Στοχασμοί την παραμονή της Πρωτοχρονιᾶς 2018


Του 
Πρωτ. Ευάγγελου Παχυγιαννάκη

Ένας ακόμη χρόνος πέρασε και κύλισε στην ατέρμονη αιωνιότητα. Σήμερα είναι η τελευταία ημέρα του παλαιού χρόνου. Του χρόνου που, οπωσδήποτε, άφησε στον καθένα μας τα ίχνη του, που τυπώθηκαν βαθιά μες στην καρδιά του. Πρώτα ήταν τα όνειρα, οι προγραμματισμοί, οι ελπίδες. Ύστερα ήρθαν τα γεγονότα. Τώρα έρχονται οι αναμνήσεις. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι δεμένος με τον χρόνο. Κάθε πράξη του, οποιαδήποτε ενέργειά του σφραγίζεται από τον χρόνο. Κι εμείς τη στιγμή αυτή πορευόμαστε μέσα στον χρόνο. Κι ενώ εμείς κυλάμε μέσα στο ανεπίστροφο ποτάμι του, ο χρόνος μένει ακίνητος και αδιάφορος. Γι’ αυτό ο άνθρωπος παρομοιάζεται με το νερό που κυλάει μες στο ποτάμι, ενώ ο χρόνος είναι η αθάνατη κοίτη του ποταμού. Και το μόνο που μας μένει είναι η ψευδαίσθηση ότι εμείς μένομε, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούμε εν κινήσει να στοχαστούμε και να πράξομε όσο ο αφέντης χρόνος μας το επιτρέψει.
Βεβαίως, πάνω από εμάς και τον χρόνο είναι Εκείνος που δημιούργησε και τον χρόνο και τον άνθρωπο, που είναι αιώνιος και άφθαρτος . Όμως, μπήκε κι Εκείνος στο ποτάμι της Ιστορίας, ντύθηκε τη φθαρτή σάρκα του ανθρώπου κι έγινε χρονικός με ένα σκοπό: να μεταμορφώσει τον χρόνο και να οδηγήσει τον άνθρωπο και τον κόσμο στην αφθαρσία και την αιωνιότητα!
Ο άνθρωπος, αγαπητοί μου, για να μιλήσομε απλά και σχηματικά, βρίσκεται συμπιεσμένος ανάμεσα στα δύο κομμάτια του χρόνου: το παρελθόν και το μέλλον. Κι ανάμεσα σε αυτά, που τα γεφυρώνει η ένθεη δημιουργική ύπαρξή του, αγωνίζεται να συλλάβει το αιώνιο και το αθάνατο, βιώνοντας έτσι την αιωνιότητα και την αθανασία κι αποτυπώνοντας αυτή του την ενδόμυχη δίψα στα έργα και τα δημιουργήματά του.
Είμαστε ταξιδιώτες ενός ταξιδιού που δεν τελειώνει ποτέ. Ξεκινάμε και επιστρέφομε συγχρόνως. Κάθε στιγμή που φεύγει από την ώρα που θα γεννηθούμε έχει ως συνέπεια το σβήσιμο ενός κεριού αναμμένου, όπως λέει ο ποιητής, δηλαδή τη συντόμευση του χρόνου της ζωής μας. Κι εμείς τραγικοί ταξιδιώτες, ταξιδιώτες επιστροφής, δημιουργούμε και μένομε. Μένομε, γιατί πιστεύομε στη μοίρα μας, μένομε γιατί ελπίζομε ότι, επιστρέφοντας δεν χανόμαστε, αλλά ξαναρχίζομε ή μάλλον αρχίζομε μια καινούργια ζωή.
Αυτή μας η πίστη στερεώνει μέσα μας την ελπίδα κι έτσι το ταξίδι της ζωής μας αποχτά νόημα και ομορφιά. Έτσι δημιουργούνται τα έργα του λόγου και της τέχνης, του πολιτισμού που σημαδεύουν τον χρόνο και μένουν αθάνατα. Με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος γίνεται σημείον επαφής των δύο ετεροτήτων του χρόνου, του παρελθόντος και του μέλλοντος. Και, χωρίς να αποκόπτεται από το παρελθόν, αντιμετωπίζει αισιόδοξα κάθε άγνωστη στιγμή του μέλλοντος, που γίνεται γνωστή κατακτώντας την με το συνεχές παρόν της δημιουργίας.
