Οι άνθρωποι της γειτονιάς μου: Η κυρία της μόδας

Ταναγραία με πολύχρωμη φορεσιά .
( αρχαιολογιο )

Της
Γεωργίας Λαζαράκη

Όσο ασχολούμαι με τους ανθρώπους της γειτονιάς μου, ανακαλύπτω πόσα μεγάλα ταλέντο έζησαν ανάμεσα μας και που δυστυχώς δεν τα εκτιμήσαμε ανάλογα στον καιρό τους. Πρόσωπα που σε διάφορετικούς κόσμους και σε διαφορετικές συνθήκες πιθανόν να είχαν μεγαλουργήσει και να είχαν γίνει διάσημα. Κλεισμένοι όμως στα στενά όρια του χωριού δεν είχαν επίγνωση ούτε των δυνατοτήτων τους αλλά ούτε και μπορούσαν να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο εκτός από το φτηνό βιοποριστικό μεροκάματο . Ακομη και τα βασικά ήταν μερικές φορές μια μεγάλη πολυτέλεια . Άλλες εποχές , άλλα χρόνια , άλλοι ρυθμοί , άλλες οι συνθήκες διαβίωσης . Δυο μεγάλες κυρίες θα μπορούσαν να διεκδικήσουν τα σκήπτρα της υψηλής ραπτικής και θα μπορούσαν να επιβάλλουν την δική τους στυλιστική ετικέτα ή ν' απασχολούν τα πρωτοσέλιδα των περιοδικών μόδας εάν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές . Η Γεωργία Τερζάκη γνωστή ως η Γεωργία της Χρυσής και η Κερασία Ανδριανάκη, η γειτόνισα μου. Η μια καλύτερη από την άλλη .
Η Κερασία, η ακριβή γειτόνισα μου άστραφτε πάντα με την ομορφιά της, την ευγένεια της και το καλόγουστο ντύσιμο της. Μένεις με την εντύπωση ότι η ευγένεια ήταν μια έμφυτη κληρονομιά από μια μεγάλη αρχοντική οικογένεια την οποιαν όμως ούτε γνώρισε ούτε συνάντησε ποτέ στη ζωή της. Έλαμπε ολόκληρη από την καθαριότητα και το καθώς πρέπει παρουσιαστικό της. Ένα μοσχομυριστό Ρόδο φυτρωμένο στις βραχασώτικες χαραμάδες των τοίχων ανόρθωνε το ανάστημα του και την παρουσία του στη μόδα του Βραχασού . Ακολουθούσε τον ίδιο αναπτυξιακό κώδικα των αντάρτικων λουλουδιών που επιμένουν να φυτρώνουν και να μοσχομυρίζουν μέσα στις σχισμάδες και να μην δίνουν δεκάρα στην τροφή και το νερό . Ένα παράξενο συνοθύλευμα αγριάδας , αντίστασης ,επιμονής , καρτερίας, υποταγής , φόβου και πλήρης υποταγής στο ριζικό τους. Θα την παρομοίαζα με τους ερημίτες μοναχούς που διαλέγουν τις πιο αφιλόξενες σκήτες για να επικοινωνούν με το Θεό . Ένα πανάκριβο εντελβάις , που ουδέποτε έγινε γνώστης της μοναδικότητας του και υποτάχθηκε ψυχή και σώματι στον προκαθορισμένο πατριαρχικό νόμο που αγνωρίζει την υπεραξία του αρσενικού . Αυτή αρκέστηκε στον δεύτερο και ίσως και αναπληρωματικό ρόλο μέσα στην οικογενειακή εστία .
Παντρεμένη και μητέρα τότε τεσσάρων αγοριών ( αργότερα γέννησε και το πέμπτο στην πόλη του Ηρακλείου) απορούσες πως τα κατάφερνε να συνδιάζει την καλοφροντισμένη εμφάνιση της με την επιμέλεια τόσων ατόμων και το καθημερινό μεροκάματο. Όλα ακολουθούσαν την ροή τους ήρεμα , όμορφα και αφού υποτάχθηκε θεληματικά χωρίς μουρμούρες και περιττά λόγια προσπάθησε ν' ανθίσει ακομη και μέσα στους ξεροτρόχαλους.
Όταν έφθανε η πελάτισσα με το ύφασμα παραμάσχαλα άνθιζε σαν την παπαρούνα με το κατακόκκινο φόρεμα της και τα κατάμαυρα μαλλιά της. Άρπαζε το άψυχο πανί με τέτοια λαχτάρα το χαϊδολογούσε σαν να το μέρωνε και το υιοθετούσε πάραυτα . Από εκείνη τη στιγμή ήταν υπό την προστασία της. Κοιτούσε μια το ύφασμα και μια την πελάτισσα και φανταζόταν ήδη την τελική δημιουργία. Έδινε στυλιστικές συμβουλές και νουθεσίες και προσπαθούσε να πείσει τις δύστροπες πελάτισσες πως ν' αποφύγουν τους ενδυματολογικούς υφάλους κερδίζοντας κομψότητα και ευπρέπεια . Αν παρά ταύτα η πελάτισσα επέμενε στη γνώμη της τότε η φράση κλειδί έκλεινε τη συμφωνία . " Μην μου πεις μετά πως δεν στο είπα " .
Από αυτή ακριβώς τη στιγμή αρχινούσε η ιεροτελεστία της μετατροπής ενός υφάσματος μερικών μέτρων σε έργο τέχνης υψηλών ραπτικών προδιαγραφών . Η αυτοψία του υφάσματος ήταν το πρωταρχικό στάδιο που θα εξασφάλιζε το διαβατήριο για το τελικό ποθητό αποτέλεσμα . Οι ούγιες μαρτυρούνε την αλήθεια για την ποιότητα και τις επιθεωρουσε σχολαστικά με τα μάτια και την αφή . Το χαϊδολόγημα του υφάσματος ήταν τα προκαταρκτικά μιας μυσταγωγίας ανάμεσα στο άψυχο πανί και το μελλοντικό παιδί που θα προέκυπτε από την τέλεση του μυστηρίου . Για οποιοδήποτε σχέδιο ακόμη και για το πλέον σύνθετο και δύσκολο μοντέλο δεν χρησιμοποιούσε ποτέ πατρόν . Για όλα τα σχέδια η προκαταρτική εργασία γινόταν νοερά στο μυαλό της αφού έπαιρνε πρώτα τον αναγκαίο χρόνο περισυλλογής και φανταστικής οπτικής παρατήρησης. Όταν όλα ήταν έτοιμα η πρώτη ψαλιδιά συνοδευόταν με το απαραίτητο " ωχ και το Παναγία βοήθαμε να μην γίνει κανένα λάθος ".
Ότι έβγαινε από τα χέρια της ήταν ένα ακριβό κομψοτέχνημα προορισμένο κα καλλωπίσει την τυχερή κερά . Οι κουμπότρυπες μοναδικές και περίτεχνα κεντημένες κοσμούσαν το έργο της και ήταν το σήμα κατατεθέν της υπογραφής της. Ο κόσμος συχνά έλεγε . Κέντημα από την Αλεξάνδρα και κουμπότρυπες από την Κερασία. Ένα έργο που το δημιούργησε εξ ολοκλήρου και που είναι έτοιμο να κάνει φτερά σαν το παιδί που φεύγει από την αγκαλιά της μάνας του και πάει για υιοθεσία .
Το σενάριο επαναλαμβάνεται και κάποτε της γίνεται κτήμα η σκληρή πραγματικότητα . Η Κερασία θα ράβει το φουστάνι και στην πορεία θα πρέπει να το θαυμάζει από μακρυα. Μερικές φορές θα εισπράξει και κάποιο κοπλιμέντο :
" ωραίο το φόρεμα σου! ποιος σου το έραψε; η Κερασία!! "
Άλλες φορές πάλι οι καινουργιοφουστανοφορούσες απαντούσαν αόριστα και φιλάρεσκα στην ίδια ερώτηση.
" Στην Νεάπολη, που αλλού".
Αυτή είναι η μοίρα των χαρισματικών ανθρώπων που μάχονται για την επιβίωση τη δική τους και της οικογένειας τους. Αυτοί θα γεννούν συνεχώς και το νεογέννητο πάντα θα φεύγει . Οι ίδιοι θ' αρκεστούν να σφίξουν στο χέρι τους το φτωχικό μεροκάματο και τ' απομεινάρια του υφάσματος για τον μελλοντικό μποξά ή το μποξεδένιο κλινοσκέπασμα!

