Η αγάπη θέλει δύο...




Κάποια στιγμή, πως μου 'ρθε κι εμένα, έκανα μια πρόταση για να σταματήσουν οι τσακωμοί, οι καταγγελίες, τα δικαστήρια και οι διχόνοιες στο χωριό...
Από τότε αντιμετωπίζω με μεγάλη συχνότητα καταστάσεις που μ' έχουν προβληματίσει...
Σε κάθε θέμα που γίνεται μια ανάρτηση και αναδεικνύεται στο παρόν, ανοίγει η κουβέντα για το παρελθόν... Και όχι με τον καλύτερο τρόπο.
Κάποιοι ζητούν να δοθούν εξηγήσεις για όσα έχουν γίνει...
Κάποιοι άλλοι θεωρώντας για τον εαυτό τους ότι έχουν το απόλυτο δίκιο, επιχειρηματολογούν λέγοντας πως είναι αδίκως στοχοποιημένοι...
Όλοι όμως αυτοί δεν βλέπουν το μέλλον, αλλά έχουν μια απίστευτη εμμονή με το παρελθόν... Ερμηνεύουν τα πάντα στη βάση του κακού παρελθόντος...
Όλο αυτό το σκηνικό και το κλίμα της αντιπαράθεσης με κάνει να πιστεύω πως δεν έχουμε σωτηρία...
Οι αίθουσες των δικαστηρίων γίνονται τα πεδία αλληλοσπαραγμού και οι φάκελοι με τις καταγγελίες και τα τηλεφωνήματα, οι πιο απτές αποδείξεις ότι κάτι δεν πάει καλά...
Δεν μπορούμε να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία στους άλλους και να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι...
Κρίμα όμως...
Να πιστεύεις πως είσαι ικανός και σπουδαίος να παίξεις ένα σημαντικό ρόλο και από την άλλη να μην είσαι ικανός να διαχειριστείς το θυμό και την ένταση του παρελθόντος...
Και πολλές φορές για μικροσυμφέροντα να ξεκατινιάζεσαι δημοσίως...
Λες και ζούμε ένα εσωτερικό εμφύλιο...
Με έχει εκπλήξει αυτό το σκηνικό για άλλη μια φορά...
Και εδώ μιλάει ένας που έχει τραβήξει κατά καιρούς σαν αλεξικέραυνο πολλούς "κεραυνούς" από τους κάθε λογής φραξιονιστές, ορθολογιστές, κουμανταδόρους και λοιπούς ορθοτομούντες τον λόγο της αληθείας...
Τι μέλει γεννέσθαι δεν ξέρω...
Προσωπικά με διατρέχει μια τεράστια απογοήτευση αλλά και απέχθεια για όλα αυτά...
Το Βραχάσι βρίσκεται στη μεγάλη παρακμή του και κάποιοι ενώ μιλούν με θαυμασμό και αγάπη γι αυτό, αυτός ο θαυμασμός και η αγάπη το βουλιάζουν όλο και πιο πολύ...
Πάνω από το συλλογικό συμφέρον μπαίνει η προσωπική δικαίωση που όχι μόνο δεν έρχεται αλλά και δεν θα έρθει ποτέ.
Σ' όλους αυτούς, θα θυμίσω πως το χωριό έζησε δύσκολες καταστάσεις κατά καιρούς. Πιο δύσκολα από τον πόλεμο και τον εμφύλιο δεν έζησε όμως. Και τότε άνθρωποι βρέθηκαν αντίπαλοι, ρίσκαραν τη ζωή τους και το μέλλον τους και στη συνέχεια βρέθηκαν μαζί και συμπορεύτηκαν κοινωνικά κρατώντας τις πολιτικές ή άλλες διαφορές τους. Το υπέροχο σε αυτή την ιστορία είναι ότι όσοι διώχθηκαν και όσοι τσακίστηκαν στα βράχια ήταν πιο επιεικείς και πιο διαλακτικοί. Δεν θέλω να αναφέρω ονόματα και καταστάσεις αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που δεν συνεχίζουμε, γιατί εδώ έχουν αναδυθεί τα υπέρμετρα υπερεγώ του Βραχασού...
Νομίζω πως δεν έχει νόημα να συνεχίσω αυτή την προσπάθεια, αφού δεν το καταλαβαίνουν όσοι πρέπει να το καταλάβουν...
Αυτό που έχει νόημα - για μένα - όμως είναι να συνεχιστεί αυτή η πορεία του ιστολογίου που όπως φαίνεται από την επισκεψιμότητα παίζει ένα σημαντικό ρόλο αναφοράς στο χωριό.
Ως ένα απλό σημείο αναφοράς και τίποτα άλλο.
Μακάρι να ήταν η κοινωνία ενωμένη. Δεν είναι όμως γιατί έχει πολλά θέματα άλυτα...
Και αυτά δεν θα τα λύσει κανείς αν δεν θελήσουν εκείνοι που τα έχουν να τα λύσουν... Αλλά αυτό θέλει άλλη προσέγγιση και να κοιτάμε στο μέλλον. Ένα μέλλον που θα αφήσει στην ιστορία να κρίνει το παρελθόν και να οργανώσει με διαφορετικό τρόπο τη σκέψη και την αντίληψή μας για όσα έρχονται...
Αν κάτι πάει προς αυτή την κατεύθυνση θα είμαι αρωγός με όσες δυνάμεις έχω...
Άλλωστε η αγάπη πρέπει να  εκδηλώνεται με πράξεις και πολλές φορές με τη συγνώμη και την καταλαγή.
Και πάντα θέλει δύο. Αν υπάρχει ένας μόνο, τότε είναι ανεκπλήρωτος έρωτας. Ωραίος ενίοτε αλλά υφίσταται μόνο ως φαντασίωση...

Την καλημέρα μου

Ν.Ι. Βλάχος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Ο Μιχάλης Πεδιώτης με τον Γιώργη Γουλιδάκη!!! Μια σχέση αγάπης και μίσους!

Τι μαγειρεύουν πάλι αύριο, μου λέτε;

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

Ο Μανόλης Ιεραπετριτάκης πήρε το πτυχίο της Νομικής Σχολής σε ηλικία 75 χρονών!

Φωτογραφία από το 1925 του πρώτου αυτοκινήτου της γραμμής Ηρακλείου - Νεαπόλεως στο Βραχάσι!

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ο Ζαχαρίας Φασουλάς δίνει συνέντευξη στο Βραχάσι το 1992

O Μιχάλης....