Κάθε χρόνο όλοι μας μεγαλώνομε κατά ένα χρόνο ή, καλύτερα, μικραίνομε κατά ένα χρόνο. Μεγαλώνομε γιατί προσθέτομε έναν χρόνο από τότε που γεννηθήκαμε και μικραίνομε κατά έναν χρόνο γιατί η ζωή μας μικραίνει κατά έναν χρόνο. Γινόμαστε και απογινόμαστε. Και όπως προχωρούμε, ζούμε, αγωνιούμε, σκεπτόμαστε και μαθαίνομε. Ανταλλάσσομε κάθε χρόνο που φεύγει την απειρία με την πείρα, την άγνοια με τη γνώση, το κενό με την δημιουργία. Γνωρίζομε και μας γνωρίζουν. Στοχαζόμαστε ανάμεσα στο κλάμα του μωρού που χαιρετά τη ζωή και στο δάκρυ των γερόντων που αποχαιρετούνε τον κόσμο. Στοχαζόμαστε και φιλοσοφούμε. Το θέμα είναι αν αυτή η φιλοσοφία μάς συγκλονίζει, ώστε να λυπούμαστε για τον χρόνο, όταν γλιστρά και φεύγει ανάμεσά μας αναξιοποίητος!
Η αιωνιότητα δεν αρχίζει μετά τον θάνατό μας, αρχίζει από αυτήν εδώ τη ζωή. Τα έργα μας είναι εκείνα που μας καθιερώνουν σαν λογικά όντα, πλασμένα «κατ΄ εικόνα» του αιωνίου Θεού και τα έργα μας είναι εκείνα που μας προετοιμάζουν για την αβράδιαστη ημέρα της αιωνιότητος, που βιώνεται από τώρα. Πολλοί άνθρωποι, ξεφεύγοντας έστω και για λίγο από τη μανία των διασκεδάσεων των ημερών, την ώρα του μεσονυχτιού, θα καθίσουν για λίγο στοχαστικοί στο κλείσιμο του παλιού χρόνου και στο άνοιγμα του νέου. Συντάσσοντας τον προϋπολογισμό και τον απολογισμό της ζωής των. Ιδίως χρειαζόμεθα προσοχή στον απολογισμό, γιατί ο απολογισμός μας επισημαίνει να λάθη του παρελθόντος, τα οποία καλείται να διορθώσει ο προϋπολογισμός του μέλλοντος. Να δούμε, πού σκορπίσαμε αναξιοποίητα τον χρόνο μας, κρίνοντας και κατακρίνοντας τους άλλους, και που έφυγε δίχως αυτοκριτική και αυτογνωσία.
Εμείς οι χριστιανοί και μάλιστα οι ορθόδοξοι, πρέπει να μάθομε επιτέλους να στοχαζόμαστε και να βλέπομε τον χρόνο της ζωής μας κάτω από το φως του Χριστού. Και όποιος τον βλέπει έτσι, τότε με άγρυπνα τα μάτια της ψυχής του πρώτα βλέπει τον Θεό, ύστερα τον εαυτόν του και μέσα από αυτή την προοπτική τους συνανθρώπους του. Πρώτα βλέπει τον Θεό, γιατί από Αυτόν παίρνομε ως δώρο τη ζωή. Αυτός είναι η πηγή του ελέους και «ὁ καιρούς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος». Πόση αγάπη και πόσα αγαθά δεν μας έχει δώσει ο Θεός μέσα στον χρόνο που πέρασε; Ακόμη κι από τις λύπες που μας φιλοδώρησε ο χρόνος, βγάλαμε από το πικρό γλυκύ κι από τη γεύση του πόνου πηγάζει η νοστιμιά της ζωής.
