Ελευθέριος Πλατάκης: ο άνθρωπος κι ο επιστήμονας που αγάπησε και πόνεσε τον τόπο του! Ο ερευνητής και ο μελετητής της Κρήτης"

Του Ν.Ι. Βλάχου

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΠΛΑΤΑΚΗΣ



«Ήταν ο άνθρωπος κι ο επιστήμονας Λευτέρης Πλατάκης που αγάπησε και πόνεσε τον τόπο του! Ο ερευνητής και ο μελετητής της Κρήτης, Λευτέρης Πλατάκης που πρόσφερε στον τόπο του. 


Ο Μεραμπελλιώτης, που λάτρεψε, κατοίκησε κι έζησε με πολλή αγάπη και καμάρι στο χώμα του Βραχασιού που σήμερα τον σκεπάζει.

Το υπόδειγμα επιστήμονα με κύρος, ανθρώπου μ΄ ανθρωπιά και Κρητικού με ήθος. Η Κρήτη δεν το μπορεί και δεν το δικαιούται να τον ξεχάσει.»

Με πολλή χαρά πληροφορήθηκα ότι η Α/θμια Εκπαίδευση της Ν.Α. Λασιθίου και ειδικότερα ο τομέας της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης αφιέρωσε το Επιμορφωτικό Σεμινάριο με θέμα "Θεματικές και εννοιολογικές προσεγγίσεις στο Περιβάλλον και την περιβαλλοντική εκπαίδευση" στο έργο και τη ζωή του Ελευθέριου Πλατάκη.
Και είναι ακόμη μεγαλύτερη η χαρά μου, που για πρώτη φορά στα τελευταία χρόνια στο Νομό μας, εδώ στο Λασίθι, ανακαλύπτουμε ξανά το έργο ενός από τους πιο σημαντικούς πνευματικούς ανθρώπους του Νομού μας και της Κρήτης και το συνδέουμε με την περιβαλλοντική εκπαίδευση.
Σήμερα θα μπορούσε σε αυτό το βήμα να βρίσκεται κάποιος ειδικότερος από εμένα, για να μιλήσει για τη ζωή και το έργο του Ελευθέριου Πλατάκη.
Όμως νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον όχι μόνο μια ακαδημαϊκή παρουσίαση αλλά και μια προσέγγιση που θα στηριχθεί στην προσωπική γνωριμία και σχέση με τον Ελευθέριο Πλατάκη και στην προσεκτική ανάγνωση του έργου του στο βαθμό που αυτό είναι αναγνώσιμο από έναν μη ειδικό.
Με την μικρή αυτή παρατήρηση ας ξεκινήσουμε αναφορά μας με τον Ελευθέριο Πλατάκη.
Στην πολύ νεαρή μου ηλικία, μαθητής ακόμη του Γυμνασίου είχα την τύχη να γνωρίσω τον Ελευθέριο Πλατάκη.
Μια σεβάσμια μορφή, καθόλου όμως αυστηρή, καλοσυνάτη, με έντονη την αίσθηση του χιούμορ.
Επρόκειτο για έναν άνθρωπο που πολύ εύκολα μπορούσες να πλησιάσεις και να χαρείς μαζί του, ακόμη και κατά την διάρκεια ενός καφέ ή μιας πορτοκαλάδας στο καφενείο του χωριού, την ομορφιά του ταξιδιού στην γνώση και στην ιστορική διαδρομή του τόπου μας.
Πολλές φορές στην παρέα του, θυμάμαι, σημείωνε λέξεις, τοπωνύμια, ονόματα που προηγουμένως είχαν αναφερθεί στην συζήτηση. Ήταν η αρχή, το έναυσμα, για να αρχίσει η έρευνα και η τεκμηρίωση των εννοιών αλλά και η συστηματικοποίηση των πληροφοριών.
Έχοντας την αίσθηση των αδύτων της γης, των Σπηλαίων και των Καρστικών της μορφών, ο Ελευθέριος Πλατάκης γνώριζε να ανιχνεύει στα άδυτα της σκέψης, στον καθημέραν βίο των απλών ανθρώπων την γνώση και τη σημασία των λέξεων.
Μου έλεγε κάποτε, και το κατάλαβα πολύ αργότερα σε όλη του τη διάσταση, ότι "στην ψυχή του απλού ανθρώπου και στην εμπειρία του έχει καταγραφεί ένα σημαντικό καταστάλαγμα γνώσης που θα πρέπει οι νεώτεροι να τεκμηριώσετε. Μεγάλη η ευθύνη σας!"
Αυτό ακριβώς έπραξε ο Ελευθέριος Πλατάκης στη ζωή του.
Δεν ερεύνησε μόνο στις αμέτρητες σελίδες των βιβλίων του, ερεύνησε και στον κοινωνικό και φυσικό του χώρο, καταγράφοντας πληροφορίες και κατέληξε σε συμπεράσματα πολλές φορές τολμηρά και πρωτοποριακά.

