Σκέψεις…


Κάθε καλοκαίρι κατέβαινε πολύς κόσμος στο Βραχάσι…
Οι συκοφάδες έλεγε η γιαγιά μου η Βασιλική, έρχονται όταν καμώνονται τα σύκα!
Το χωριό είχε ζωή… Κίνηση.
Στα καφενεία και στους δρόμους πολύς κόσμος από το απόγευμα…
Στις συνήθεις εργασίες τα μποστανέματα, ο ψεκασμός,  οι ανασκαφές στα Μάλλια, ο τρύγος και το μάζεμα των χαρουπιών…
Τα παιδιά στους δρόμους και στα σοκάκια έπαιζαν ασταμάτητα…
Οι βεγγέρες τα βράδια στο φόρτε τους…
Και τρεις  κορυφαίες θρησκευτικές εορτές μέσα στο καλοκαίρι, του Αγίου Παντελεήμονα, του Αφέντη Χριστού και της Παναγίας έδιναν άλλο χρώμα στο χωριό…
Θυμούμαι ακόμη τους βασιλικούς του Αγίου Παντελεήμονα,  τα ασπρισμένα σοκάκια του Αφέντη Χριστού στη Μεσοχωριά και τις εορταστικές καμπάνες της Παναγίας…
Και μετά την εκκλησία να γεμίζουν τα καφενεία με ανθρώπους για το καθιερωμένο καφεδάκι, το εορταστικό!!!
Τις κυριακές τα ψητά σε στρογγυλά τεψιά από τους φούρνους με ένα τριβίδι από κάτω να περνούν από μπροστά σου και να μοσχομυρίζουν και να καταλήγουν σε οικογενειακές συνάξεις στα σπίτια.
Τα μπάνια στο λιμάνι στο Σίσι. Στο Χαυγούδι και στην Πλάκα...
Ωραία χρόνια που φέρνουν νοσταλγία στο νου…
Και τώρα που κάποιοι από εμάς είναι οι συκοφάδες,  παράξενο μου φαίνεται που αντιστράφηκαν οι ρόλοι, ερχόμαστε με τα παιδιά μας εκεί που γεννηθήκαμε…
Κοιτάζω πίσω, και ίσως αυτό το ιστολόγιο μου δίνει πολλά ερεθίσματα γι αυτό και βλέπω ένα χωριό που ξεκινάει τουλάχιστον από τα βάθη των Μινωικών χρόνων και φτάνει, μέσα από τον 13 αιώνα πιο συγκροτημένα και μέχρι στις μέρες μας…
Σήμερα όμως διαπιστώνεις ότι τα πράγματα είναι ανερμάτιστα…
Καλές οι προσπάθειες που γίνονται, αλλά δεν έχουν το βάθος για να  μπορέσουν να οδηγήσουν τα πράγματα σε μια νέα ακμή, σε μια ανατροπή.
Όλοι, ή σχεδόν όλοι, έχουν αποδεχθεί την φθίνουσα πορεία…
Δεν είναι κριτική αυτό αλλά διαπίστωση. 
Αν πριν από 80 χρόνια χτίστηκαν ναοί και ανοίχτηκε ένας δρόμος με αγώνα για να ενώσει το χωριό με τα κέντρα της Κρήτης και 120 χρόνια πριν ένα σχολείο, αν γέννησε τον πρώτο πρωθυπουργό της ελεύθερης Κρήτης, αν πρωτοστάτησε στους αγώνες για την ελευθερία από τους Τούρκους, αν αντιστάθηκε στο ναζισμό, σήμερα η γενιά μας τι θα αφήσει άραγε ως δημόσιο αγαθό και παρακαταθήκη στον τόπο;
Ας το σκεφτούμε λίγο αυτό...
Θα αφήσει...
  • Μια κοινότητα που ανοίγει μια μέρα την εβδομάδα;
  • Ένα σχολείο που κάνει μάθημα και σε αίθουσες κοντέινερ;
  • Ένα ψευτοτσαμπουκά που αποτυπώνεται με τρύπες στις ταμπέλες;
  • Ένα χωριό που καταρρέει;
  • Διχόνοιες;
  • Ένα Σίσι που οδεύει χωρίς πυξίδα και ταυτότητα;
  • Ένα λιμάνι που παραμένει όμορφο και ενσωματώνει, με ιδιαίτερα αισθητικό τρόπο τον γκρεμισμένο μόλο του; Λες και τα ερείπια είναι πλέον το σήμα κατατεθέν μας και αυτό το έχουμε αποδεχθεί χωρίς να θέλουμε να το αλλάξουμε...
Και πολλά άλλα που θα μπορούσα να πω αλλά δεν είναι της ώρας, αλλά ίσως και γιατί δεν έχω τη διάθεση πια να εμπλέκομαι σε ανούσιες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις.
Τα λέω όλα αυτά, αν και δεν είμαι απαισιόδοξος, αφού ο τόπος έδειξε αντοχές, που δεν τις διανοηθήκαμε καν ότι υπήρχαν, στην πορεία του χρόνου, και γιατί αναρρωτιέμαι ποιό είναι το χρέος αυτής εδώ της γενιάς, της γενιάς μας, για τον τόπο μας...
Μιας και δεν καταφέραμε να βάλουμε, ακόμη, μια πέτρα πάνω στην άλλη στο δημόσιο και κοινό μας χώρο, την ίδια στιγμή που ιδιωτεύσαμε επιτυχώς, άλλος πολύ και άλλος λιγότερο, ας προσπαθήσουμε να δείξουμε στα παιδιά μας τη ρίζα τους και να τα συνδέσουμε με τον τόπο…
Ας τους δείξουμε λίγο από την ιστορία του τόπου και το υπόστρωμα που έχει χαθεί κάτω από τις επιχώσεις της σύγχρονης ζωής μας…
Ίσως είναι το πιο σημαντικό που έχουμε να κάνουμε στο εξής, αφού πολλά έχουν χαθεί με ευθύνη μας, πολλά έχουν διαβρωθεί και πολλά έχουν οδηγηθεί πλέον στις καλένδες…

Ν.Ι. Βλάχος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Διασχίζοντας το Φαράγγι στο Σελλινάρι στις αρχές του 20ου αιώνα...

"Τούτο τον κόσμο εμάθαμε"... λέει ο Γ. Κυβερνήτης

Ψήφισμα Βραχασωτών για το κλείσιμο των Γραφείων της Δημοτικής Κοινότητας

Συνέντευξη του Μανόλη Γιανναδάκη στο ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ για την έκθεση χαρακτικής που ανοίγει σήμερα 4 Αυγούστου 2017 στο Βραχάσι με θέμα τον Ερωτόκριτο

Βραχασώτικες Ιστορίες: Η δημοσκόπηση του "χασαπόχαρτου" του ...Αρισμαρή!

Ο Σταυρός και τι σηματοδοτεί στο Σελλινάρι

O Γιώργης Ξυράφης στο Σίσι φτιάχνει μοναδικά μουσικά όργανα παραδοσιακής μουσικής!!!

Σπύρος Σουλαδάκης: Ένας πιανίστας με καταγωγή από το Βραχάσι