Τι φέρνει τελικά την ευτυχία;

Του 
Πρωτ. Ευάγγελου Παχυγιαννάκη


Πάντοτε ο άνθρωπος από τότε που ξεκίνησε από τα σπήλαια για να γνωρίσει τον εαυτό του, τη φύση και τον συνάνθρωπό του, να φτιάξει πολιτισμό, κυριότερο κίνητρο στη ζωή του ήταν να εξασφαλίσει τα προς το ζην και στη συνέχεια να εξασφαλίζει τη χαρά της ζωής και να ζήσει ευτυχισμένος.
Παράλληλα προς τα υλικά αγαθά σήκωνε τα μάτια του στον ουρανό, αγκάλιασε τον κόσμο, στοχάστηκε να φτιάξει νόμους και να ρυθμίσει την κοινωνική του ζωή προκειμένου να συμβιώσει με τους συνανθρώπους του.
Σήμερα, ύστερα από τόσους αιώνες πορεία πάλι ψάχνει για τα ίδια πάντοτε πράγματα.
Να θεραπεύσει την ύλη – τη σωματική του δηλαδή υπόσταση – και ν’ αυξήσει το πνεύμα του.
Στην αρχή ήταν μικρότερες οι απαιτήσεις του.
Λίγη τροφή που του προμήθευε η μάνα γη με τα χορτάρια και τους καρπούς της και η ζωή προχωρούσε.
Βγήκε από τα σπήλαια κι έχτισε σπίτια, ταπεινά στην αρχή κι ύστερα μεγάλα, πολυκατοικίες κι ουρανοξύστες.
Και μέσα σε όλα αυτά καλλιέργησε και το πνεύμα του, έφτιαξε και γκρέμισε πολιτισμούς, δημιούργησε εργοστάσια και βιομηχανίες, προσπαθώντας να καλυτερεύσει τη μοίρα του.
Νοσταλγός της ευτυχίας δεν έπαψε να την αναζητά.
Ο πλούτος έγινε ο κυριότερος στόχος των περισσοτέρων ανθρώπων στην προσωπική και συλλογική του μορφή.
Όμως αγχωμένος και καταπληγωμένος από το κυνήγι του πλούτου τις περισσότερες φορές φτάνει στο σημείο να νοσταλγεί την απλότητα και την ομορφιά, τη γαλήνη και την ανάπαυση σε μικρά πράγματα που τα θωρούμε ξεπερασμένα, μπροστά στην ονειρεμένη πολυτέλεια.
Έτσι, όλο και η λαχτάρα για την απόκτηση της ευτυχίας μεγαλώνει, γιατί η πείρα της καθημερινότητος μας δίδαξε πως τα υλικά αγαθά είναι απατηλά. Η συσσώρευση του πλούτου είναι ακόρεστη και συχνά παθαίνομε ό,τι και ο άφρονας πλούσιος του ευαγγελίου.
Όσο περισσότερα κατέχομε τόσο περισσότερα επιδιώκομε ν’ αποκτήσομε. Θέλαμε ένα σπιτάκι να στεγάσομε το κεφάλι μας και δόξα τῷ Θεῶ το αποκτήσαμε, ύστερα θέλαμε και άλλο και άλλο, για να περνάμε χωριστά τους μήνες του καλοκαιριού και τους μήνες του χειμώνα.
Πήραμε το πρώτο αυτοκίνητο, ύστερα θέλαμε και δεύτερο κι έτσι διδάξαμε στα παιδιά μας την απληστία· τους πήραμε το κινητό και το laptop πριν ακόμη να μπορούνε να πατάνε τα πλήκτρα, ξεκινήσαμε από το ποδήλατο και φτάσαμε στην μηχανή μεγάλου κυβισμού και στ’ αυτοκίνητο, κι όλα αυτά αντί να μας δώσουν την ευτυχία, πολλαπλασιάζουν το άγχος και μας γεμίζουν αγωνία και πόνο.
Κάποτε η τηλεόραση αποτελούσε την Κυρία του σπιτιού!
Σήμερα πήγε κι αυτή στο περιθώριο.
Σε κάθε δωμάτιο, υπάρχει η δική του διαδραστική τηλεόραση, που συνδέει, μέσω του ασύρματου WiFi, με τον κυβερνοχώρο τον καθένα, που ψάχνει να βρει το μερίδιο της δική του ευτυχίας.
