Με τον πατέρα του Μανόλη να θυμάται ιστορίες από την Κατοχή: "το Μαγκουφάκι γλίτωσε το θάνατο από τους Γερμανούς χωσμένος στον «κούμο».Αλλά δεν γλίτωσε τις ψείρες από την πολύωρη παραμονή του με τις κότες!!!"
Με το Βασίλη και τον Δημήτρη μιλήσαμε για τον Αναύλοχο, που όπως μου έγραψε και μια καλή φίλη η Μαρία στο fb καθίσταται πλέον το  "Οντολογικό βουνό" μου…
Με το Μανόλη, τον Γιάννη και τον Γιώργη μιλήσαμε για τα πολιτιστικά του χωριού και  άκουσα για πρώτη φορά πως υπάρχει κάποια σκέψη να ενωθούν δυνάμεις… Μακάρι θα πω εγώ!
Με τον μπάρμπα μου τον Μανόλη  για τα παλιά ψαρέματά μας, για τα πυροφάνια μας…
Με τον Αποστόλη, το Νίκο που μένει στη Χίο και το Μιχάλη για τα Βραχασώτικα ζητήματα… 
Με το Μαρκογιώργη να μου στέλνει τα πονήματά του και μηνύματα για το μέλλον...
Με τον πατέρα μου να κάνουμε ρέγουλα με αγγινάρες και να μου αφηγείται  ιστορίες και να περιγράφει εικόνες με τα μάτια της ψυχής του πλέον…
Και μια ακόμη σύντομη ξενάγηση από τη Μαρία και την Κατερίνα στο Μουσείο του Χωριού!
Σε ένα Μουσείο που είναι αποτέλεσμα μιας συγκλονιστικής προσπάθειας, το οποίο περίμενε εκείνη την ώρα τους επισκέπτες που φέρνει ο αξιέπαινος Γιώργης Πατσιδιώτης με το Τρενάκι του κάθε μέρα στο Βραχάσι!
Εκεί είδα και ένα νέο απόκτημα του Μουσείου, το αρχείο του Ευάγγελου Διαλυνά… Μια έμμετρη ιστορική αφήγηση, που γράφτηκε από τον δικό μας κοσμοκαλόγερο και για την οποία θα επιστρέψω μόλις βρω χρόνο για να τη διαβάσω...
Εκεί που οι τοίχοι και τα αντικείμενα "μυρίζουν" τη βαθιά ιστορία του Βραχασίου. Με φωτογραφίες που αποτυπώνουν την πορεία του Βραχασού στο χωροχρόνο...
Και λίγο παραπέρα, τη Μαρίκα που μου επέτρεψε να φωτογραφήσω τους επίστευτους κρίνους στην αυλή της…
Έκανα ξανά μια μεγάλη βόλτα στα σοκάκια του χωριού με τα ερειπωμένα σπίτια αλλά και τις βίλες -ξενώνες που έχουν φτιάξει οι "ξένοι", οι οποίοι έχουν σεβαστεί περισσότερο από εμάς το τοπικό παραδοσιακό χρώμα του χωριού…
Είδα τις πολλές εκκλησιές μέσα στο χωριό που σε περιμένουν με ανοιχτές τις πόρτες.
Και δυο παιδιά που προσπαθούσαν μάταια να γυρίσουν ένα σπασμένο τροχό στην παιδική χαρά στον Πλάτανο,  που ήταν πνιγμένη στα χόρτα και στην εγκατάλειψη…
Και όταν έδυε ο ήλιος βγήκα στην ταράτσα του σπιτιού μου όταν είδα ένα περίεργο και ασυνήθιστα διάχυτο χρώμα από το παραθύρι μου…
Ο ήλιος έδυε και χάριζε ένα περίεργο χρυσοκίτρινο χρώμα στις στέγες του χωριού…
Ενός χωριού που πεθαίνει, χάνοντας κατοίκους, σπίτια που γκρεμίζονται και σοκάκια που ερημώνουν…
Εγκαταλελειμμένο και από το ελάχιστο πια  ενδιαφέρον αυτών που διαφεντεύουν το Δήμο.
Φαντάζομαι όμως,  ότι κι αυτή τη φορά το χωριό θα διαψεύσει όσα εικάζονται για την τύχη του…
Δεν είναι μόνο το ένστικτο που μου το λέει...
Το αισθάνομαι στον αέρα που αναπνέω κάθε φορά που το επισκέπτομαι…
Γιατί εδώ όμως είπε ο Γιάννης Σουλαδάκης σε ένα εξαιρετικό κείμενό του, το Βραχάσι είναι η Μάνα που γένησσε τα πάντα στην περιοχή…
Κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.
Αισθάνομαι πως όλοι αυτοί οι ξένοι που το κατοικούν πια εκεί και αγοράζουν σπίτια που εμείς εγκαταλείπουμε, κάτι ξέρουν παραπάνω…
Ή κάτι απολαμβάνουν, που εμείς δεν μπορούμε να απολαύσουμε πια, έχοντας υποκύψει στην παρακμή και στη μιζέρια της πτώσης…

Ν.Ι.Βλάχος

Υ.Γ.: Μιλώντας για "ξένους" στο χωριό μας δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Εννοώ όσους δεν γεννήθηκαν εκεί. Όμως πια δεν τους διαχωρίζω από τους ντόποιους γιατί συνειδητοποιώ ότι η προσφορά τους είναι τεράστια στο να κρατηθεί όρθιο το χωριό μας. Συνεπώς δικαίως μετέχουν στην μεγάλη Κοινότητα των Βραχασωτών!


#Vrachassi

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΒΡΑΧΑΣΩΤΗΣ

Προσομοίωση του Μινωικού Παλατιού στο Κεφάλι του Μπούφου και της ευρύτερης περιοχής κατά την εποχή του χαλκού!!!