Στην Πολιτική...








Του
Γιάννη Σουλαδάκη



Στην Πολιτική πολύ χειρότερη από την ήττα είναι η γελοιοποίηση, πολύ περισσότερο η αυτογελειοποίηση.
Στην Πολιτική το κύριο δεν είναι το πως μπαίνει κάποιος σ αυτήν αλλά το πώς βγαίνει, στο τέλος μετρά η υστεροφημία.
Στην Πολιτική πρέπει να επιλέγεις πότε αποχωρείς και ανοίγεις δρόμους σε νέους πριν η ίδια η πολιτική και η κοινωνία σε ξεπετάξουν ηττημένο, πρέπει ο ίδιος να ανοίγεις την πόρτα της εξόδου πριν οι άλλοι σε βαρεθούν, σε θεωρήσουν περιττό και επιζήμιο και σε εξωπετάξουν.
Στην Πολιτική πρέπει να ανταγωνίζεσαι η και να συγκρούεσαι με καλλίτερους από σένα, διότι και σε βελτιώνει και σε ανεβάζει, πρέπει πάντα να παίρνεις αξία, ποτέ μη συγκρούεσαι με κατωτέρους σου, πρέπει να επιλέγεις τους αντιπάλους σου.
Στην Πολιτική πρέπει να επιλέγεις συνεργάτες που σου προσθέτουν, σε ανεβάζουν, όχι κατωτέρους που επιδιώκουν να επωφεληθούν από σένα, που παρέχουν κολακεύοντας την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, ενώ στην ουσία παρασιτούν πολιτικά σε βάρος σου και τελικά κρινόμενος από την κοινωνία για τις επιλογές σου αυτές, εσύ κρίνεσαι ως ανασφαλής.
Στην Πολιτική η ασφάλεια προσωπικού περιβάλλοντος τελικά οδηγεί σε ανασφάλεια στην κοινωνία.
Στην Πολιτική οι αντίπαλοι σου είναι στα άλλα κόμματα, οι εχθροί σου είναι στο ίδιο σου το κόμμα.
Στην Πολιτική η Νίκη απαιτεί ψυχραιμία και σοβαρότητα η Ήττα απαιτεί αξιοπρέπεια.
Στην Πολιτική πρέπει να επιδιώκεις να σε εκτιμούν και να σε σέβονται, το χειρότερο είναι να σε λυπούνται.
Στην Πολιτική πρέπει με κάθε τρόπο να αποφεύγεις την μονομερή ενασχόληση, διότι καταντάς μονοδιάστατος άνθρωπος, δηλαδή εξαρτημένος δηλαδή άρρωστος και ότι σημαίνει αυτό, δηλαδή παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις, που σημαίνει άρνηση της πραγματικότητας.
Στην πολιτική πρέπει να έχεις όρια, να γνωρίζεις τα δικά σου όρια, να τα ελέγχεις και να τα θέτεις.
Στην Πολιτική πρέπει να έχεις αυτογνωσία, να ξέρεις τα όρια σου, να βρίσκεσαι σε συνεχή αυτοέλεγχο και αυτοσυνειδησιακό διάλογο με τις αξίες, τις αρχές σου και τα πιστεύω σου, στα οποία πρέπει εκεί και συνεχώς να γίνονται οι εσωτερικές σου αναφορές, στον δικό σου αποκλειστικό εσωτερικό διάλογο, ολα αυτά αποτελούν απόλυτα αναγκαίες προϋποθέσεις για τις δικές σου ανθρώπινες και αξιακές ισορροπίες για να μην καταλήξεις τελικά είτε κυνικός και αδίστακτος, είτε ψυχοπαθητικά εξαρτημένος.
Αυτά ας τα σκεφτούν όσοι εξακολουθούν και ταλαιπωρούν τον χώρο τους η καλλίτερα τον χώρο μας, δίχως αυτογνωσία, χωρίς αίσθηση μέτρου και κυρίως χωρίς αυτοκριτική, αλλά αυτό που είναι το πλέον λυπηρό, χωρίς αξιοπρέπεια…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Δημοτικό Σχολείο Βραχασίου, κάποτε...

Mια σχολική φωτογραφία του 1970 στο Βραχάσι

Γιανναδάκης Μανώλης ο μπαρουτοκαπνισμένος Οπλαρχηγός Μεραμβέλλου από το Βραχάσι

Οι γέροντες του Βραχασού

Ξεκινάμε μαζί το ταξίδι για το παρελθόν;

Ο κύκλος στο σταυροδρόμι...

Τα ετοιμόρροπα κτίσματα και η βρύση που δεν τρέχει...

Πως ερημώνουν τα χωριά...

Το Ρούσο Χαράκι ως διαχρονικός χώρος διαφημίσεων!!!