Τελικά, καθώς φαίνεται σε όλα αυτά τα αγαθά και στον πλούτο που συσσωρεύσαμε παρ΄ ότι παραπονούμαστε για τη στενότητα οικονομικών πλεονασμάτων, η ευτυχία φαίνεται να είναι και πάλι όνειρο που περιμένει την εκπλήρωσή του.
Ο πλούτος, είπε κάποιος, πως είναι σαν το υφάλμυρο νερό, που όσο πίνει κανείς τόσο περισσότερο διψάει.
Κι έτσι αντί να είμαστε οι κυρίαρχοι και τ’ αφεντικά του πλούτου και της προόδου, γινόμαστε οι δούλοι και οι σκλάβοι αναζήτησης μιας σταγόνας ευτυχίας.
Μπορούμε, λοιπόν, να θέσομε το ερώτημα: η δίψα για την απόκτηση πλούτου και ανέσεων είναι μονόδρομος για την απόκτηση της ευτυχίας;
Η απλή σκέψη θα μας απαντήσει ότι μόνο όταν αυτά τεθούν στην υπηρεσία του ανθρώπου είναι χρήσιμα, αλλά τις περισσότερες φορές γίνονται μια γυαλιστερή παγίδα της ψυχής.
Η πλεκτάνη που έχει στήσει ο διάβολος με τα όργανά του κι έχει γίνει ένας βραχνάς για εκατοντάδες ανθρώπων που έχουν παντελώς χάσει την ευτυχία ακόμη και ως όραμα.
Και, όμως, η ευτυχία είναι τόσο απλή και τόσο κοντά μας, αρκεί να σκύψομε και να της δώσομε το χέρι μας και την καρδιά μας.
Λέει κάποιο σοφό ανέκδοτο πως κάποτε ταξίδευαν τρεις γυναίκες και, ξαφνικά, βλέπουν μπροστά τους, μέσα σε έναν μεγάλο λάκκο, μια τέταρτη γυναίκα, παγιδευμένη.
Με έκπληξη καταλαβαίνουν πως είναι η Ευτυχία.
Τότε η πρώτη γυναίκα λέει: 
– Ευτυχία, θέλω να με κάνεις όμορφη. Αμέσως, μεταμορφώθηκε σε μια καλλονή κι έφυγε προς ώρας ευτυχισμένη. 
Η δεύτερη γυναίκα απευθύνθηκε στην Ευτυχία και της είπε: 
– Θέλω να με κάνεις πλούσια. 
Αμέσως, εμφανίσθηκε μπροστά της ένα σακούλι γεμάτο χρυσαφικά και διαμάντια, η γυναίκα το άρπαξε κι έφυγε κι εκείνη για την ώρα ευτυχισμένη. Όμως και στις δύο περιπτώσεις η Ευτυχία έμεινε φυλακισμένη. 
Η τρίτη γυναίκα παρέμενε σιωπηλή να την κοιτάζει. 
Τότε η Ευτυχία, μέσα από τον λάκκο, της είπε: 
– Πες μου κι εσύ τί θέλεις να σου δώσω; 
Η γυναίκα έσκυψε, άπλωσε το χέρι της και της είπε: 
– Δώσε μου το χέρι σου!
Κι έβγαλε την Ευτυχία από τον λάκκο. Μετά συνέχισε τον δρόμο της…
Η Ευτυχία χαμογέλασε και την ακολούθησε για πάντα!
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Ο πολύχρωμος γάμος στο Σίσι κόστισε 1 εκατ. δολάρια

Οι τέσσερις ναυαγοί σφουγγαράδες από την Κάλυμνο στο Σίσι

Πρόταση βόμβα! Αεροδρόμιο στο Σίσι!

Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην Κνωσσό, στη Φαιστό, στα Μάλια και στο Σίσι και ο Μύθος του Λαβύρινθου

Πρόσκληση κάθε Τετάρτη του Ιουλίου για να επισκεφθούμε τον Αρχαιολογικό χώρο στο Σίσι!

H Σφίγγα του Αναύλοχου!!

Τέσσερα γεροντάκια στο καφενείο...

Το Σελλινάρι πριν μισό αιώνα περίπου με τη φωτογραφική μηχανή ενός Αμερικανού...

«Χρέος, υπερηφάνεια, πίκρα, παράπονο, συγκίνηση!!»

Emile-Honoré Destelle καταγράφει στο ημερολόγιό του την επίσκεψή του στο Βραχάσι περί τα 1900!!!