Σημείωση: Ζητάω συγνώμη από την οικογένεια που δεν ανάρτησα την φωτογραφία της. Επειδή το κείμενο μου αναφέρεται στην περίοδο της νεότητας της η φωτογραφία δεν συμφωνούσε με την περιγραφή. Αν το επιθυμούν μπορώ να την αναρτήσω .
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Ο πολύχρωμος γάμος στο Σίσι κόστισε 1 εκατ. δολάρια

Οι τέσσερις ναυαγοί σφουγγαράδες από την Κάλυμνο στο Σίσι

Πρόταση βόμβα! Αεροδρόμιο στο Σίσι!

Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην Κνωσσό, στη Φαιστό, στα Μάλια και στο Σίσι και ο Μύθος του Λαβύρινθου

Πρόσκληση κάθε Τετάρτη του Ιουλίου για να επισκεφθούμε τον Αρχαιολογικό χώρο στο Σίσι!

H Σφίγγα του Αναύλοχου!!

Τέσσερα γεροντάκια στο καφενείο...

Το Σελλινάρι πριν μισό αιώνα περίπου με τη φωτογραφική μηχανή ενός Αμερικανού...

«Χρέος, υπερηφάνεια, πίκρα, παράπονο, συγκίνηση!!»

Emile-Honoré Destelle καταγράφει στο ημερολόγιό του την επίσκεψή του στο Βραχάσι περί τα 1900!!!