Η ανατομία ενός χωριού

Από το Βραχάσι και τον κόσμο του




Της
Γεωργίας Λαζαράκη

Μια βόλτα στο Βραχάσι.
Όμορφο το συναίσθημα να πατείς το χώμα που γεννήθηκες.
Παίρνεις βαθιές αναπνοές και ο αέρας σαν την τονωτική ένεση σου δίνει δύναμη και χαρά. Σε ξανανιώνει! 
Θυμάσαι τα παλιά και αναζητείς αυτά που είχες, λυπάσαι γί αυτά που δεν είχες και ψάχνεις να βρεις φίλους και εδικούς που δυστυχώς όμως έχουν φύγει. 
Όλα τα συναισθήματα μαζί σου κάνουν έφοδο χωρίς να σε ρωτήσουν και τρυπώνουν σαν τους κλέφτες αλλά με την μάσκα του νοικοκύρη στα άδυτα της ψυχής σου και σου παίζουν τη λύρα και εσύ χορεύεις σύμφωνα με τις ορέξεις τους.
Αν θες όμως να δροσιστείς πρέπει ν´αντέχεις τις ψυχρολουσίες και να γνωρίζεις καλά τους αμυντικούς μηχανισμούς και τις θεραπείες αυτοϊασης.
Στην ορειβασία πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να γλυστρίσεις και να βρεθείς στο κενό. Όποιος δεν θέλει χτύπους στο χαλκηδιό δεν πάει.
Μ´ ένα μονο βλέμμα γίνεται η πρώτη καταγραφή. Όλα ίδια και απαράλλαχτα και όλα διαφορετικά. Όλα μοιάζουν και όλα διαφέρουν !
Οι βρύσες, οι εκκλησιές, τα σχολειά, τα σοκάκια, οι φούρνοι, τα σπίτια όλα εκεί στοιχειωμένα στέκουν άγρυπνοι φρουροί έτοιμοι να δωσουν την μάχη για να σώσουν την χιλιόχρονη ζωή τους, την ιστορία τους και την αξιοπρέπεια τους.
Ένα σοκάκι στο Βραχάσι...
Σ´αυτές τις πέτρες, σ´αυτές τις εικόνες, σ´αυτό το χωριό διασταυρώνεται η ιστορία με την παράδοση, ο θρύλος με τα γεγονότα,  το τώρα με την αιωνιότητα και ξεγελούν πεισματικά τον πονηρό κουρσάρο που γυρεύει εδώ και χρόνια να τις διακορέψει* και να τους παρατήσει στην τύχη τους.
Άνισος ο αγώνας!
Τα καταφέρνουν όμως παλικαρίσια.
Ίσως αυτό το πείσμα της επιβίωσης να δίνει όλη τη γοητεία στο μύθο της θρυλικής Γενοβέφας που επέζησε στα αγιοργιώτικα σπηλιάρια από το γάλα της αγριόγιδας( η τοπική παραλλαγή της Αταλάντης).
Αυτό το πείσμα πάλι του αράπη πως το εξηγείς. Ακούραστος επιμένει να λιάζει τα χρυσά του και συνάμα να τα προστατεύει από τους χρυσοθήρες και τους αρχαιοκάπηλους. Η ψυχική του δύναμη είναι παροιμιώδης! Πιστός στον όρκο του βασιλιά εξακολουθεί να φυλάει στα έγκατα της γης το βασιλικό θησαυροφυλάκιο. Κάθε τοσο τα φέρνει στον ήλιο για καταμέτρηση. Λέγεται πως τίποτε δεν είναι λειψό.
Για πόσο ακόμη μπορούν ν´αντέξουν όλα αυτά ! Καμιά φορά και οι πέτρες ραγίζουν. 
Πάραυτα ενεργοποιείται ο αμυντικός μηχανισμός με την φιλοξενία των πιο όμορφων λουλουδιών μέσα στα ραΐσματα. Ακόμη και λαβωμένα πασχίζουν να διατηρήσουν την ομορφάδα και την αξιοπρέπεια τους. Προσμονή, υπομονή, επιμονή να στέκουν, να χορταριάζουν, ν´ανθούν, να καρπίζουν, να ξανανθίζουν για αιώνες τώρα μέσα στις σκισμάδες που οι πληγές τους αφήνουν.
Πάντα όμως καρτερικά ελπίζουν σε ένα θαύμα.
Περιμένουν τους τεχνίτες της αγάπης που με την αναπνιά τους θα δώσουν νόημα στη ζωή και στη ζωή φως και άρωμα.
Καμιά φορά τα παίρνει από κάτω και τότε αλάζουν πρόσωπο και χαρακτήρα.
Σαν τον κατσούφη καιρό μοιάζουν. Το πρόσωπο τους σκοτεινιάζει από το παράπονο για την μακρόχρονη λήθη και τότε η αγριάδα της λυποψηχιάς* καθρεπτίζεται στο φουρτουνιασμένο πρόσωπο, για το θαύμα που καρτερούν αλλά που δυστυχώς δεν έρχεται.
Μετά πάλι πεισμώνουν και αρχινούν το τραγούδι.