Βιογραφικά στοιχεία

Ας δούμε όμως τα στάδια της ζωής του.
Γεννήθηκε στο Βραχάσι του Λασιθίου λίγο πριν την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Τον Ιούνιο του 1910. Γονείς του υπήρξαν ο Κωνσταντίνος Πλατάκης - Δάσκαλος και η Ειρήνη Φθενάκη.
Στο Βραχάσι διδάχθηκε τα πρώτα του γράμματα (1916-1922) και στη συνέχεια φοίτησε (1922-1928) σε ένα από τα ιστορικότερα σχολεία της Κρήτης, το Γυμνάσιο της Νεάπολης, έχοντας εξαίρετους καθηγητές όπως τον Ν. Γραμματικάκη.
Σπούδασε φυσικές επιστήμες στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1928-1932) απ΄ όπου το 1933 έλαβε το πτυχίο του.
Όμως, ανήσυχο πνεύμα όπως ήταν, πέρασε και στην αναζήτηση της γνώσης και σε άλλους τομείς της Επιστήμης, την ψυχολογία, βιολογία και την παιδαγωγική. Παρακολουθούσε ως ελεύθερος ακροατής στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών μαθήματα ελληνικών και λατινικών. Το αποτέλεσμα αυτής της ενασχόλησής του ήταν εντυπωσιακό. Ο Θ. Δετοράκης σημειώνει ότι «…η δισυπόστατη παιδεία του, η ταυτόχρονη δηλαδή θεραπεία των φυσικών και των ανθρωπιστικών επιστημών, υπήρξε και το χαρακτηριστικότερο γνώρισμά του. Με το γενναίο φιλολογικό οπλισμό του, τη λαμπρή γνώση των δύο κλασσικών γλωσσών της ελληνικής και της λατινικής ο Πλατάκης διαμόρφωσε ένα σχεδόν μοναδικό τύπο λογίου…»
Η θητεία του στην Μέση Εκπαίδευση άρχισε με τον διορισμό του ως Καθηγητής Φυσικών Επιστημών το 1935 στο Ημιγυμνάσιο Σούρπης Αλμυρού Θεσσαλίας. Ακολούθησε μια μακρά πορεία, στο Αστικό Σχολείο Μουζακίου Θεσσαλίας (1937), στο Γυμνάσιο Αρρένων της Λάρισας (1937-1941), στο Ζ΄ Γυμνάσιο Αρρένων της Αθήνας (1941-1943), στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης (1944-1946), στην Αναργύρειο και Κοργιαλένειο Σχολή Σπετσών (1946-1951), στο Γυμνάσιο Θηλέων Λάρισας (1951), στο Α΄ Γυμνάσιο Αρρένων Λαμίας (1951-1954) και στο Γυμνάσιο Θηλέων Ηρακλείου (1954-1955).
Στα 1954 ο Ελευθέριος Πλατάκης προάγεται σε Γυμνασιάρχη και τοποθετείται στο Γυμνάσιο Αμυνταίου και αργότερα στα Γυμνάσια Παλαιοχώρας Σελίνου Α΄ αρρένων Ρεθύμνης και Β΄ Θηλέων Ηρακλείου (1964-1968).
Από τη Μέση Εκπαίδευση συνταξιοδοτείται μετά από παραίτηση του που έγινε αποδεκτή στις 19-11-1968, αφού δύο χρόνια πριν έλαβε τον βαθμό του Λυκειάρχη.
Ο Ελευθέριος Πλατάκης συμμετείχε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός και τιμήθηκε για την δράση του με τρία παράσημα και μετάλλια, με τον Αργυρούν Σταυρόν του Τάγματος Γεωργίου Α' μετά ξιφών(1947), με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων (1949) και με το Αναμνηστικόν Μετάλλιον Πολέμου 1940-41 το 1953.
Έλαβε μέρος σε δύο διεθνή Κρητολογικά Συνέδρια (1966, 1971) και στο Β΄ Διεθνές Σπηλαιολογικό Συμπόσιο (1971).
