Ευαγγ. Παχυγιαννάκης: «Ένα από τα παράσημα που πήρε ο πατέρας μου…»




Θα συνεχίσουμε με μια ακόμη αναφορά στην Αντίσταση 1940-1945 και στις αναφορές στο Βραχάσι εκείνης της εποχής. 
Ένα προλογικό σημείωμα του Πρωτ. Ευάγγελου Παχυγιαννάκη στον Β’ Τόμο του βιβλίου του Μανώλη Φρουδάκη «Πόλεμος – Κατοχή – Αντίσταση, Τόμος Β΄ 1940-1945», Νεάπολη 2008, μας δίνει πάρα πολλές σημαντικές πληροφορίες για γεγονότα αλλά και για ανθρώπους που πρωταγωνίστησαν εκείνα τα χρόνια στο Βραχάσι.

Είναι συγκλονιστικές οι αναφορές στα όσα πέρασαν εκείνα τα χρόνια του Πολέμου αλλά και αργότερα μετά από τον πόλεμο κάποιοι συγχωριανοί μας…

Μας λέει λοιπόν ο πρωτ. Ευάγγελος Παχυγιαννάκης:

Εμμανουήλ Φρουδάκη
Πόλεμος – Κατοχή – Αντίσταση


 "Σαν καλοκαιρινός επισκέπτης σε ψύχος Χειμώνα μου φάνηκε το βιβλίο του Μανώλη Φρουδάκη «Πόλεμος – Κατοχή – Αντίσταση, Τόμος Α΄1940-1945», που είχε την ευγένεια να μου στείλει και που αναφέρεται , προφανώς στη Γερμανοϊταλική Κατοχή. Δεν έχει σημασία το ότι φλέγεται ο κόσμος σήμερα από κάθε είδους φωτιές, σημασία έχει το ψύχος που επικρατεί στις ψυχές των Νεοελλήνων, αναφορικά με τα ιδανικά και τα οράματα εκείνων που επάγησαν κυριολεκτικά στα χιονισμένα βουνά, σε λαγκαδιές και πεδιάδες της Πατρίδας μας, κινούμενοι από το πύρωμα της καρδιάς των για τη λευτεριά και τα ιδανικά, τις αξίες και τα οράματα ενός λαού, που συνθέτουν την έννοια αυτού του ύψιστου αγαθού,
Ο Μανώλης Φρουδάκης είναι ένας αγνός και τίμιος πατριώτης, όπως ήταν οι περισσότεροι εκείνης της εποχής, που βγήκανε αυτόκλητοι στην αντίσταση, για ένα και μόνο σκοπό: τη λευτεριά της Πατρίδας. Είναι ένας ανιδιοτελής αγωνιστής, ένας αμετανόητος αντιστασιακός, που στο θησαυροφυλάκιο της καρδιάς του, μέσα από ανείπωτες περιπέτειες, εξορίες, βασανισμούς και φυλακίσεις, κράτησε τις μνήμες. Κι αυτές τις μνήμες απλώνει, αφκιασίδωτα και καθαρά, με μια μοναδική πηγαιότητα, όπως βγαίνει το καθαρό   και γάργαρο νερό από την πηγή και δροσίζει τους διαβάτες, μέσα στις 174 σελίδες του βιβλίου του.
Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτόν του αγράμματο! Και προφανώς, από σεμνότητα ξεχνά ότι ένας από τους γνησιότερους αγωνιστές της Πατρίδας μας, ο «αναλφάβητος» Μακρυγιάννης, μας άφησε ένα από τα ωραιότερα και ειλικρινέστερα ιστορικά κείμενά του Νέου Ελληνισμού τα «Απομνημονεύματα» του!
Τα γραφτά που μας αφήνουν κατά καιρούς οι άνθρωποι, δεν αξιολογούνται μόνο με τη γραμματική και το συντακτικό, αυτά είναι δευτερεύουσας σημασίας, αλλά κυρίως, με τη φλόγα που κατατρώει τα σωθικά τους και που με ευδιάκριτη την ανιδιοτέλεια και την αγνότητα των προθέσεών τους μεταδίδουν και στους αναγνώστες τους. Μακάρι να μας έδιναν τέτοια μαργαριτάρια του γραπτού λόγου και οι θεωρούμενοι εγγράμματοι!