« Εγώ είμαι τσ´αστραπής παιδί
και του ανέμου εγγόνι ,
Έλα, έλα και του ανέμου εγγόνι
σαν θέλω γίνεται βροχή
σαν θέλω πέφτει χιόνι .
Έλα, έλα σαν θέλω πέφτει χιόνι» (αγνώστου )


Οι στερεμένες πηγές, οι διάσπαρτες κατάξερες βρύσες, μοιάζουν με νεκρά όστρακα που ξεβγάζει η θάλασσα στις παραλίες και περιμένουν κανένα παιδί ή κανένα συλλέκτη να τα περιμαζέψει. 
Στέκουν σύξυλες* σαν τις γαλακτοφόρες αγελάδες που ενώ ανατράφηκαν για το γάλα τους μένουν τελικά στείρες και άγονες.

"...Που και που μια διακοσμητική γλάστρα του συλλόγου μαλακώνει την ορφάνια τους με τα όμορφα λουλουδάκια δίνοντας έτσι την ψευδαίσθηση ενός προσωρινού λόγου ύπαρξης και προσφοράς..."

Που και που μια διακοσμητική γλάστρα του συλλόγου μαλακώνει την ορφάνια τους με τα όμορφα λουλουδάκια δίνοντας έτσι την ψευδαίσθηση ενός προσωρινού λόγου ύπαρξης και προσφοράς . Πάλι καλά που υπάρχουν αυτές,οι,πράξεις,και δίνουν, λίγο, οξυγόνο στα κατάξερα πνευμόνια τους. Διαφορετικά θα ξερνούσαν τσιμεντόσκονη.
Χωρίς αυτές τις επεμβάσεις θα είχαν την τύχη των γέρικων σκαριών που αργοπεθαίνουν, σαπίζοντας σε κάποια ερημική ακρογιαλιά .
Η μνημειακή βρύση, η καρπερή νερομάνα στην πέρα γειτονιά έγινε σαν το σταφιδιασμένο μήλο κάτω από τη μηλιά. Τίποτα δεν θυμίζει το ένδοξο παρελθόν της με τα μεγαλεία και το ανθρωπομάνι να κυκλοφορεί και να την επισκέπτεται καθημερινά .

Η Πέρα Βρύση...



Τι δεν έχει ακούσει και τι δεν έχει δει αυτή η βρύση !
Παρθενικά ξυπνήματα και αναστεναγμούς, μαργιόλικα βλέμματα, εξομολογήσεις, χωρισμούς, κλάματα, κουτσομπολιά και ότι βάζει ο νους σου. Η νεροβοή, η μπιστεμένη αδελφή της νερομάνας αρπάζει ως δια μαγείας τα λόγια και τα κάνει σεκόντο στο κελάρυσμα της εξαφανίζοντας τα ίχνη τους από προσώπου γης.
Ποτέ δεν πρόδωσε, ποτέ δεν μίλησε για όσα είδε και για όσα άκουσε. Επτασφράγιστα τα μυστικά της.
Τώρα με κατάξερα πνευμόνια έγινε πρόσφυγας στην ίδια της την πατρίδα . Η αρχοντονιά πλουσιοκόρη ζητιανεύει ξεροκόμματα και ένα ποτήρι νερό για να καταβρέζει το κατάξερο λαρύγγι της. Ετούτη όμως είναι η γνήσια κόρη του Βραχασού με υπερηφάνεια και μπέσα και έτσι της αρμόζει να της συμπεριφερθούμε.

