Έτσι το θυμάμαι το Σίσι...



Του
Νίκου Σουλαδάκη

Καλημέρα από το Ρέθυμνο!
Έτσι το θυμάμαι το Σίσι.
Από τα χρόνια της αθωότητας μου κάπου ανάμεσα στο '81 και '89 .
Το θυμάμαι ερχόμενος για διακοπές στο Βραχάσι με την οικογένεια μου, όπου μας κατέβαζαν καροτσάδα στο λιμάνι για μπάνιο.
Φεύγοντας η γιαγιά μου η Μαρια του Μανδελένη του Κωστάκη από την απάνω γειτονιά φώναζε του πατέρα μου «πρόσεχε τα κοπέλια», γιατί αυτή απλά δεν ήξερε κολύμπι.
Και που να 'ξερε η συγχωρεμένη ότι ο πατέρας μου θα μας άφηνε στο λιμάνι και αυτός θα πήγαινε να ρίξει μια βουτιά στον Μπούφο, όπως έκανε όταν κι αυτός ήταν "κοπέλι" και μάθαινε να βγάζει αχινούς.
Κατεβαίναμε λοιπόν 5-6-8 κοπέλια καροτσάδα και τα "αντράκια" αμέσως αρχίζανε τους σάλτους στην άκρη του μόλου να δούνε ποιος θα παίξει τον πιο μακρύ σάλτο .
Κάποιοι μας κάνανε χάζι από το καφενείο στο τέρμα του δρόμου, περιμένοντας να δουν ποιος θα φάει τα μούτρα του πηδώντας ανάμεσα στα καΐκια .
Μια φορά μάλιστα και αυτό ήτανε το καλοκαίρι του '80, το θυμάμαι καλά γιατί είχαμε έναν γάμο εκείνη την μέρα στο γωνιακό μαγαζί με τα πράσινα παραθυρόφυλλα, εκεί που φεύγει ο δρόμος για την Αγία Βαρβάρα…
Εκείνη την μέρα λοιπόν ένας ψαράς είχε ρίξει μερικές από τις καρπούζες του γάμου γύρω από το καΐκι με δίχτυα για να είναι δροσερές το βράδυ στο γάμο.
Βλέποντας μας, την κατά τα άλλα υπερπροσπάθεια του κάθε 'νιου να φτάσει πιο μακριά στο νερό, μας έταξε από μια καρπούζα στον νικητή.
Την οποία όμως στο τέλος μοίρασε από ένα δυο κομμάτια στον καθένα μας …
Η μόνη "δυσκολία" στο νικητήριο δώρο ήταν ότι ο κάθε ένας για να πάρει το μερτικό του έπρεπε να σύρει με το σχοινί την βάρκα να κοντοσιμώσει και να σαλτάρει επάνω να πάρει το κομμάτι του και να κάτσουν όλοι μαζί στο καΐκι να φάνε το κομμάτι τους όσο αυτός θα συνέχιζε τη δουλειά του, ρωτώντας μας σχολαστικά να μάθει ποιανού ήταν ο κάθε ένας από την παρέα μας.
Φτάνοντας η σειρά μου στο άκουσμα του επιθέτου και αναλύοντας για τον παππού και τον πατέρα μου το μάτι του έπαιξε…
Εσένα μου λέει η γιαγιά σου είναι ξαδέρφη μου και εξαφανίστηκε στο αμπάρι του καϊκιού. Μετά από λίγο ανέβηκε και σε μια χαρτοσακούλα μου έβαλε 3 ψάρια να της τα πάω λέει και μου έδωσε έμενα ένα όστρακο ρεγάλο…
Έτσι το θυμάμαι το Σίσι λοιπόν, όπως κάτι αντίστοιχο μου το θύμισε όταν λίγο πριν το στρατό είδα το "Απέραντο γαλάζιο " και πραγματικά μου ξύπνησε αυτή την νοσταλγία για αυτό, το από ταινία λες του Κακογιάννη ή του Β. Γεωργιάδη, βγαλμένο μικρό ψαροχώρι...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Στο Σίσι μια από τις μεγαλύτερες ανασκαφές στην Ελλάδα!

Εξαφανίστηκε και αναζητείται 60χρονος άνδρας

Οι τέσσερις ναυαγοί σφουγγαράδες από την Κάλυμνο στο Σίσι

Ο πολύχρωμος γάμος στο Σίσι κόστισε 1 εκατ. δολάρια

Υπογράφουμε για να τρέξει ξανά η Απάνω Βρύση στο Βραχάσι

Πρόταση βόμβα! Αεροδρόμιο στο Σίσι!

Οι μαθητές που πήγαιναν με τα πόδια στο Γυμνάσιο Νεάπολης το 1965!

Ιωάννης Τζιρβελάκης: "Με αφορά γιατί έχω συνείδηση"! (Uptaded)

Έδωσε το όνομά του στο νησί της Αγίας Βαρβάρας!!! Τέτοιο θράσος!! Από που το αντλεί;