Υπήρξε τακτικό μέλος της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρίας, της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρίας, της Αθρωπολογικής Εταιρίας, της Βιβλιογραφικής Εταιρίας, της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών μελετών, επίτιμο μέλος της Ιστορικής και Αρχαιολογικής Εταιρείας Δυτικής Κρήτης και delegue officiel της Union Internationale de Speleologie.
Τιμήθηκε με Έπαινο και Βραβείο από το Εθνικό Αστεροσκοπείο της Αθήνας (1955).
Δημοσίευσε συνολικά 330 μελέτες και άρθρα στα γνωστικά πεδία της Γεωλογίας, Γεωγραφίας, Σπηλαιολογίας, Σεισμολογίας, Γεωφυσικής, Θερμομεταλλικών Πηγών, Κλιματολογίας, Μετεωρολογίας, Φυσικής, Βοτανικής και Βιολογίας, Ιστορίας των Φυσικών Επιστημών, Κρητικής Ιστορίας, Κρητικών Τοπωνυμίων, Παιδαγωγικής, Αρχαιολογίας, Γλωσσολογίας, Λαογραφίας, Μοναστηριολογίας. Τα περισσότερα από αυτά αναφέρονται στην Κρήτη. Ενδεχομένως όμως η συστηματική καταγραφή να μην έχει ακόμη ανακαλύψει και άλλες δημοσιεύσεις του.
Ιδιαίτερη ήταν η ενασχόλησή του με τα Σπήλαια της Κρήτης. Περισσότεροι από 3320 φάκελοι με πληροφορίες, ιστορική τεκμηρίωση, χάρτες και σχεδιαγράμματα σήμερα αποτελούν μια σπάνια δεξαμενή γνώσης για τα Σπήλαια της Κρήτης.
Όμως ας δούμε γιατί ο Ελευθέριος Πλατάκης ασχολήθηκε με τα Σπήλαια και μέσα από το λόγο του είμαι βέβαιος ότι θα ανακαλύψουμε και εμείς πόσο βαθιά φιλολογική, φιλοσοφική αλλά και ουσιώδης ήταν η προσέγγιση που πραγματοποιούσε στο πεδίο της επιστημονικής του έρευνας. Όπως μας λέει ο ίδιος:
"Δια την Κρήτην , ως φυσικήν και ως πολιτιστικήν ενότητα, τα σπήλαιά της έπαιξαν λίαν σημαντικόν ρόλον. Ιδιαιτέρως δια τον ανήσυχον και πολυπαθή λαόν της είναι συνυφασμένα με τους θρύλους και τας παραδώσεις του, με την λατρείαν των Θεών του και των Αγίων του και την ταφήν των νεκρών του, με την μύησιν άλλοτε και τον εξαγνισμόν και την αγιωσύνη έπειτα, με τας διώξεις του υπό παντοίων επιδρομέων, με την πρωτόγονον κατοικίαν του, την ποιμενικήν και την γεωργικήν ζωήν του, με την απόκρυψιν ιερών σκευών και αντικειμένων αλλά και ειδών οικοσκευής και τιμαλφών, γενικώτερον δε με την ιστορίαν και τον πολιτισμόν του. Αποτελούν μέρος της ζωής και της ιστορίας του Κρητικού Λαού, εδημιούργησαν έντονα βιώματα εις τούτον κατά την εξέλιξιν της δραματικής πορείας του και κατά τινά τρόπον, συνθέτουν την άλυσιν της Κρητικής Διαρκείας. Πέρα τούτων τα σπήλαια της νήσου είναι τα ανυπέρβλητα εργαστήρια της φύσεως, εις τα οποία η υδατίνη σταγών, δια μέσου των χιλιετηρίδων, με υπομονήν απαράμιλλον, μέσα εις το αδιαπέραστον σκότος και την προκαλούσαν δέος γαλήνην, με φιλοπαίγμονα διάθεσιν και αμίμητον εκλεκτικότητα, συνθέτει μορφάς και σχήματα, εικόνας και παραστάσεις θαυμαστής ποικιλίας μέσα εις ένα χείμαρρον χρωμάτων εκθαμβωτικής φαντασμαγορίας. Ο υποχθόνιος κόσμος των σπηλαίων δίδει ιδιαίτερον τόνον εις την όλην γοητείαν της Μεγαλονήσου και δεν είναι υπερβολή, αν λεχθή ότι η Κρήτη χωρίς τα σπήλαιά της χάνει πολύ από την φυσιογνωμίαν της"…