Μερικά σπίτια είναι αναπαλαιωμένα και μάλιστα με πολύ σεβασμό στο τοπίο και την αρχιτεκτονική του. Εδώ οι νοικοκυραίοι μελέτησαν,αγάπησαν και σεβάστηκαν το χωριό, την παράδοση και την διαδρομή του στον χρόνο και την ιστορία . Με περισσή φροντίδα γιάτρεψαν τις ανοικτές πληγές και ξανάδωσαν πνοή και ζωή στις χιλιόχρονες πέτρες.
Το αποτέλεσμα αποδεικνύει ότι το εξασθενημένο κουφάρι αναστένεται.
Η καρδιά ξανακτυπά , το αίμα κυκλοφορεί το χρώμα επανέρχεται μια και η σωστή δόση του οξυγόνου γίνεται ο βασικός καταλύτης της νεκρανάστασης της άλλοτε κοιμωμένης .
Το παλιό δένει με το καινούργιο μια και μοιράζονται τα ίδια κύτταρα της μάννα με το παιδί . Το νεογέννητο είναι εφτάφτυστο η μάννα του.
Αλλού πάλι τα πράγματα τ´ανακατεύουν σαν την ρώσικη σαλάτα.
Αλλού ο παπάς και αλλού τα ράσα του.
Φανταστείτε μια νύφη με το αέρινο και φίνο νυφικό της να περπατάει σαν την μεθυσμένη στα καλντερίμια του χωριού γιατί φορά παπούτσια με μπροκαδούρα.*
Το θέαμα κωμικοτραγικό δείχνει την διαχρονική απουσία των φορέων στην διατήρηση της αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής μνήμης και κληρονομιάς .
Το Βραχάσι θα μπορούσε να είναι ένα μνημείο αρχιτεκτονικής κληρονομιάς μια και η ιστορία του ξεπερνά τα χίλια χρόνια.
Η αναμονή της αργοκίνητης κρατικής μηχανής αξιολογείται εκ του αποτελέσματος. 
Μόνοι μας μια γροθιά και με προσωπική δουλειά ας περισώσουμε ότι μένει από την κριθαροκουλούρα.
Το μεγαλύτερο μέρος έγινε βορρά των χαμαιλεόντων και των αρκάλων. 
Ας αναπιάσουμε τουλάχιστον το προζύμι . 
Ποτέ δεν είναι αργά.


Γλωσσάρι:
Διακορεύω: Αρχ. ελλην. δια+κόρη+ευω. Προκαλώ ρήξη του παρθενικού υμένα .
Σύξυλος: Ακίνητος μετά από μια ξαφνική έκπληξη .
Μπροκαδούρα: πέταλα και ειδικά καρφιά προς ενίσχυση της σόλας.
Μαργιόλικα: πονηρά μάτια.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Ο πολύχρωμος γάμος στο Σίσι κόστισε 1 εκατ. δολάρια

Οι τέσσερις ναυαγοί σφουγγαράδες από την Κάλυμνο στο Σίσι

Πρόταση βόμβα! Αεροδρόμιο στο Σίσι!

Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην Κνωσσό, στη Φαιστό, στα Μάλια και στο Σίσι και ο Μύθος του Λαβύρινθου

Πρόσκληση κάθε Τετάρτη του Ιουλίου για να επισκεφθούμε τον Αρχαιολογικό χώρο στο Σίσι!

H Σφίγγα του Αναύλοχου!!

Τέσσερα γεροντάκια στο καφενείο...

Το Σελλινάρι πριν μισό αιώνα περίπου με τη φωτογραφική μηχανή ενός Αμερικανού...

«Χρέος, υπερηφάνεια, πίκρα, παράπονο, συγκίνηση!!»

Emile-Honoré Destelle καταγράφει στο ημερολόγιό του την επίσκεψή του στο Βραχάσι περί τα 1900!!!