Όταν με αυτό το πνεύμα στοχαζόμαστε, τότε βλέπομε το πρόσωπο του Θεού να στέκεται στο κατώφλι του νέου χρόνου, να μας ευλογεί και να μας ζητά να προχωρήσομε με αισιοδοξία κι ελπίδα. Ο χρόνος πάντοτε, ιδιαίτερα σήμερα, έχει γίνει για τον άνθρωπο σωστός εφιάλτης, που η αγωνία του μεταφράζεται σε απληστία και άγχος. Γι’ αυτό σε αντίποινα, τάχατες, τον ξοδεύομε με αφροσύνη σε ανώφελα πράγματα. Κάποτε, όμως, κι αυτό το κάποτε πρέπει να γίνει τώρα, με την έναρξη του νέου χρόνου, πρέπει ν’ αποφασίσομε να αλλάξομε πορεία. Να δούμε με αληθινή πίστη τον προσωπικό μας Θεό, τον σαρκωθέντα Θεόν, τον Θεάθρωπο Ιησού, που από το ύψος του Σταυρού Του μας κοιτάζει περίλυπος, γιατί Τον σταυρώνομε ξανά κάθε μέρα. Να κοιτάξομε ύστερα τον εαυτόν μας και να κουβεντιάσομε τίμια μαζί του κι ύστερα να αντικρίσομε το πρόσωπο του συνανθρώπου μας και να συλλογιστούμε πόσο ωραίος μπορεί να γίνει ο χρόνος της ζωής μας με συντροφιά τον Χριστό και τους συνανθρώπους μας!
Εκείνο που δεν θέλει ο χρόνος είναι η αναβολή. Η αναβολή σκοτώνει τον χρόνο. Ο χαμένος χρόνος είναι η παραμονή μας στο σκοτάδι. «Το αύριο οδηγεί στην χώρα του ποτέ», λέει ο σοφός λόγος. Γιατί απλούστατα, το αύριο για μένα, για για τον καθένα μας μπορεί να μην γίνει ποτέ τώρα. Επομένως ο άνθρωπος καλείται να κινείται μέσα στο σήμερα. Να ζη δημιουργικά και κατά Θεόν το σήμερα. Γιατί το σήμερα είναι η απαρχή της αιωνιότητος. Σήμερα η αυτογνωσία. Σήμερα η μετάνοια. Σήμερα η συγγνώμη. Σήμερα η προσφορά. Σήμερα η αγάπη. Σήμερα τα νιάτα. Σήμερα τα χιόνια στα μαλλιά. Σήμερα ο θάνατος. Σήμερα ο παράδεισος. Σήμερα η αθανασία. Όλα πρέπει να γίνονται σήμερα γιατί όλα μπορούν να συμβούν σήμερα.
Ο χρόνος ακολουθεί την πορεία του κι εμείς τον σημαδεύομε με την παρουσία και τα έργα μας. Ο ένας χρόνος φεύγει και ο άλλος έρχεται και παιχνιδίζει σαν τα θαλασσινά κύματα.
Στεκόμαστε πάλι στα πρόπυλα του νέου Έτους!
Ας ετοιμαστούμε να τον καλωσορίσομε με μειλιχιότητα και σεμνότητα, με αποφασιστικότητα, εμπιστοσύνη και ελπίδα στον Παντοκράτορα Κύριον και με αγάπη στον συνάνθρωπό μας.
Αμήν!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Εξαφανίστηκε και αναζητείται 60χρονος άνδρας

Στο Σίσι μια από τις μεγαλύτερες ανασκαφές στην Ελλάδα!

Ο πολύχρωμος γάμος στο Σίσι κόστισε 1 εκατ. δολάρια

Οι τέσσερις ναυαγοί σφουγγαράδες από την Κάλυμνο στο Σίσι

Υπογράφουμε για να τρέξει ξανά η Απάνω Βρύση στο Βραχάσι

Η εκπληκτική ιστορία ενός ήρωα που σκότωσαν οι Ναζί στο Σίσι

Πρόταση βόμβα! Αεροδρόμιο στο Σίσι!

Ιωάννης Τζιρβελάκης: "Με αφορά γιατί έχω συνείδηση"! (Uptaded)

Παιδιά ενός κατώτερου θεού στο Σχολείο στο Σίσι;