Η επιστροφή στην Γενέτειρα

Λίγο καιρό μετά από την συνταξιοδότησή του, στα 1978 αν θυμάμαι καλά, ο Ελευθέριος Πλατάκης επιστρέφει στην γενέτειρά του το Βραχάσι, όπου εγκατέστησε μια από τις σημαντικότερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες που υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα.
Εκεί μετέφερε, στο πατρικό του σπίτι, στο οποίο διατήρησε αναλλοίωτη την εικόνα του και την λειτουργικότητά του, όπως ακριβώς έζησε στα νεανικά του χρόνια μαζί με τους γονείς του, μακριά από την πολύβουη πόλη του Ηρακλείου, αγναντεύοντας τους Μύλους και τον Αναύλοχο, τον Άη Γιώργη και το μαγευτικό τοπίο των λόφων και των λαγκαδιών του χωριού του, το απόσταγμα των ερευνών του και του έργου του.
Ένα υποδειγματικά ταξινομημένο αρχείο με φακέλους ανά αντικείμενο ενασχόλησης.
Μια υποδειγματικά ταξινομημένη βιβλιοθήκη που αποτελεί ένα ανεκτίμητο θησαυρό.
Ίσως να μην είμαι ο καταλληλότερος να αποτιμήσω το μέγεθος αυτής της συλλογής. Αρμοδιότερος, ασφαλώς, ο καθηγητής Θεοχάρης Δετοράκης, ο οποίος γράφοντας για τον Ελευθέριο Πλατάκη και το έργο του αναφέρει σχετικά:
"Ο Πλατάκης δεν ευτύχησε να βρει σύντροφο της ζωής του και να δημιουργήσει οικογένεια. Έτσι αφοσιώθηκε απερίσπαστος και με όλη τη δύναμη της ψυχής του στην επιστήμη, που την υπηρέτησε με αληθινό πάθος και με ιερό ενθουσιασμό. Μανιώδης βιβλιόφιλος, οργάνωσε μια καταπληκτική σε πλούτο και ποιότητα βιβλιοθήκη, μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες στον τόπο μας. Καθώς μάλιστα απεχθανόταν τη θορυβώδη ζωή της πόλης, αποσύρθηκε μετά την συνταξιοδότησή του, έπειτα από σύντομη παραμονή του στο Ηράκλειο, στο πατρικό του σπίτι στο Βραχάσι, όπου οργάνωσε το σπουδαστήριό του και μετέφερε τη βιβλιοθήκη και το αρχείο του. Η οργάνωσή του θύμιζε πανεπιστημιακό σπουδαστήριο, με τάξη υποδειγματική . Πρέπει να τονίσουμε εδώ ότι πολλά παλαιά ή σπάνια βιβλία και μελετήματα που είναι δυσπρόσιτα ακόμη και στους ειδικούς, ο Πλατάκης είχε φροντίσει είτε προσωπικώς είτε μέσω φίλων του να φωτοτυπήσει και να τα βιβλιοδετήσει σε ιδιαίτερες σειρές. Κατόρθωσε έτσι να έχει στο απομονωμένο σπουδαστήριό του βιβλιολογική αυτάρκεια και να εργάζεται αθόρυβα, "τα μεν οίκοι φιλοσοφών, τα δ΄έξω φιλομυθών"…¨"
Ας ελπίσουμε ότι, κάποτε, αυτός ο θησαυρός που με τόσο κόπο συνελέγη, ένα έργο ζωής, θα χρησιμεύσει στους επιγόνους, όπως ακριβώς θα ήθελε και ο ίδιος.
Εκεί, στο Βραχάσι, στο πατρικό του σπίτι ο Ελευθέριος Πλατάκης απερίσπαστος θα περάσει μια από τις αποδοτικότερες και ουσιαστικότερες περιόδους της ζωής του. Συνεχίζει την έκδοση του περιοδικού ΚΡΗΤΟΛΟΓΙΑ. Ένα τιτάνιο έργο στο οποίο ο μισθός του πολλές φορές δεν έφτανε να καλύψει την έκδοση και την διακίνησή του.
Θυμάμαι πολύ έντονα το καθημερινό του δρομολόγιο από το σπίτι του προς το Ταχυδρομείο και την αποστολή κάποιων τόμων σε φίλους και σε αναζητητές της γνώσης.
Η ΚΡΗΤΟΛΟΓΙΑ, η περιοδική επιστημονική έκδοση κυκλοφόρησε σε 19 τεύχη. Από το καλοκαίρι του 1975 έως τον Δεκέμβριο του 1985 και αποτελούσε όπως έλεγε ο ίδιος "την αγαπημένη του κόρη". Δεν θα αποφύγω να σημειώσω ότι αυτό το τιτάνιο έργο, που μόνος και αβοήθητος έφερε σε πέρας αποτέλεσε ίσως την κορωνίδα του έργου του και της προσφοράς του.
