Βραχασώτικο Σπίτι

Ξεφυλλίζοντας την παράδοση Από τους θρύλους και τις παραδόσεις του Βραχασού 




Της 
Γεωργίας Λαζαράκη

Κάθε φορά που επισκέπτομαι το Μουσείο του Βραχασού ή βλέπω δημοσιευμένες φωτογραφίες ή δημοσιεύματα κάθομαι και αναλογίζομαι το μέγεθος του εγχειρήματος και με πιάνει δέος .
Άραγε πόσα ξενύχτια , πόσες ώρες εργασίας , πόσες απογοητεύσεις και πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν για το καύχημα αυτό του Βραχασού ; Με πιάνει ζαλάδα και μόνο που ρωτώ τον εαυτό μου για τα αποθέματα του θάρρους , της δύναμης και της αγάπηςπου διαθέτουν αυτές οι δυο κυρίες , η Μαρία και η Κατινα Λεμπιδάκη για τον τόπο μας; Που βρέθηκαν και εμπεδώθηκαν όλες αυτές μουσειακές γνώσεις που πρέπει νάχει κάποιος γύρω από την ιστορία της τέχνης και του λαϊκού πολιτισμού για να γίνει ένα τέτοιο έργο ;. Εδώ δεν πρόκειται ούτε για το κράτος ,ούτε για μια δημοτική αρχή όπου οι υπάλληλοι και μια ομάδα ειδικών θα εργαστούν για ένα συγκεκριμένο σκοπό με μια πληθώρα τεχνικών μέσων και εμπειρογνωμώνων . Εδώ πρόκειται για δυο κυρίες που έχουν μια ιδέα και που προσπαθούν να την υλοποιήσουν από το μηδέν με τα δικά τους οικονομικά μέσα και τις δικές τους συλλογές που μάζευαν κομμάτι, κομμάτι. Εδώ γίνεται λόγος για όλες τις πηγές ,τους ειδικούς συντήρησης , ταξινόμησης, αναπαλαίωσης και παρουσίασης προκειμένου να υπάρχει "αλληλουχία ιδεών, χρονολογική συνέχεια αντικειμένων και ιστορίας , γραπτού λόγου και χρηστικών αντικειμένων και εύκολη παρακολούθηση των εικόνων και των γεγονότων από την μια συλλογή στην άλλη και από την προηγούμενη αίθουσα στην επόμενη χωρίς κενά και παραλείψεις ..
Το όλο έργο μου θυμίζει το άλμα είς ύψος όπου μόνο η βαθιά αγάπη , η ακλόνητη πίστη και η συνεχής προσπάθεια του αθλητή θα μπορούσαν να δωσουν το σωστό λάκτισμα στην επιτυχία του μεγαλεπήβολου εγχειρήματος. Ειναι αυτή η αγάπη που πηγάζει κατευθείαν απο την ψυχή των δυο γυναικών και που μπορεί να τρανεύει το θάρρος και να το μετατρέπει σε όραμα , τ´όνειρο σε κινητήριο δύναμη ,την ενέργεια σε έργο και πιο συγκεκριμένα στο μουσείο λαϊκής τέχνης του Βραχασού . Αν ήταν να συνοψίσω τα παραπάνω θα έλεγα μια μπαλάντα που έχει γράφεί για τον Κωνσταντίνο Παλαμάς και που δυστυχώς δεν θυμάμαι το συγγραφέα του.
« Μπορεί ο χείμαρρος , μπορεί το ποτάμι , μπορούν οι θάλασσες και οι ωκεανοί να χωρέσουν σ´ένα ποτήρι νερό;
Ένας χείμαρρος ορμητικός , ένα ποτάμι ασταμάτητο , μια θάλασσα πλατιά που δεν ξέρει από που αρχιζουν και που τελειώνουν τα νερά τους είναι η ιδέα και το έργο της Μαρίας και της Αικατερίνη Λεμπιδάκη .»
Σκεφτείτε αν πριν μερικά χρόνια κάποιος μιλούσε για την δημιουργία ενός μουσείου και μάλιστα στο Βραχάσι .
Θα τον απόπαιρναν με τις πέτρες !
Δεν είναι τυχαίο που ρήμαξε το χωριό !
Η ξαφνική θύελλα μας έκοψε το νήμα της συνέχειας !
Τα ναυάγια όμως μερικές φορές βροντοφωνούν σιωπηλά !
Η σιωπή είναι πιο δυνατή από την κραυγή γιατί κρύβει μεγαλύτερη ενέργεια .
Η ανατρεπτική σιωπή του μηχανισμού των Αντικυθήρων έχει φέρει τα επάνω κάτω σε όλη την υφήλιο και μας φωτίζει και μας οδηγεί .
Μπορεί βέβαια να μην έχουμε ένα μηχανισμό , έχουμε όμως χιλιόχρονη ιστορία και ιστορική συνέχεια από την μινωική εποχή !
Σήμερα και το μουσείο υπάρχει και αποτελεί ένα σημαντικό μέρος πολιτισμού του χωριού και της ευρύτερης περιοχής .
Ένα μουσείο που διηγείται συνεχώς και που ενσωματώνεται με αρμονία στην γειτονιά , στο χωριό και στο φυσικό περιβάλλον της περιοχής .
Μικρό κορίτσι ήρθε η Μαρία στο χωριό μας . Νύφη!
Μάλλον ένα δεκαενιάρικο νυφαλάκι , και ενώπιον θεού και ανθρώπων γίνεται και επίσημα η σύζυγος του Εμμανουηλ Λεμπιδάκη η αλλιώς του Εφετάκη .( δηλαδή του γιου του Εφέτη). Από τότε και ανελλιπώς γίνεται και μόνιμος κάτοικος του Βραχασού .Τίμησε και με το παραπάνω την καινούργια οικογένεια και έγινε εξαιρετική σύζυγος , πραγματική αδελφή και κόρη της οικογένειας . Έγινε και βέρα βραχασώτισα και το απόδειξε με την προσφορά της και το έργο της που θα μείνει στην ιστορία . Όχι δηλαδή που ήταν και από μακρυά ! Δυο ασκελιές δρόμο ! Με τις ίδιες καταβολές και από τις ίδιες νερομάνες ,θάλασσες ,βουνοπλαγιές και την ίδια ιστορική συνέχεια . Ρίζωσε όμως για τα καλά στο Βραχάσι και και το φύλλωμα της έχει όνομα .
Να σας συστηθώ :
Καλημέρα , ονομάζομαι ΒΡΑΧΑΣΩΤΙΚΟ. ΣΠΙΤΙ .
Μαρία, Κατίνα Λεμπιδάκη σας ευχαριστώ !
Λαογραφικό Μουσείο του Βραχασού