Ο Γεώργιος Παχυγιαννάκης
Σε μερικά σημεία του βιβλίου γίνεται αναφορά και στον πατέρα μου.
Στη σελίδα 11 π.χ. γράφεται: «Το συντονισμό της όλης επιχείρησης έχει αναλάβει ο ανθυπολοχαγός Γιώργης Παχυγιαννάκης, γενναίο παλληκάρι που έχει προσφέρει πολλά στον αγώνα. Ήταν υπεύθυνος των μαχητικών ομάδων Βραχασίου».
Στη σελίδα 117 γίνεται λόγος για τον «Γεώργιο Παχυγιαννάκη έφεδρο ανθυπολοχαγό από το Βραχάσι(ο οποίος), εβοήθησε στην Οργάνωση του 3ου λόχου και υπηρέτησε μέχρι που παραδώσαμε τα όπλα στη Συμφωνία της Βάρκιζας. Όλη την Κατοχή ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ, υπεύθυνος  των μαχητικών ομάδων…»
Στο σημείωμα του Νίκου Σουλαδάκη, σελ. 159-161, αλλά και αλλού όπου και πάλι αναφέρεται ο πατέρας μου, απλώς θέλω να επισημάνω ότι λείπουν σημαντικά ονόματα αγωνιστών, όπως του Δημήτρη Σταματάκη(Μπογιατζοδημήτρη), τον οποίο έστελνε τακτικά ο πατέρας μου και έπαιρνε από το σπίτι(μαζί με άλλους φυσικά) λάδι και μαγεροψήματα, αμύγδαλα κ.α.
Του Γιάννη Δημ Ροβίθη, που εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο, του πρωτοθείου μου Μανόλη(παπά – Μανόλη) Ροβίθη, που μαζί με τον πατέρα μου με δέσανε μ΄ ένα σκοινί και με κατεβάσανε στο πηγάδι στο Μαραθολάγγαδο και ανέσυρα δυο τουφέκια.
Επίσης οι αιχμάλωτοι Ιταλοί, που ξαναχτίσαμε  την ανατιναγμένη από τους Γερμανούς ξερολιθιά στο Σελλινάρι, πολλές φορές τους ταΐσαμε στο σπίτι μας. Παρά ταύτα ο πατέρας μου δεν δέχθηκε ούτε παράσημο, ούτε σύνταξη από την Πολιτεία, όταν αναγνώρισε  τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. «Εμείς δεν βγήκαμε στο βουνό ούτε αντισταθήκαμε στον κατακτητή, έλεγε, για να πληρωθούμε. Πολεμήσαμε, με μόνη πληρωμή την ελευθερία της Πατρίδας μας».
Ένα από τα παράσημα που πήρε ο πατέρας μου μετά την απελευθέρωση ήταν από τους Στάβλους του Μπαντουβά στις Πατέλλες, όταν η μάνα μου του έβαζε στην πλάτη επί έναν και πλέον  μήνα καταπλάσματα, για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του από το ξύλο και τα βασανιστήρια των …εθνικοφρόνων. Αυτή την μοναδική αξιοπρέπεια κι αυτό το αδούλωτο φρόνημα πήρα από τον πατέρα μου, μοναδική περιουσία και το κρατάω σαν φυλαχτό.
Το βιβλίο  του Μ.Φ. είναι πολύτιμο όχι μόνο για τα ιστορικά ντοκουμέντα της εποχής στην οποία αναφέρεται, τα οποία με γλαφυρότητα και ακρίβεια περιγράφει, αλλά και τα λαογραφικά και τοπωνυμικά στοιχεία που περιέχει.
Αγαπητέ Μανώλη, γι αυτή τη δροσερή αύρα των αναμνήσεων, που μου έφερε το βιβλίο σου στην πυρά του καλοκαιριού, σ΄ ευχαριστώ. Και περιμένω με λαχτάρα τον Β΄ τόμο. Να είσαι καλά!"

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Η ιστορία της Μαρίας Λιουδάκη από τη Λατσίδα ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή την τανία "Το τελευταίο σημείωμα"

Στο Σίσι μια από τις μεγαλύτερες ανασκαφές στην Ελλάδα!

Εξαφανίστηκε και αναζητείται 60χρονος άνδρας

Οι τέσσερις ναυαγοί σφουγγαράδες από την Κάλυμνο στο Σίσι

Ο πολύχρωμος γάμος στο Σίσι κόστισε 1 εκατ. δολάρια

Υπογράφουμε για να τρέξει ξανά η Απάνω Βρύση στο Βραχάσι

Πρόταση βόμβα! Αεροδρόμιο στο Σίσι!

Οι μαθητές που πήγαιναν με τα πόδια στο Γυμνάσιο Νεάπολης το 1965!

Ιωάννης Τζιρβελάκης: "Με αφορά γιατί έχω συνείδηση"! (Uptaded)

Έδωσε το όνομά του στο νησί της Αγίας Βαρβάρας!!! Τέτοιο θράσος!! Από που το αντλεί;