Σίγουρα δεν μπορεί να εξαντληθεί σε αναφορές ολιγόλεπτες η πορεία και η συγγραφή του Ελευθέριου Πλατάκη. Όπως δεν μπορώ να εξαντλήσω τους επιθετικούς προσδιορισμούς που απορρέουν από το έργο του και την προσφορά του. Κρητολόγος, ιστορικός, φυσιοδίφης, πολισχυδής επιστημονική προσωπικότητα, Θιασώτης της ενιαίας και ισότιμης Κρήτης, όπως τον αποκαλεί ένας άλλος Λασιθιώτης ο Ν. Πετράκης, τ. Δήμαρχος Σητείας.
Ασφαλώς δεν μπορούμε να εξαντλήσουμε αναλυτικά και σε λίγη μόνο ώρα το μέγεθος της προσφοράς του με επιθετικούς προσδιορισμούς.
Είναι όμως χρήσιμο να σημειωθεί η μεγάλη του ευαισθησία και προσφορά στην φυσική, πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά της Κρήτης και του Τόπου μας.
Θυμούμαι τις «μάχες» που έδινε ο Ελ. Πλατάκης για να πείσει κάθε αρμόδιο αλλά και τους απλούς πολίτες ότι θα πρέπει να σεβόμαστε τις εκκλησιές, την φύση, τις λέξεις και τα ονόματα, τις εικόνες, τα σπάνια δέντρα και την παράδοση. Θυμούμαι πολλά περιστατικά στα οποία εξέφραζε με χαρακτηριστικό τρόπο την γνώμη του.
Ακόμα δεν δίστασε για να διαφυλάξει την ορθή γραφή Τοπωνυμίων και ονομάτων και το περιβάλλον από την αλόγιστη επέμβαση του Ανθρώπου, να ασχοληθεί με "ακανθώδη και δυσεπίλυτα " όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Καθηγητής Θ. Δετοράκης, θέματα.
Θυμάμαι πόσο είχε ενοχληθεί που σε κάποια ταμπέλα διάβασε τη λέξη Σελλινάρι με ένα "λ" και "η".
Θυμούμαι πόσο πολύ χρόνο αφιέρωσε για να τεκμηριώσει νηφάλια την άποψή του συγκεντρώνοντας στοιχεία όχι μόνο από γραπτές πηγές αλλά και από την ζώσα προφορική μας παράδοση.
Είμαστε αλήθεια τυχεροί όλοι οι συγχωριανοί του που γνωρίζουμε τόσα στοιχεία για την ιστορία μας, για τα τοπωνύμιά μας, για τα ίδια τα ονόματά μας. Εύχομαι κάποια στιγμή να του το ανταποδώσουμε έστω και με ένα φιλολογικό μνημόσυνο…
Αυτό το μέγα έργο ασφαλώς αναδεικνύει την οικολογική σκέψη του Ελ. Πλατάκη. Η τεκμηρίωση και η επιστημονική προσέγγιση, η καταγραφή και η πληροφόρηση που μας προσέφερε αποτελεί για μας σήμερα μια σημαντική συμβολή στην κατανόηση της λειτουργίας της φύσης και στην εμπέδωση της ιστορικής μας πορείας.
Ο Ελευθέριος Πλατάκης έφυγε από τη ζωή στις 16 Νοεμβρίου 1986. Τον θυμάμαι ένα σχεδόν μήνα πριν να αποχωρεί με το άσπρο αυτοκίνητό του από την πλατεία του χωριού κρατώντας μια βαλίτσα για το Ηράκλειο και εν συνεχεία για την Αθήνα για να υποβληθεί σε εγχείρηση.
Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα και τον χαιρέτησα.
Σήμερα επανέρχεται στη μνήμη μας κάθε δύο τουλάχιστον χρόνια με την απονομή του Βραβείου Περιβάλλοντος που το Πανεπιστήμιο Κρήτης έχει θεσπίσει και φέρει το όνομά του.
Επανέρχεται στη μνήμη μας κάθε φορά που επισκεπτόμαστε την Βικελαία Βιβλιοθήκη, η οποία φιλοξενεί σε ειδικές προθήκες τους φακέλους και τις σημειώσεις του, τα άρθρα του και την Κρητολογία.
Επανέρχεται κάθε φορά, όταν διαβάζουμε τις παραπομπές στο έργο του Ελευθέριου Πλατάκη σε διάφορα άρθρα και μελέτες.
Θα τελειώσω με μια αναφορά στον Ελευθέριο Πλατάκη του Λαογράφου - Σταμάτη Αποστολάκη. Μια αναφορά που σκιαγραφεί κατά τον πιο εύστοχο τρόπο την πορεία και το μέγεθος αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου:
«Ήταν ο άνθρωπος κι ο επιστήμονας Λευτέρης Πλατάκης που αγάπησε και πόνεσε τον τόπο του!
Ο ερευνητής και ο μελετητής της Κρήτης, Λευτέρης Πλατάκης που πρόσφερε στον τόπο του.
Ο Μεραμπελλιώτης, που λάτρεψε, κατοίκησε κι έζησε με πολλή αγάπη και καμάρι στο χώμα του Βραχασιού που σήμερα τον σκεπάζει.
Το υπόδειγμα επιστήμονα με κύρος, ανθρώπου μ΄ ανθρωπιά και Κρητικού με ήθος.
Η Κρήτη δεν το μπορεί και δεν το δικαιούται να τον ξεχάσει.»