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις τις τελευταίες 30 ημέρες

Στο Σίσι μια από τις μεγαλύτερες ανασκαφές στην Ελλάδα!

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα του 1994 στο καφενείο του Γιάννη τση Καλής...

Βραχάσι 12 Ιουλίου 1936: Θεμελιώθηκε η μεγάλη εκκλησία και τελέσθηκε μνημόσυνο για τον Οπλαρχηγό Κ. Σφακιανάκη, με αφορμή τη μεταφορά των οστών του στη γενέτειρά του

Μια απάντηση σε όσους από «αναπτυξιακό οίστρο» έχουν ξεγράψει το Βραχάσι…

101 είδη πουλιών ενδημούσαν το 1995 στο φαράγγι στο Σελλινάρι αναφέρει μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη που έγινε στην Κοινότητα Βραχασίου!!!

Πρόσκληση κάθε Τετάρτη του Ιουλίου για να επισκεφθούμε τον Αρχαιολογικό χώρο στο Σίσι!

5,5 klm στην περιοχή κάτω από το Σελλινάρι και στη Μίλατο ασφαλτοστρώνει ο Δήμος Αγίου Νικολάου. Πάνω από το Σελλινάρι όμως τίποτα!!!

Τα παιδιά του Γενικού Λυκείου Νεάπολης έγραψαν στίχους του Ερωτόκριτου σε τοίχους του Βραχασού και του Σισού!

Ένας αθλητής με καταγωγή και από Βραχάσι αγωνίζεται στην κατηγορία SUPERSPORT και έρχεται πρώτος!