Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΒΡΑΧΑΣΙ

Του
Ευάγγελου Γ. Παχυγιαννάκη,
Πρωτοπρεσβύτερου




Νιώθω περήφανος αετός, Βραχάσι μου, για σένα,
ποτέ δεν σ’ απαρνήθηκα κι ας βρίσκομαι στα ξένα.

Νιώθω περήφανος αετός, σαν τον αετό «πετρίτη»,
γιατί ποτέ δεν έχτισα φωλιά σαν τον σπουργίτη.

Πάντα ψηλά την έχτιζα στο πιο ψηλό κλωνάρι,
γιατί ’χα σύμμαχο τρανό τον Άγιο καβαλάρη.

Τον Βραχασώτη Άγιο και τον Σελλιναριώτη,
γι’ αυτό ποτέ δεν έχασα τη δύναμη την πρώτη.

Φωθιά ’ν ο λόγος του Θεού και δεν μπορεί να σβήσει, 
ώσπου να βρει άλλες καρδιές να τις φωταγωγήσει.

Πάντα στσι πιο ψηλές κορφές θέλω να σεργιανίζω, 
μα πάλι εδώ στον τόπο μου με μνήμες να γυρίζω.

Τώρα ξανά στα πέτρινα σοκάκια του χωριού μου,
έρχομαι για να ξαναβρώ τη δύναμη του νου μου.

Στου Βραχασού τα ορφανά έρημα καλντερίμια, 
γυρίζω τώρα και θωρώ παλιού καιρού συντρίμμια. 

Μα πάλι αναντρειώνομαι και σαν την ηλιαχτίδα , 
έρχεται μες στο στήθος μου μια ζωντανή ελπίδα.

Και λέει: - απ’ τα χαλάσματα πάλι θα δούμε φώτα 
και το Βραχάσι ζωντανό θα γίνει σαν και πρώτα.

Όνειρα πρώτα και στερνά στου φεγγαριού τη χάση 
μέσα μου θα ’στε ζωντανά με ρίζες στο Βραχάσι.

Γραμμένο για την τιμητική εκδήλωση, του Πολιτιστικού  Συλλόγου Βραχασίου «Ο ΑΝΑΥΛΟΧΟΣ», που έγινε για τον Αλέκο Κακέπη, συνταξιούχο εκπαιδευτικό, στο Επάνω Σίσι (Γεράκι), αφιερώνεται στον Πολιτιστικό Σύλλογο Βραχασίου.  

Άγιος Νικόλαος Λασιθίου, 19 Αυγούστου 2016


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Σε διαδικασία έκδοσης οικοδομικής άδειας το Αρρεναγωγείο Βραχασίου

Μια γνώμη για το Αρρεναγωγείο στο Βραχάσι

"Οι ρίζες με τραβούσανε σε τούτα τα χώματα. Τα χώματά μου..."

Ο κύκλος στο σταυροδρόμι...

Γιανναδάκης Μανώλης ο μπαρουτοκαπνισμένος Οπλαρχηγός Μεραμβέλλου από το Βραχάσι

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Πως ερημώνουν τα χωριά...

Τα ετοιμόρροπα κτίσματα και η βρύση που δεν τρέχει...

Το Ρούσο Χαράκι ως διαχρονικός χώρος διαφημίσεων!!!