Η παρουσίαση αυτή έγινε στο πλαίσιο  Επιμορφωτικού Σεμναρίου  ΤΗς Α/θμιας Εκπαίδευσης στις 15 Απριλίου 2000 στον Άγιο Νικόλαο, με θέμα:


"Θεματικές και Εννοιολογικές Προσεγγίσεις 
στο Περιβάλλον και την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση"

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Το ερασιτεχνικό ψάρεμα τα παλιά χρόνια

"Ζωή, θάνατος και προσευχή στον Αναύλοχο" το θέμα της Dr.Gaignerot - Driessen στο Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών!

Tα κατορθώματα της Ανεζίνας (Μπαξανεζίνα )

Αρχίζουν μαθήματα Γερμανικών στον Π.Σ. "Ο ΑΝΑΥΛΟΧΟΣ΄"

Ο Dr. Jan Driessen θα παρουσιάσει στην Αθήνα στις 20/11 το θέμα "Το κτίριο με την κεντρική αυλή στο Μινωικό Σίσι - Νέες Ανασκαφές"

Η μεγάλη ξηρασία

Ένα τραγούδι για τον Κων. Σφακιανάκη του Νικ. Κυπριγιώτη που αναφέρεται ως εμπειρικός θεραπευτής και μάγος(!!!) από τον Μ. Πυτικάκη

Η Μάχη στο Σελλινάρι 25 Νοεμβρίου 1827. Άγνωστες πτυχές της ιστορίας του τόπου μας

Γειτόνεμα στην Καραπιδιά!